در تلاش برای کاهش انرژی Voyager 2 و گسترش مأموریت فضاپیما ، ناسا یکی دیگر از ابزارهای خود را بست.
آنها این کار را با طیف سنج پلاسما در اکتبر 2024 انجام دادند و این آخرین نخواهد بود. در ماه مارس از ابزار کم انرژی برای شارژ ذرات Voyager 2 استفاده می شود.
این به معنای یک فضاپیمای بادوام چیست؟
سوزان دود ، مدیر پروژه Voyager ، JPL می گوید: “اگر ما ابزاری را برای هر Voyager اکنون حذف نکنیم ، آنها احتمالاً فقط چند ماه از قدرت خواهند داشت قبل از اینکه مجبور شویم پایان ماموریت را اعلام کنیم.”
از زمان شروع جفت فضاپیمای Voyager در سال 1977 ، اوضاع بسیار تغییر کرده است. سیاره ما داغ است ، جمعیت بشر بالون شده است و Battlestar Galactica در حال آمدن و ترک است – دو بار.
Voyager 1 و 2 همه ما را با ماندگاری آنها شگفت زده کرد. هنگامی که آنها شروع کردند ، طول ماموریت برنامه ریزی شده آنها فقط پنج سال بود. اکنون ، تقریباً 50 سال پس از تاریخ شروع آنها ، این دو به فضای بین ستاره ای رسیده اند ، یک دستاورد قابل توجه.
اگرچه هر دو فضاپیما دوام داشتند ، اما هیچ چیز برای همیشه دوام نمی آورد ، حتی پلوتونیوم. هنگامی که آنها اخراج شدند ، هر دو حدود 13.5 کیلوگرم پلوتونیوم 238 در ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ خود (RTG) حمل کردند.
RTG با شروع گرما از پلوتونیوم تجزیه کننده از طریق یک ترموکوپل ، برق تولید می کند. با این حال ، با تجزیه پلوتونون ، قدرت آن کاهش می یابد. این امر مستلزم کاهش نیازهای فضاپیما است.
درست در آنجا ناسا با هر دو Voyagers وجود دارد. آنها مجبور بودند سیستمهایی را که دیگر فواید علمی زیادی ندارند ، حذف کنند. خوشبختانه ، برخی از ابزارهای فضاپیما به علوم سیاره ای هدایت شدند و در فضای بین ستاره ای از اهمیت کمتری برخوردار هستند.
DOD گفت: “Viars ستاره های Deep Space Rock از راه اندازی آنها هستند و ما می خواهیم آن را تا حد امکان حفظ کنیم.”
“اما انرژی الکتریکی کاهش می یابد. اگر اکنون ابزاری را برای هر Voyager مستثنی نکنیم ، آنها احتمالاً فقط چند ماه قدرت خواهند داشت قبل از اینکه مجبور شویم پایان مأموریت را اعلام کنیم.”
هر فضاپیمای Voyager دارای همان بار 10 ابزار علمی است. ناسا ابزارهای مختلفی را در هر یک از آنها در زمان های مختلف برای دستیابی به بهترین نتایج علمی بست.
در اکتبر سال 2024 ، ناسا طیف سنج پلاسما Voyager 2 را خاموش کرد. (PWS).
این سه ابزار هنوز هم به Voyager 2 اجازه می دهد تا داده های علمی ارزشمند را جمع آوری کنند.
آهنربای Voyager 2 زمینه های مغناطیسی اورانیوم و نپتون و چگونگی تعامل باد خورشیدی با مغناطیسوسفر آنها را اندازه گیری می کند. او همچنین نقش مهمی در تعیین دقیقاً زمانی که Voyager 2 از Heliopause در فضای Starry عبور کرده است ، ایفا کرده است.
اکنون که این فضاپیما در فضای بین ستاره ای قرار دارد ، MAG قدرت میدان های مغناطیسی بین ستاره ای و نحوه تعامل آنها با میدان های مغناطیسی خورشید را اندازه گیری می کند.
ابزار CRS به دانشمندان کمک کرده است تا ذرات انرژی را در مغناطیسوسفر سیارات بیرونی اندازه گیری کنند. همچنین داده های غیر قابل جبران در مورد ترکیب ، انرژی و توزیع اشعه کیهانی را ارائه می دهد.
با اندازه گیری هسته های تابش کیهانی ، به دانشمندان کمک کرد تا درک کنند که چگونه این پرتوهای شتاب و گسترش می یابد. CRS با اندازه گیری جریان پرتو کیهانی به فضای بین ستاره ای ، برخی از جزئیات ISM را فاش کرد.
