ردیابی حرکت کایوت‌ها در مناطق شهری نشان می‌دهد که حیوانات زمان زیادی را در محیط‌های طبیعی می‌گذرانند، اما یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که عنصر انسانی زندگی شهری تأثیر بیشتری نسبت به محیط بر بقای کایوت‌های شهری دارد.
محققانی که کایوت‌ها را در شیکاگو تحت نظر داشتند، دریافتند که زیستگاه – مناطقی با سطوح نسبتاً بالای پوشش گیاهی و سطوح پایین زیرساخت‌های انسانی – تأثیر مثبت یا منفی بر بقای کایوت‌ها ندارد. در عوض، مناطق پرجمعیت انسان با طول عمر بیشتر کایوت ها همراه است.
امیلی زپدا، نویسنده اول این مطالعه و دانشجوی فوق دکترا در دانشکده محیط زیست و طبیعت گفت: «آنچه ما پیدا کردیم واقعاً جالب بود، زیرا به نظر می‌رسد ویژگی‌های اجتماعی نقش بسیار مهم‌تری در پیش‌بینی زمان بقای کایوت‌ها نسبت به ویژگی‌های محیطی دارند. منابع در دانشگاه ایالتی اوهایو
و سپس این اثر مثبت تراکم جمعیت انسان را بر زمان بقا پیدا کردیم. هر دوی این موارد غیرمنتظره هستند زیرا ما معمولاً فعالیت های انسانی را با اثرات مضر بر حیات وحش مرتبط می کنیم.
این مطالعه اخیرا در مجله منتشر شده است اکوسیستم های شهری.
این داده ها از پروژه تحقیقاتی کایوت شهری، یک مطالعه طولانی مدت در مورد بوم شناسی کایوت ها در منطقه شهری شیکاگو به رهبری استن گرت، بوم شناس حیات وحش ایالت اوهایو و نویسنده ارشد مقاله جدید به دست آمده است.
گرت و همکاران تخمین می زنند که 4000 کایوت در شیکاگو، یکی از بزرگترین مناطق شهری در آمریکای شمالی، زندگی می کنند. مطالعات رفتاری، ژنتیکی و بیولوژیکی قبلی گرت سرنخ هایی در مورد چگونگی سازگاری کایوت ها با زندگی شهری ارائه می دهد. این کار جدید به دنبال شناسایی عوامل مختلف شهری است که به توانایی آنها برای بقا کمک می کند یا مانع از آن می شود.
این مطالعه از داده های ردیابی 214 کایوت که در منطقه شیکاگو بین سال های 2013 تا 2021 زندگی می کردند استفاده کرد. طول دوره ردیابی هر کایوت به عنوان یک پروکسی برای زمان بقا عمل کرد.
عوامل بالقوه ای که محققان پیش بینی کردند بر بقای کایوت های شهری تأثیر می گذارد شامل ترکیبی از ویژگی های اجتماعی و محیطی است: میانگین درآمد محله، تراکم انسانی و جمعیت. و تراکم جاده‌ها، پارک‌ها و زمین‌های گلف، و مناطق «اختلاط» تحت سلطه زیرساخت‌ها و زمین‌های خالی. این عوامل همراه با داده های مشاهده کایوت در یک مدل آماری برای تعیین روابط آنها با زمان بقا تجزیه و تحلیل شدند.
نتایج نشان‌دهنده همبستگی مثبت بین نرخ بقا و تراکم جمعیت انسانی است – در تراکم‌های انسانی کم، بقای کایوت‌ها کم است. این داده ها همچنین یک تعامل بین درآمد محله و تراکم را نشان داد: در مناطق با تراکم انسانی کم، درآمد متوسط به طور قابل توجهی با بقا مرتبط نبود، احتمالاً به دلیل کمبود مردم. با این حال، در سطوح متوسط و بالا از تراکم انسانی، کایوت‌های مناطق کم‌درآمد 1/2 برابر بیشتر از کایوت‌های مناطق پردرآمد احتمال زنده ماندن تا سن 2 سالگی را داشتند.
