در حال حاضر چاقی با استفاده از شاخص توده بدنی یا BMI فرد تعریف می شود. این به عنوان وزن (به کیلوگرم) تقسیم بر مجذور قد (به متر) محاسبه می شود. در افراد اروپایی، BMI برای چاقی 30 کیلوگرم بر متر مربع و بالاتر است.
اما خطر برای سلامتی و تندرستی تنها با وزن تعیین نمی شود – و بنابراین با BMI. ما بخشی از یک همکاری جهانی بودیم که دو سال گذشته را صرف بحث در مورد چگونگی تغییر این موضوع کرده است. امروز ما منتشر می کنیم که فکر می کنیم چاقی چگونه باید تعریف شود و چرا.
همانطور که در The Lancet تاکید می کنیم، بزرگتر بودن بدن به این معنی نیست که شما مبتلا به چاقی بالینی هستید. چنین تشخیصی باید به سطح و محل چربی بدن – و اینکه آیا مشکلات سلامتی مرتبط وجود دارد یا خیر بستگی دارد.
BMI چه اشکالی دارد؟
خطر ابتلا به بیماری به درصد نسبی چربی، استخوان و ماهیچه ای که وزن بدن فرد را تشکیل می دهند و همچنین محل توزیع چربی بستگی دارد.
چاقی با بسیاری از بیماری های رایج مانند دیابت نوع 2، بیماری قلبی، بیماری کبد چرب و آرتروز زانو مرتبط است.
به عنوان مثال، ورزشکارانی که توده عضلانی نسبتاً بالایی دارند، ممکن است BMI بالاتری داشته باشند. حتی زمانی که این ورزشکار BMI بیش از 30 کیلوگرم بر متر مربع دارد، وزن بیشتر او به دلیل توده عضلانی اضافی است نه چربی اضافی.
افرادی که چربی اضافی دور کمر خود حمل می کنند، در معرض خطر ابتلا به مشکلات سلامتی مرتبط با چاقی هستند.
چربی ذخیره شده در عمق شکم و اطراف اندام های داخلی می تواند مولکول های آسیب رسان را در خون آزاد کند. سپس می توانند در سایر قسمت های بدن مشکل ایجاد کنند.
اما BMI به تنهایی به ما نمی گوید که آیا یک فرد مشکلات سلامتی مرتبط با چربی اضافی بدن دارد یا خیر. افرادی که چربی اضافی بدن دارند همیشه BMI بالای 30 ندارند، به این معنی که از نظر مشکلات سلامتی مربوط به چربی اضافی بدن غربالگری نمی شوند. این می تواند در یک فرد بسیار قد بلند یا در فردی که تمایل به ذخیره چربی بدن در شکم دارد اما وزن “سالم” دارد اتفاق بیفتد.
از سوی دیگر، دیگرانی که ورزشکار نیستند اما چربی اضافی دارند ممکن است BMI بالایی داشته باشند اما هیچ مشکل سلامتی مرتبطی نداشته باشند.
بنابراین، BMI ابزاری ناقص برای کمک به ما در تشخیص چاقی است.
تعریف جدید چیست؟
هدف کمیسیون دیابت و غدد لنست در مورد تعریف و تشخیص چاقی بالینی، ایجاد رویکردی برای این تعریف و تشخیص بود. کمیسیون در سال 2022 تأسیس شد و به رهبری کینگز کالج لندن، 56 متخصص را در مورد جنبه های چاقی گرد هم آورد، از جمله افراد با تجربه زندگی.
تعریف کمیته و معیارهای تشخیصی جدید تمرکز را تنها از BMI دور می کند. این شامل اندازه‌گیری‌های دیگری مانند دور کمر برای تأیید توزیع بیش از حد یا ناسالم چربی بدن است.
ما دو دسته از چاقی را بر اساس علائم و نشانه های عینی بیماری ناشی از چربی اضافی بدن تعریف می کنیم.
1. چاقی بالینی
فرد مبتلا به چاقی بالینی دارای علائم و نشانه‌های اختلال در عملکرد اعضای بدن و/یا مشکل در فعالیت‌های روزمره زندگی (مانند حمام کردن، توالت کردن، یا لباس پوشیدن) است.
18 معیار تشخیصی برای چاقی بالینی در بزرگسالان و 13 معیار در کودکان و نوجوانان وجود دارد. این موارد عبارتند از:
- تنگی نفس ناشی از تاثیر چاقی بر ریه ها
- نارسایی قلبی ناشی از چاقی
- افزایش فشار خون
- بیماری کبد چرب
- ناهنجاری های استخوان و مفاصل که حرکت را در کودکان محدود می کند.
