هزاران نشانه حک شده در آثار باستانی پارینه سنگی نشان می دهد که انسان های مدرن اولیه از نمادهای ساختاری در اوایل 40000 سال پیش برای برقراری ارتباط استفاده می کردند.
نشانه‌هایی که بین 43000 تا 34000 سال پیش توسط افراد فرهنگ اوریگناسی ایجاد شده‌اند به اندازه کافی پیچیده نیستند که به معنای دقیق نوشتن باشند – آنها مستقیماً بیانگر زبان گفتاری نیستند.
اما نحوه چیدمان آنها بر روی اجسام مختلف ساختاری قابل اندازه گیری را نشان می دهد که با قدیمی ترین سیستم های پیش خطی شکل که در حدود 5300 سال پیش ظاهر شدند قابل مقایسه است.
بر اساس تحقیقات اخیراً منتشر شده توسط کریستین بنز زبان شناس از دانشگاه زارلند آلمان و باستان شناس ایوا دوتکیویچ از موزه های دولتی برلین، آنها ممکن است پیشرو اولیه نوشتن باشند.
این بدان معنا نیست که این نمادها اعداد یا ایده ها را به روشی که خط پیش میخی انجام می دهد رمزگذاری می کنند.
در عوض، طبق گفته‌های بنز و دوتکیویچ، این نشانه‌ها «ثابت می‌کند که اولین شکارچی-جمع‌آورانی که به اروپا رسیدند، قبلاً توالی‌هایی از نشانه‌هایی با پیچیدگی مشابه را به شیوه‌ای عمدی، سیستماتیک و متعارف به کار می‌بردند – چندین ده هزار سال قبل از ظهور نوشته‌های واقعی».
یکی از ویژگی‌هایی که انسان‌ها را متمایز می‌کند، توانایی ما در ایجاد سیستم‌های نمادهای مشترک است که اطلاعات را ذخیره و انتقال می‌دهد، خواه یک سیستم نوشتاری، علامت‌های حک شده در استخوان یا مجموعه‌ای از شکلک‌ها در برنامه پیام‌رسانی تلفن شما باشد.
بسیاری از این سیستم ها در زمان از دست رفته اند. ممکن است خود مصنوعات بیش از حد قابل تشخیص نباشند، یا دانش فرهنگی لازم برای درک آنها ناپدید شده باشند. این امر ردیابی زمان یا چگونگی استفاده از علائم را برای اولین بار برای ذخیره اطلاعات خارج از ذهن دشوار می کند.
اگرچه نمی‌توانیم معنای این نمادهای خاص را رمزگشایی کنیم، اما الگوهای نحوه به کارگیری آنها می‌تواند نحوه عملکرد آنها را آشکار کند. بنز و دوتکیویچ تجزیه و تحلیل آماری خود را بر روی 260 شیء قابل حمل از فرهنگ اوریگناسین متمرکز کردند که در گروهی از غارها در جنوب آلمان امروزی ساکن بودند.
اینها شامل مجسمه ها و سایر مصنوعات حکاکی شده از عاج، استخوان و شاخ گوزن است. بسیاری از آنها با علامت هایی مانند نقطه، خطوط، شورون، صلیب، زیگزاگ، ستاره و شبکه های دریچه دار تزئین شده بودند.
در میان مصنوعات، محققان بیش از 3000 علامت جداگانه را فهرست‌بندی کردند و آنها را در دسته‌های مجزا دسته‌بندی کردند و نوع شیئی را که هر کدام روی آن ظاهر می‌شد، ثبت کردند. این مجموعه داده به عنوان مبنایی برای تجزیه و تحلیل آماری آنها عمل کرد.
آنها به دنبال الگوهایی در نحوه چیدمان کاراکترها با استفاده از الگوریتم ها و مدل های تئوری اطلاعات بودند. این تیم ویژگی‌هایی مانند فراوانی تکرار، تنوع انواع نمادها و آنتروپی را اندازه‌گیری کردند که معیاری آماری از میزان اطلاعاتی است که یک دنباله می‌تواند حمل کند. این معیارها اغلب برای مطالعه زبان و سیستم‌های نوشتاری اولیه استفاده می‌شوند.
نتایج نشان می دهد که کنده کاری ها از تصادفی دور هستند.
نمادها در توالی های عمدی و تکراری با ساختار قابل اندازه گیری ظاهر می شوند. انواع مختلف اشیاء دارای الگوهای متفاوتی هستند: به عنوان مثال، مجسمه‌ها، دنباله‌های حفره‌ای با چگالی اطلاعات – تغییرات ساختاری بیشتر در یک دنباله – تقریباً 15 درصد بیشتر از ابزارها.
سازها به نوبه خود، تراکم حدود 10 درصد بیشتر از لوله ها یا مصنوعات فلوت مانند و حدود 15 درصد بیشتر از زیور آلات شخصی را نشان می دهند.
این الگوها برای تقریباً 10000 سال ثابت ماندند، و نشان می‌دهد که آنها به جای تزئین ساده، عملکردی مشترک و ثابت داشتند. محققان بسیار واضح هستند که این کارکرد ضبط زبان گفتاری نیست. این الگوها با نوشته هایی که در حدود 5000 سال پیش ظاهر شده اند ناسازگار هستند.
مطالب مرتبط: ویژگی حیاتی زبان انسان بیش از 135000 سال پیش ظهور کرد
این تحقیق نشان می دهد که نمادهای اوریگناک شکلی از ارتباط انسانی را نشان می دهد، حتی اگر معنای دقیق آنها در حال حاضر از بین رفته باشد. اگرچه ممکن است هرگز معنی آنها را نفهمیم، یافته ها نشان می دهد که انسان ها ده ها هزار سال قبل از ظهور اولین سیستم های مکتوب شناخته شده، اطلاعات را ذخیره و ساختار می دادند.
محققان نوشتند: “اثبات این که سیستم‌های نشانه‌ای اوریگناسی همان عملکردهای عددی-ایدئوگرافیک را انجام می‌دهند، دشوار یا غیرممکن است. علاوه بر این، تضاد آشکار دیگری نیز بین آنها وجود دارد: خط پیش‌شماری به یک سیستم نوشتاری کامل تبدیل شد که نشان‌دهنده زبان سومری در 1000 سال آینده بود.”
از سوی دیگر، سکانس‌های شخصیت سوابین اوریگناک از نظر چگالی اطلاعات پایدار بودند – برای 10000 سال – و سپس ناپدید شدند.
یافته ها در منتشر شده است مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم.
