به عنوان دومین شیء بزرگ در کمربند اصلی سیارک ، وستا علاقه علمی سالم را به خود جلب می کند.
در حالی که سیارکهای کوچکتر موجود در کمربند به عنوان قطعاتی از درگیری ها در نظر گرفته می شوند ، دانشمندان معتقدند که سه شیء بزرگ دیگر در کمربند احتمالاً اصلی هستند و میلیاردها سال زنده مانده اند.
آنها بر این باورند که وستا در حال تبدیل شدن به سیاره ای است و سیارات سنگی منظومه شمسی ممکن است دقیقاً مانند آن به عنوان پروتوپلانت آغاز شده باشد. اما تحقیقات جدید این نتیجه گیری را زیر سوال می برد.
یکی از ویژگی های تعیین کننده سیارات سنگی ، تمایز است. آنها یک هسته ، گوشته و پوست دارند که هنگام ذوب شدن سیاره شکل می گیرد. در طی این مرحله ذوب شده ، مواد بر اساس چگالی تقسیم می شوند و عناصر شدیدتر به مرکز در حال غرق شدن هستند.
این توضیح می دهد که چرا زمین دارای هسته آهن و نیکل ضخیم است ، در حالی که پوسته با اکسیژن و سیلیس کافی متمایز می شود.
برای مدت طولانی ، دانشمندان معتقدند که این در مورد وستا صادق است. این ایده که وستا دارای هسته ، گوشته و پوست است ، به طور گسترده ای پذیرفته شده است. تحقیقات جدید مبتنی بر مأموریت سحر ناسا نشان می دهد که بدن حتی بیشتر از آنچه تصور می شود است.
این مطالعه تحت عنوان “یک هسته کوچک در وستا ، حاصل از مشاهدات سحر” است. نویسنده اصلی رایان پارک ، دانشمند ارشد علمی در آزمایشگاه حرکتی استخدام ناسا است.
“اکتشافات ما نشان می دهد که تاریخ وستا به مراتب پیچیده تر از محاسبه زودتر است ، که توسط فرآیندهای منحصر به فرد مانند درگیری های دیفرانسیل سیاره ای قطع شده و در اواخر مرحله شکل گرفته است.” – رایان پارک ، ناسا/JPL
داون قبل از ادامه مأموریت خود با بازدید از Cere ، به مدت 14 ماه و از وستا بازدید کرد. این مأموریت با مراجعه به این پروتوپلانت ها امیدوار بود که شرایط را در منظومه شمسی بسیار اولیه درک کند.
این میزان فراوانی عناصر سنگی مانند اکسیژن ، منیزیم ، آلومینیوم ، سیلیکون ، کلسیم ، تیتانیوم و آهن را اندازه گیری می کند.
وستا قطر تقریباً 525 کیلومتر دارد و مطالعات اولیه بر اساس داده های سحر نشان می دهد که هسته ای غنی از آهن وجود دارد. یک سند 2012 می گوید: “متوسط هسته هسته آن (اندازه کروی معادل هسته) شعاع 107 تا 113 کیلومتر دارد.”
در همین سند همچنین توضیح داد که “مطالعه سحر تأیید کرد که وستا از پروتوپلانت زنده مانده است … که به نظر می رسید زود و تمایز یافته است و یک هسته آهنی را تشکیل می دهد که ممکن است دینام مغناطیسی دریافت کرده باشد.”
این مطالعه جدید با این نتیجه گیری مغایرت دارد.
پارک و همکاران در سند خود نوشتند: “ساختار داخلی بزرگ در مقیاس وستا عمدتاً با استفاده از داده های مربوط به گرانش و شکل مأموریت سحر محدود شده بود.” “با این حال ، این داده ها هنوز هم طیف گسترده ای از گزینه ها را برای وضعیت تمایز بدن فراهم می کند.”
نویسندگان توضیح می دهند که لحظه عدم تحرک برای تعیین فضای داخلی وستا بسیار مهم است. لحظه بی تحرک یک ایده اساسی در فیزیک است که نحوه عملکرد یک جسم در چرخش را اندازه گیری می کند.
از آنجا که جسم در امتداد محور خود می چرخد ، قسمت های مختلف جسم در مسافت های مختلف از محور قرار دارد. هنگام اندازه گیری لحظه اینرسی وستا ، دانشمندان نحوه توزیع جرم از هسته سطح را اندازه گیری می کنند.
این مطالعه جدید یک اندازه گیری به روز شده از لحظه اینرسی وستا را نشان می دهد ، که نشان می دهد بدن به اندازه فکر متمایز نیست و ممکن است هسته ای تعریف نشده نداشته باشد.
نویسندگان می نویسند: داده های جدید “نشان می دهد كه فضای داخلی وستا دارای طبقه بندی محدودی از چگالی زیر مرجان خود است كه تحت سلطه هواردی-اكریت-دیوژن است.”