زپدا گفت: «ما فرض کردیم که تراکم جمعیت ممکن است تأثیر مثبتی داشته باشد زیرا در واقع منابعی مانند ساختارهای انسانی یا مواد غذایی را فراهم می‌کند که به کایوت‌ها اجازه می‌دهد در شرایط سخت زمستانی مقاومت کنند، که عامل اصلی مرگ و میر برای کایوت‌های شیکاگو است.
به گفته او، زمانی که غذا و سرپناه، همراه با پوشش گیاهی بیشتر و آلودگی کمتر در مناطق پردرآمد، کایوت‌ها را دسته‌جمعی جذب کند، می‌تواند مشکل ساز شود که منجر به انتقال بیشتر بیماری و نبرد در قلمرو می‌شود.
او گفت: “ممکن است افراد بیشتری در آن مناطق وجود داشته باشند، اما زمان بقا در آنجا ممکن است کوتاهتر باشد.” “شما می توانید جوان تر در زمینه ای که رقبای زیادی وجود دارد بمیرید.”
این یافته ها بر اساس شواهد فزاینده ای مبنی بر اینکه فرآیندهای اجتماعی که به نفع و به حاشیه رانده شدن جمعیت های انسانی است به اکوسیستم های شهری نفوذ می کنند – نشان می دهد که حضور یا عدم حضور مردم و شرایطی که در آن زندگی می کنند، پتانسیلی برای غلبه بر تأثیرات طبیعی بر حیات وحش شهری دارد.
زپدا گفت، با این حال، یافتن پیوندی بین زیستگاه‌های طبیعی و بقای طولانی‌تر تعجب‌آور بود، زیرا «به طور حکایتی، ما شاهد تراکم بسیار بالایی از کایوت‌ها در مناطق حفاظت‌شده طبیعی و پارک‌های شهری هستیم. اگر اصلاً آنها را می‌بینید، غالباً اینجا جایی است که کایوت‌ها را در شهر می‌بینید.
محققان فقط می توانند حدس و گمان بزنند، اما زپدا گفت این می تواند به این معنی باشد که دسته بندی های زیستگاه در نقشه های شهری به اندازه کافی مشخص نیستند، یا اینکه شکار و تله گذاری در محیط های طبیعی رایج تر است. یا فقط می تواند نشانه ای از حیله گری کایوت ها باشد.
او می‌گوید: «ممکن است به میزان سازگاری آنها اشاره کند که ممکن است یک زیستگاه طبیعی را ترجیح دهند، اما حداقل از نظر بقا، می‌توانند در مناطق شهری‌تر به همان خوبی عمل کنند.
این کار توسط کنترل حیوانات و هاری شهرستان کوک، بنیاد حیات وحش مکس مک‌گرو، منطقه حفاظت‌شده جنگل‌های شهرستان کوک و یک کمک هزینه تحصیلی پژوهشی بنیاد ملی علوم پشتیبانی شد.
اندرو سیه از دانشگاه کالیفرنیا، دیویس و کریستوفر شل از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی نیز نویسندگان مشترک هستند.
اگر این مطالب را مفید یافتید، لطفاً با کمک مالی کوچک، یک بار یا ماهانه از کار ما حمایت کنید. نظرات شما به ما این امکان را می دهد که همچنان اخبار علمی و پزشکی دقیق و قابل تاملی را که می توانید به آنها اعتماد کنید به شما ارائه دهیم. گزارش‌دهی مستقل به زمان، تلاش و منابع نیاز دارد و حمایت شما ما را قادر می‌سازد تا به تحقیق درباره داستان‌هایی که برای شما مهم هستند ادامه دهیم. با هم می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که اکتشافات و پیشرفت‌های مهم به دست افرادی می‌رسد که بیشتر به آنها نیاز دارند.
