ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و بیماران دارند تفکر سنتی عفونت‌هایی که بیماران در بیمارستان به آن مبتلا می‌شوند، ناشی از میکروب‌هایی است که هنگام حضور در یک مرکز پزشکی در معرض آن قرار می‌گیرند.
داده های ژنتیکی از باکتری های ایجاد کننده این عفونت ها – CSI فکر کنید E. coli – داستان دیگری می گوید: بیشتر عفونت های مرتبط با مراقبت های بهداشتی ناشی از باکتری های بی ضرری است که بیماران قبلاً قبل از ورود به بیمارستان روی بدن خود داشتند.
تحقیقی در مورد مقایسه باکتری‌های موجود در میکروبیوم – آنهایی که در بینی، پوست و سایر قسمت‌های بدن مستعمره می‌شوند – با باکتری‌هایی که باعث می‌شوند ذات الریه، اسهال، عفونت های جریان خون و عفونت های محل جراحی نشان می‌دهد که باکتری‌هایی که وقتی سالم هستیم روی بدن ما زندگی می‌کنند، اغلب مسئول این عفونت‌های بد در هنگام بیماری هستند.
تحقیقات اخیر ما در Science Translational Medicine به تحقیقات رو به رشدی که از این ایده حمایت می کنند اضافه می کند. ما نشان می‌دهیم که بسیاری از عفونت‌های محل جراحی پس از جراحی ستون فقرات توسط میکروب‌هایی ایجاد می‌شوند که هستند در حال حاضر روی پوست بیمار.
عفونت های جراحی یک مشکل دائمی هستند
در میان انواع مختلف عفونت های مرتبط با مراقبت های بهداشتی، عفونت های محل جراحی به ویژه مشکل ساز هستند. مطالعه‌ای در سال 2013 نشان داد که عفونت‌های محل جراحی بیشترین سهم را در هزینه‌های عفونت سالانه بیمارستانی دارد. بیش از 33 درصد از 9.8 میلیارد دلار آمریکا سالانه صرف می شود.
عفونت های محل جراحی نیز یکی از دلایل مهم این بیماری هستند بستری مجدد در بیمارستان و مرگ بعد از جراحی.
در کار ما به عنوان پزشک در مرکز پزشکی دانشگاه واشنگتن هاربرویو – بله، یکی در سیاتل که ظاهراً «آناتومی گری» بر اساس آن ساخته شده است – ما دیدیم که بیمارستان ها چطور پیش می روند طول های فوق العاده برای جلوگیری از این عفونت ها این موارد شامل استریل کردن تمام تجهیزات جراحی، استفاده از اشعه ماوراء بنفش برای تمیز کردن اتاق عمل، پیروی از پروتکل های سختگیرانه برای لباس جراحی و نظارت بر جریان هوا در اتاق عمل است.
با این حال، عفونت های محل جراحی پس از حدوداً رخ می دهد 1 در 30 روش، معمولاً بدون توضیح اگرچه بروز بسیاری از عوارض پزشکی دیگر در طول زمان بهبود مستمری را نشان داده است، داده های بدست آمده از آژانس تحقیقات و کیفیت مراقبت های بهداشتی و در مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری نشان می دهد که مشکل عفونت محل جراحی بهبود نمی یابد.
در واقع، از آنجایی که تجویز آنتی‌بیوتیک در حین جراحی، سنگ بنای پیشگیری از عفونت است، افزایش جهانی آن افزایش می‌یابد مقاومت آنتی بیوتیکی پیش بینی می شود که میزان عفونت پس از جراحی را افزایش دهد.
BYOB (باکتری خود را بیاورید)
به عنوان یک تیم از پزشکان دانشمندان با تخصص از جمله مراقبتهای ویژه، بیماری های عفونی، پزشکی آزمایشگاهی، میکروبیولوژی، داروخانه، ارتوپدی و جراحی مغز و اعصابما می‌خواهیم بهتر بفهمیم که چگونه و چرا عفونت‌های جراحی در بیماران ما علی‌رغم رعایت پروتکل‌های توصیه‌شده برای پیشگیری از آنها رخ می‌دهد.
مطالعات قبلی عفونت محل جراحی محدود به یک نوع باکتری بود و از روش‌های قدیمی‌تر آنالیز ژنتیکی استفاده می‌کرد. ولی فناوری های نوین دری را برای مطالعه انواع باکتری ها و آزمایش همزمان ژن های مقاومت آنتی بیوتیکی آنها باز کرد.
ما به چند دلیل روی عفونت در جراحی ستون فقرات تمرکز کردیم. اولین، اعداد مشابه زنان و مردان به دلایل مختلف در طول زندگی خود تحت عمل جراحی ستون فقرات قرار می گیرند، به این معنی که نتایج ما برای گروه بزرگتری از افراد قابل استفاده است.