2. چاقی پیش بالینی
فرد مبتلا به چاقی پیش بالینی دارای سطوح بالایی از چربی بدن است که هیچ بیماری ایجاد نمی کند.
افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی هیچ مدرکی مبنی بر کاهش عملکرد بافت یا اندام به دلیل چاقی ندارند و می توانند فعالیت های روزانه خود را بدون مانع انجام دهند.
با این حال، افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی عموما در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری هایی مانند بیماری قلبی، برخی سرطان ها و دیابت نوع 2 هستند.
این برای درمان چاقی چه معنایی دارد؟
چاقی بالینی بیماری است که نیازمند دسترسی به مراقبت های بهداشتی موثر است.
برای افراد مبتلا به چاقی بالینی، تمرکز مراقبت های بهداشتی باید بر بهبود مشکلات سلامت ناشی از چاقی باشد. پس از گفتگو با متخصص مراقبت های بهداشتی، باید گزینه های درمانی مبتنی بر شواهد به افراد ارائه شود.
درمان شامل مدیریت عوارض مرتبط با چاقی است و ممکن است شامل درمان‌های ویژه چاقی با هدف کاهش توده چربی باشد، مانند:
- پشتیبانی از تغییر رفتار در مورد رژیم غذایی، فعالیت بدنی، خواب و استفاده از صفحه نمایش
- داروهای کنترل چاقی برای کاهش اشتها، کاهش وزن و بهبود نتایج سلامتی مانند قند خون (قند) و فشار خون
- جراحی چاقی متابولیک برای درمان چاقی یا کاهش عوارض سلامتی مرتبط با وزن.
آیا چاقی پیش بالینی باید درمان شود؟
برای افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی، مراقبت های بهداشتی باید در مورد کاهش خطر و پیشگیری از مشکلات سلامتی مرتبط با چاقی باشد.
این ممکن است به مشاوره بهداشتی، از جمله حمایت از تغییر رفتار سلامت و نظارت در طول زمان نیاز داشته باشد.
بسته به خطر فردی فرد – مانند سابقه خانوادگی بیماری، سطح چربی بدن و تغییرات در طول زمان – ممکن است یکی از درمان های چاقی فوق را انتخاب کند.
تمایز افرادی که به این بیماری مبتلا نیستند از افرادی که قبلاً به این بیماری مبتلا هستند، رویکردهای شخصی سازی شده برای پیشگیری، مدیریت و درمان چاقی را با تخصیص منابع مناسب تر و مقرون به صرفه تر ممکن می کند.
بعد چه اتفاقی می افتد؟
این معیارهای جدید برای تشخیص چاقی بالینی باید در دستورالعمل های ملی و بین المللی عمل بالینی و مجموعه ای از استراتژی های چاقی اتخاذ شود.
پس از تصویب، آموزش متخصصان سلامت و مدیران خدمات بهداشتی و همچنین آموزش عموم مردم حیاتی خواهد بود.
بازنویسی روایت چاقی می‌تواند به ریشه‌کن کردن باورهای غلطی که در ایجاد انگ نقش دارند، از جمله ایجاد فرضیات نادرست در مورد وضعیت سلامتی افراد با جثه بزرگتر، کمک کند. درک بهتر از بیولوژی و پیامدهای سلامتی چاقی باید به این معنی باشد که افراد با جثه بزرگتر برای وضعیت خود سرزنش نمی‌شوند.
افرادی که چاق هستند یا جثه بزرگتری دارند باید منتظر ارزیابی ها و مشاوره های شخصی و مبتنی بر شواهد و عاری از انگ و سرزنش باشند.
لوئیز باور، استاد، رشته بهداشت کودکان و نوجوانان، دانشگاه سیدنی. جان بی. دیکسون، استادیار، مؤسسه تحقیقاتی آیورسون برای نوآوری مراقبت های بهداشتی، دانشگاه فناوری سوئینبرن؛ پریا سومیتران، رئیس گروه طب چاقی و متابولیک در گروه جراحی، دانشکده پزشکی ترجمه دانشگاه موناش، و وندی آ. براون، استاد و رئیس، گروه جراحی دانشگاه موناش، دانشکده پزشکی ترجمه، آلفرد بهداشت، دانشگاه موناش
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
