برخورد شیری راه با یک سیاه چاله فوق العاده ممکن است نزدیک تر از آن چیزی باشد که فکر می کردیم.
پنهان در اعماق کهکشان بزرگ کوتوله کوتوله های ابر ماژلان ، که در حال چرخش راه شیری در یک کانتور مداوم بسته است ، نشانه هایی از یک شیء نامرئی گسترده است که حدود 600000 برابر جرم خورشید را چسبانده است.
از آنجا که ابر بزرگ ماژلان یک روز با کهکشان خود ما روبرو خواهد شد ، به این معنی است که سیاه چاله نیز مقصد فروپاشی است.
جالب تر این است که سیاه چاله به ندرت قابل مشاهده است ، کمتر از یک میلیون برابر بیشتر از توده خورشید. اگر وجود آن قابل تأیید باشد ، می توان درک جدیدی از چگونگی رشد سیاهچاله ها از جداول با هیولاهای اندازه ستاره معادل نه تنها میلیون ها نفر ، بلکه ارزش میلیاردها جرم خورشیدی را به ما داد.
این کشف به رهبری اخترفیزیک Jivon Jesse Khan از مرکز اخترفیزیک هاروارد و اسمیتسون (CFA) ارائه شده است مجله اخترفیزیکیو در حال حاضر در دسترس Preprint Server Arxiv است.
در واقع سیاهچاله ها می توانند بسیار دشوار باشند. مگر اینکه آنها به طور فعال پراکنده شوند ، فرآیندی که باعث ایجاد نور شعله ور می شود ، زیرا این ماده با اصطکاک و گرانش بسیار خاموش است ، آنها تابشی را که می توانیم پیدا کنیم ساطع نمی کنند.
این بدان معنی است که دانشمندان باید دشوار شوند و یکی از ترفندهای آنها این است که به دنبال ستاره هایی باشید که به شکلی حرکت کنند که در غیر این صورت قابل توضیح نیست.
روش اصلی این کار اندازه گیری مدارهای غیرمعمول است. به عنوان مثال ، با مطالعه دقیق مدارها در مرکز راه شیری است که اخترشناسان وجود و توده ای از ساجیتاریوس A*، سیاه چاله فوق العاده را در مرکز راه شیری تأیید کردند (این حدود 4.3 میلیون توده خورشیدی است ، اگر “علاقه مند هستید).
با این حال ، خان و همکارانش به دنبال مداری نبودند. در عوض ، تحقیقات آنها بر روی نوع دیگری از حرکت ستاره ها متمرکز است: ستاره Hypervelocity ، اشیاء غیر عادی که بسیار بیشتر از سرعت متوسط سایر ستاره ها در کهکشان خود حرکت می کنند – به سرعت که حتی می توانند برای فضای بین قشر استراحت کنند.
تعدادی از این ستاره های Daredevil وجود دارد که هاله کهکشانی را افزایش می دهند ، یک مقصد ناشناخته.
نحوه تسریع این ستاره ها ، محققان را به این فکر سوق داده است که می توانند ما را به سمت سیاهچاله های پنهان سوق دهند. این سکته مغزی برای شتاب به عنوان مکانیسم تپه ها ، تعامل با سه بدن بین سیاه چاله و دو ستاره شناخته می شود. در پایان ، رقص گرانشی به یکی از اعضای این سه گانه منتهی می شود که به زور در تولید بیش از حد در فضا پذیرفته می شود.
https://www.youtube.com/watch؟v=f_w6jprsxk8 FrameBorder = “0 ″ Allow =” شتاب سنج ؛ بازی اتوماتیک ؛ کلیپ بورد ؛ رسانه های رمزگذاری شده ؛ ژیروسکوپ تصویر در تصویر ؛ سهم وب “refererPolicy =” stict-origin-when-cross-origin “اجازه تمام صفحه>
تلسکوپ فضایی Gaia که اخیراً بازنشسته شده است ، چندین سال را در فضا گذراند و از اشیاء راه شیری نقشه برداری کرد ، از جمله موقعیت های آنها در فضای سه بعدی (که دشوارتر از آن چیزی است که فکر می کنید) و همچنین حرکات و سرعت آنها.
محققان مسلح با داده های GAIA ، تجزیه و تحلیل جدیدی از 21 ستاره هیپراستوسیت در هاله بیرونی کهکشان که مطابق با مکانیسم تپه ها است ، انجام داده اند. این ستارگان همه زیرگروه های B ، عظیم و داغ هستند و دارای زندگی نسبتاً کوتاهی هستند ، به این معنی که سفرهای فضایی با سرعت بالا آنها نیز باید نسبتاً کوتاه باشد.
این تجزیه و تحلیل شامل ردیابی سرعت و حرکت ستاره ها به نقطه مبدا آنها ، با دقت سایر سناریوهای ممکن شتاب ما را با دقت مدیریت می کند. آنها توانستند با اطمینان 16 ستاره را ردیابی کنند. هفت نفر از آنها در نزدیکی SGR A*، در مرکز راه شیری سرچشمه می گیرند.
با این حال ، به نظر می رسد که نه ستاره دیگر از ابر بزرگ ماژلانی آمده است. و در کنار هم ، آنها از طریق مکانیسم تپه ها از شیئی که حدود 600000 توده خورشیدی وزن دارد ، بیرون می کشند – یک سیاه چاله پنهان که در آنها کمین است.
Cloud Great Magellanic Cloud در حال حاضر در فاصله حدود 160،000 سال نوری در راه شیری در حال گشت و گذار است. سقوط طولانی و آهسته آن در کهکشان ما یک امر مستقیم نیست بلکه یک رقص مداوم است. یک ارزیابی اخیر مسابقه حدود 2 میلیارد سال را افزایش می دهد.
هنگامی که این دو کهکشان متحد شدند ، باز شدن بیش از حد در ابر بزرگ ماژلانیک – اگر سیاه چاله ای وجود داشته باشد – راه خود را به مرکز کهکشانی هموار می کند ، جایی که در پایان ، پس از بسیاری دیگر از سیاه چاله بزرگتر.
اخترشناسان بر این باورند که این یکی از راه هایی است که می توان سیاهچاله ها را از اندازه نسبتاً کوچک به اندازه های بزرگتر رشد داد. این بسیار شگفت انگیز خواهد بود که ببینیم این روند به آرامی در حال آمدن است ، درست در اینجا در کهکشان خودمان – حتی اگر ما برای دیدن فینال دور هم نباشیم.
به امید ، تحقیقات آینده به آنها در تأیید وجود و تعیین خصوصیات کشف جدید جذاب آنها کمک خواهد کرد.
مطالعه ارائه شده به مجله اخترفیزیکیدر دسترس Arxiv است.