دوم، بیشتر منابع مراقبت های بهداشتی برای جراحی ستون فقرات نسبت به هر نوع روش جراحی دیگری در ایالات متحده هزینه می شود. سوم، عفونت بعد از جراحی ستون فقرات می تواند باشد به خصوص ویرانگر برای بیماران زیرا اغلب به جراحی های مکرر و دوره های طولانی آنتی بیوتیک برای شانس درمان نیاز دارد.
در طول یک سال، ما از باکتری های ساکن در بینی، پوست و مدفوع بیش از 200 بیمار قبل از جراحی نمونه برداری کردیم. سپس این گروه را به مدت 90 روز دنبال کردیم تا این نمونه ها را با هر گونه عفونتی که بعدا رخ داده است مقایسه کنیم.
نتایج ما نشان داد که در حالی که انواع باکتری‌هایی که روی پوست پشت بیماران زندگی می‌کنند به طور قابل توجهی بین افراد متفاوت است، چند الگوی واضح. باکتری‌هایی که در قسمت بالای پشت اطراف گردن و شانه‌ها کلون می‌شوند بیشتر شبیه به باکتری‌های موجود در بینی هستند. آنهایی که معمولا در قسمت پایین کمر وجود دارند بیشتر شبیه به روده ها و مدفوع هستند. فراوانی نسبی حضور آنها در این نواحی پوست نشان‌دهنده این است که دقیقاً چند بار در عفونت‌های پس از جراحی همان نواحی خاص ستون فقرات رخ می‌دهند.
در حقیقت، 86 درصد باکتری ها عفونت های ایجاد شده پس از جراحی ستون فقرات از نظر ژنتیکی با باکتری هایی که قبل از جراحی توسط بیمار حمل می شود یکسان است. این عدد به طور قابل توجهی نزدیک است برآوردهای حاصل از مطالعات قبلی با استفاده از تکنیک های ژنتیکی قدیمی تر متمرکز بر استافیلوکوکوس اورئوس.
نزدیک به 60 درصد عفونت ها همچنین نسبت به آنتی بیوتیک پیشگیرانه داده شده در حین جراحی، آنتی سپتیک مورد استفاده برای تمیز کردن پوست قبل از برش یا هر دو مقاوم بودند.
معلوم می شود که منبع این مقاومت آنتی بیوتیکی نیز در بیمارستان به دست نیامده است، بلکه از میکروب هایی است که بیمار قبلاً ناآگاهانه با آنها زندگی می کرده است. آنها احتمالاً این میکروب‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را از طریق قرار گرفتن قبلی در معرض آنتی‌بیوتیک‌ها، محصولات مصرفی یا تماس معمول با جامعه به دست آورده‌اند.
پیشگیری از عفونت های جراحی
در ارزش ظاهری، نتایج ما ممکن است غیرقابل تصور به نظر برسند – عفونت زخم جراحی از باکتری‌های آویزان در اطراف آن قسمت از بدن ناشی می‌شود. اما این درک پیامدهای بالقوه قدرتمندی برای پیشگیری و مراقبت دارد.
اگر محتمل‌ترین منبع عفونت جراحی – میکروبیوم بیمار – از قبل شناخته شده باشد، این فرصت را برای تیم‌های پزشکی فراهم می‌کند تا قبل از یک روش برنامه‌ریزی شده از آن محافظت کنند. پروتکل های فعلی برای پیشگیری از عفونت ها، مانند آنتی بیوتیک ها یا ضد عفونی کننده های موضعی، از یک الگوی جهانی پیروی می کنند – به عنوان مثال، آنتی بیوتیک سفازولین برای هر بیمار تحت اکثر روش ها – اما سفارشی سازی می تواند آنها را موثرتر کند.
اگر قرار بود امروز جراحی بزرگی انجام دهید، هیچ کس نمی‌داند که محل برش شما با باکتری‌های مقاوم به رژیم استاندارد آنتی‌بیوتیک برای آن روش کلونیزه شده است یا خیر. در آینده، پزشکان ممکن است از اطلاعات میکروبیوم شما برای انتخاب داروهای ضد میکروبی هدفمندتر استفاده کنند. اما تحقیقات بیشتری در مورد چگونگی تفسیر این اطلاعات و درک اینکه آیا چنین رویکردی در نهایت منجر به نتایج بهتری خواهد شد، مورد نیاز است.
امروز، دستورالعمل های عملی، توسعه محصول تجاریبیمارستان پروتکل ها و اعتبارسنجی مربوط به پیشگیری از عفونت اغلب بر عقیمی محیط فیزیکی متمرکز است. این واقعیت که بیشتر عفونت‌ها در واقع با منابعی در بیمارستان شروع نمی‌شوند، احتمالاً شاهدی بر اثربخشی این پروتکل‌ها است.
اما ما معتقدیم که تغییر رویکردهای بیمار محورتر و فردی برای پیشگیری از عفونت، این پتانسیل را دارد که هم برای بیمارستان ها و هم برای بیماران مفید باشد.
داستین لانگاستادیار بیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه واشنگتن و کلویی برایسون کاندانشیار گروه آلرژی و بیماری های عفونی، دانشکده پزشکی، دانشگاه واشنگتن
این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.
