گونه ما با فهرستی طولانی از ویژگی های فرهنگی و ژنتیکی تعریف می شود که ما را از همتایان باستانی خود متمایز می کند.
تحقیقات جدید نشان می‌دهد که حداقل برخی از تفاوت‌های کلیدی زودتر از آنچه قبلا تصور می‌شد، به وجود می‌آیند، و این نشان می‌دهد که انسان‌های مدرن و باستانی – از جمله بستگان نزدیک و منقرض شده ما – اشتراکات بیشتری نسبت به آنچه قبلاً فکر می‌کردیم، دارند.
تیمی از محققان به سرپرستی زیست‌شناس لوکا پاگانی از دانشگاه پادوا در ایتالیا نوشت: «نتایج ما به سناریویی اشاره می‌کند که در آن مدرن و باستانی باید به‌عنوان جمعیت‌هایی از گونه‌های انسانی معمولی دیده شود که به طور مستقل جهش‌ها و نوآوری‌های فرهنگی را انباشته می‌کنند».
در مطالعه ای در مورد بازآرایی های حیاتی کروموزوم های ما و تغییرات انتخاب شده در ژن های ما، تیم به پایگاه های داده ژنومی ساخته شده از فسیل های نئاندرتال، فسیل های دنیسووان و نمونه های انسان مدرن نگاه کرد.
یکی از تغییرات خاصی که آنها تجزیه و تحلیل کردند، جابجایی PAR2 انسانی (ناحیه شبه اتوزومی 2) است، که مبادله ای از نوک کروموزوم های X و Y ما است. این نسبتاً اخیراً در تکامل پستانداران اتفاق افتاده است و به طور مؤثر نرخ تولید مثل و ثبات ژنتیکی را در نرها بهبود می بخشد – برای گونه هایی که می خواهند ادامه دهند بسیار مهم است.
همراه با یک بازآرایی عمده که کروموزوم 2 انسان را ایجاد کرد، تغییرات در PAR2 چیزی است که انسان را از میمون ها و شامپانزه ها جدا می کند.
آخرین جد کروموزوم Y امروزی را می توان به بیش از 300000 سال پیش، مدت ها پس از جدایی ما از نئاندرتال ها، ردیابی کرد.
مدتی قبل از وجود این آخرین جد مشترک، تغییراتی در منطقه PAR2 ما رخ داد که به تعریف یک نقطه عطف بزرگ در تکامل انسان مدرن کمک کرد. سوال اینجاست که آیا این اتفاق قبل از جدایی انسان و نئاندرتال رخ داده است یا بعد از آن؟
اطلاعات از پایگاه داده ژنوم به سه رویداد کلیدی در تکامل ما ترسیم شد: 1، یک رویداد گلوگاه جمعیت 900000 سال پیش. 2، شکافی که باعث پیدایش نئاندرتال ها، دنیسوواها و انسان های مدرن در 650000 سال پیش شد. و 3، معرفی مجدد نئاندرتال ها به انسان امروزی، با ترکیب دوباره ژنوم ها در 350000 سال پیش.
نویسندگان این مطالعه نوشتند: «اگر به دنبال لحظه‌ای باشیم که دودمان انسان را مشخص کند، می‌توانیم بگوییم که رویدادهایی که همه ما را انسان کرده‌اند با ادغام کروموزوم 2 و جابه‌جایی PAR2 نشان داده می‌شوند.»
تجزیه و تحلیل تیم، جهش‌هایی را در PAR2 در کروموزوم Y که در X وجود نداشت، در نظر گرفت و به تعیین زمان‌بندی یک اجداد مشترک برای رویداد انتقال کمک کرد.
مهمتر از همه، آنها دریافتند که تغییر PAR2 خیلی قبل از رویداد 2 رخ داده است، زمانی که تصور می شود نئاندرتال ها و انسان ها از هم جدا شده اند. این بدان معناست که تغییرات ژنتیکی حیاتی که ما را به عنوان انسان مدرن تعریف می‌کند، ممکن است فراتر از آن چیزی باشد که تصور می‌کردیم.
محققان در مقاله خود نوشتند: «با کنار هم قرار دادن خطوط مختلف شواهد ژنتیکی انباشته شده تا کنون، می‌توانیم ویژگی‌های مشتق شده‌ای را که در تعریف ما به‌عنوان «انسان‌های مدرن» همزمان هستند، به روشی آگاهانه از لحاظ زمانی و تکاملی از هم جدا کنیم.
در واقع، محققان می گویند که جابجایی PAR2 احتمالاً نزدیک به رویداد 1 رخ داده است، یک گلوگاه جمعیتی بزرگ برای اجداد باستانی هر دو. انسان خردمند و نئاندرتال ها این مربوط به یکی دیگر از تغییرات مهم در تکامل انسان، همجوشی کروموزوم 2 است.
به عبارت دیگر، بذرهای ژنتیکی چیزی که ما را به عنوان یک انسان خاص می کند، نزدیک به یک میلیون سال پیش برمی گردد. از آن زمان، دوره‌های مختلف رشد و انقباض جمعیت، همراه با تأثیرات فرهنگی بیشتر، ما را از نئاندرتال‌ها و دنیسوواها جدا کرد.
این تیم تنوع عملکردی را در 56 ژن بین انسان مدرن و پسرعموهای دور ما شناسایی کردند که بلافاصله پس از رویداد 2 ایجاد شد (بسیاری از آنها مربوط به ویژگی های مغز و جمجمه بودند). در طول رویداد 3، دوره نئاندرتال و انسان خردمند با تلاقی، بیشتر این صفات ژنتیکی به نئاندرتال ها منتقل نشدند.
به گفته محققان، این ممکن است به دلیل فشار جمعیتی یا هنجارهای اجتماعی باشد. این دوباره این سؤال را مطرح می کند که دقیقاً چه چیزی ما را از نئاندرتال ها متمایز می کند، سؤالی که قبلاً چندین مطالعه مطرح کرده اند.
اگرچه محققان به طور قطعی به این سوال پاسخ نمی‌دهند – و به صراحت به دنبال ترسیم مرز بین انواع مختلف گونه‌های انسانی نیستند – نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که ما بیش از آنچه قبلاً متوجه شده بودیم با همتایان قدیمی خود مشترکات داریم، تا جایی که چنین ممکن است لازم باشد تمایزها مورد ارزیابی مجدد قرار گیرند.
این مطالعه هنوز توسط همتایان مورد بررسی قرار نگرفته است، اما در سرور پیش چاپ موجود است bioRxiv.