آنها دریافتند که چگالی گوشته وستا بالاتر از تصور است و فقط یک تضاد محدود بین تراکم گوشته و هسته وجود دارد. به طور موثری ، این بدان معنی است که هسته یا خیلی کم وجود ندارد.
https://www.youtube.com/watch؟v=cwu6vxbctpk FrameBorder = “0 ″ Allow =” شتاب سنج ؛ بازی اتوماتیک ؛ کلیپ بورد ؛ رسانه های رمزگذاری شده ؛ ژیروسکوپ تصویر در تصویر ؛ سهم وب “refererPolicy =” stict-origin-when-cross-origin “اجازه تمام صفحه>
همکار ست جیکوبسون ، استادیار زمین و محیط زیست در دانشگاه ایالتی میشیگان ، در بیانیه مطبوعاتی گفت: “فقدان هسته بسیار تعجب آور بود. این یک روش واقعاً متفاوت برای تفکر در مورد وستا است.”
این به ماهیت واقعی وستا شک می کند. محققان دو فرضیه را برای توضیح ماهیت سایت ارائه می دهند.
اولین مورد این است که وستا در حال تشخیص کامل بود ، اما روند متوقف شد. شروع به ذوب شدن کرد و تمایز شروع شد ، اما قبل از اتمام خنک شد.
سطح وستا با سنگ گدازه بازالت پوشانده شده است ، که نشان می دهد از روند ذوب عبور کرده است و منجر به تمایز می شود. این برخلاف اکثر سیارک ها است که دارای سطوح شن و ماسه بیشتری هستند.
نویسندگان در این سناریو ، “فضای داخلی وستا به دلیل انباشت دیررس ، دچار تمایز کاملی نشده است.”
دوم این است که وستا بخشی شکسته از یک سیاره در حال رشد در منظومه شمسی است. جیکوبسون در گذشته این ایده را در یک کنفرانس پیشنهاد کرد زیرا او می خواست محققان دیگر به این ایده بپردازند که برخی از شهاب سنگ ها قطعاتی از بقایای تصادفات در دوره شکل گیری سیاره در منظومه شمسی هستند.
ژاکوبسون گفت: “این ایده از یک پیشنهاد کمی احمقانه به یک فرضیه رسیده است ، که ما اکنون به دلیل این تجزیه و تحلیل مجدد داده های ماموریت ناسا به طور جدی از آن استفاده می کنیم.”
با گذشت زمان پس از جمع آوری داده های ماموریت Dawn ، دانشمندان کالیبراسیون داده ها را بهبود بخشیده اند. پارک پیشرو نویسنده ، همتای ژاکوبسون و سایر نویسندگان تصمیم به ارزیابی مجدد و تجدید نظر در اندازه گیری های وستا گرفته اند.
پارک گفت: “سالها ، داده های درگیری در مورد گرانش از مشاهدات سحر برای وستا پازل ایجاد کرده است.” “پس از تقریباً یک دهه از پالایش تکنیک های کالیبراسیون و پردازش ما ، ما به یک تراز قابل توجه بین داده های رادیویی شبکه فضایی DeaW و داده های موجود در تصاویر ساخته شده رسیده ایم.
“ما از تأیید قدرت داده ها در آشکار کردن فضای عمیق وستا هیجان زده شدیم. اکتشافات ما نشان می دهد که تاریخ وستا به مراتب پیچیده تر از آنچه قبلاً تصور می شد ، شکل گرفته است ، که توسط فرآیندهای منحصر به فرد مانند تمایز سیاره ای قطع شده و برخورد در مرحله بعدی شکل گرفته است.”
مشخص نیست که فرضیه دقیق است ؛ فقط تحقیقات بیشتر می تواند معما را حل کند. برخی از عدم اطمینان از نوعی شهاب سنگ به نام Hed Meteorites ناشی می شود ، که دانشمندان معتقدند که آنها از وستا آمده اند ، که به نظر نمی رسد تمایز ناقص داشته باشد.
ژاکوبسون گفت: “ما واقعاً اطمینان داریم که این شهاب سنگ ها از وستا آمده اند.” “و آنها شواهد آشکاری از تمایز ناقص نشان نمی دهند.”
فرضیه جایگزین مبنی بر اینکه وستا قطعه ای از سیاره متمایز از ابتدای منظومه شمسی است نیز تأیید نشده است.
دانشمندان بر این باورند که با شکل گیری سیارات سنگی ، در منظومه شمسی به وفور بوده است و به این مواد اجازه می دهد تا در اجسام بزرگتر و بزرگتر جمع شود. اما نه همیشه برخی از درگیری ها می توانند قطعاتی از سیارات را که هنوز هم در حال تمایز هستند ، پاره کند.
در این سند آمده است: “وستا می تواند محصول تخلیه یک واقعه فاجعه بار برای تأثیرگذاری بر بدنه متمایز پیشرو باشد.”
اگرچه در این مرحله محققان نمی توانند چیز خاصی را اثبات کنند ، اما در ایده های اولیه مناسب سؤال کرده اند. این ایده تعیین شده که وستا یک هسته سیاره ای است ، که هرگز خیلی بزرگ نشده است ، روی سر او روشن شده است.
ژاکوبسون در بیانیه مطبوعاتی گفت: “این دیگر یک مجموعه شهاب سنگ وستا از نمونه بدن در فضایی نیست که نتوانسته است آن را به عنوان یک سیاره انجام دهد.” “اینها ممکن است قطعاتی از سیاره باستانی قبل از رشد آن تا زمان تکمیل کامل آن باشد. ما فقط نمی دانیم که کدام سیاره هنوز است.”
این مقاله در ابتدا توسط Universe Today منتشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