PWS تراکم الکترون ها را در نزدیکی سیارات منظومه شمسی اندازه گیری می کند. در آغاز مأموریت های ویجر ، این ابزار کشف کرد که چگونه طوفان های رعد و برق مشتری و سایر سیارات غول پیکر ، پیشرفت چشمگیر درک این سیارات. در فضای بین ستاره ای ، چگالی پلاسما بین ستاره ای را اندازه گیری می کند. اندازه گیری های آن برای درک محیط بین ستاره ای (ISM) بسیار مهم است.
در طول مأموریت خود ، ابزار LECP در مورد انرژی ذرات شارژ شده و پویایی باد خورشید خورشید به دانشمندان گفت. همچنین نشان داد که چگونه برخی از ذرات می توانند از هلیوسفر به یک فضای بین ستاره ای جریان پیدا کنند.
از آنجا که Voyager 2 سفر خود را به فضای بین ستاره ای ادامه می دهد ، LECP در مورد هلیوپوس و چگونگی رفتار ذرات در هلیوسفر و فضای بین ستاره ای بیشتر به ما می گوید.
“هر دقیقه از هر روز ، Voyagers منطقه ای را کشف می کند که قبلاً یک فضاپیما را تصویب نکرده است.” – لیندا اسپیلکر ، دانشمند پروژه Voyager در JPL
ابزار LECP در اواخر این ماه خاموش خواهد شد و Voyager 2 را فقط به سه ابزار کاهش می دهد. هیچ چیز طول عمر و مقاومت ویجر را بیشتر از LECP نشان نمی دهد. این فقط به دلیل محدودیت های انرژی بسته می شود ، نه به دلیل اختلال در بهره وری.
Voyager 2 از موتور پله ای برای چرخش ابزار 360 درجه استفاده می کند و هر 192 ثانیه یک پالس 15.7 واتی فراهم می کند. حداکثر 500000 مرحله در طول توسعه و آزمایش مورد آزمایش قرار گرفت.
این کافی بود تا در حالی که فضاپیما در اوت 1980 با کیوان برخورد کرد ، به آن نگاه کرد. با این حال ، موتور تا زمانی که در اواخر این ماه غیرفعال شد ، بیش از 8.5 میلیون قدم به پایان می رسد.
مانند سایر جنبه های برنامه Voyager ، LECP آنقدر ادامه یافت که محقق اصلی آن ، Stamatios Krimigis ، اکنون 86 ساله است و به یک مقام افتخاری بازنشسته شده است.
وی اکنون رئیس بخش تحقیقات فضا در آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان هاپکینز (APL) است. شاید هم شخص و هم ابزار به طور همزمان بازنشسته شوند.
Voyager 1 و 2 اولین کاوشگرهای بین ستاره ای ما هستند ، اگرچه هرگز در نظر گرفته نشده بودند. همه آنها در مورد فضای بین ستاره ای به ما نشان می دهند ، دانش جایزه ای است. بسیاری از افراد پشت این برنامه قبلاً ناپدید شده اند ، اما هر دو فضاپیما به صورت زنده زندگی می کنند.
لمس آنچه فراتر از علم ، ذرات شارژ شده و جزئیات محیط بین ستاره ای وجود دارد ، وجود دارد. آنها اولین فرستاده های غیر ارادی بشریت به فضای بین ستاره ای هستند و از سازندگان خود فراتر می روند.
“فضاپیمای Voyager به مراتب از مأموریت اصلی خود برای مطالعه سیارات بیرونی فراتر رفت.” – پاتریک کوهن ، دانشمند برنامه Voyager
با این حال ، Viars مأموریت های علمی هستند و هنوز هم سرسختانه این مأموریت ها را انجام می دهند.
پاتریک کین ، دانشمند Voyager در دفتر مرکزی ناسا در واشنگتن می گوید: “فضاپیمای Voyager به دور از مأموریت اصلی خود برای مطالعه سیارات بیرونی است.”
“هر بخشی از داده های اضافی که از آن زمان جمع آوری کرده ایم ، نه تنها یک علم ارزشمند جایزه هلیوفیزیک ، بلکه شهادت مهندسی نمونه است که وارد مسافران شده است – نزدیک به 50 سال پیش شروع می شود و تا به امروز ادامه می یابد.”
ناسا برای هرچه بیشتر داده ها برای شیر دادن به فضاپیمای Voyager تعیین می شود. بعد از خاموش شدن Voyager 2 LECP در اواخر این ماه ، هر دو سفرگر باید بتوانند یک سال دیگر کار کنند تا قبل از اینکه ابزار دیگری تاریک شود. برای Voyager 1 ، این بدان معنی است که LECP خود را از دست می دهد. Voyager 2 CRS در سال 2026 قطع خواهد شد
مهندسان ناسا می گویند برنامه محافظت از قدرت آنها باید هر دو فضاپیما را برای کار در دهه 2030 ترک کند ، البته با یک ابزار. با این حال ، آنها تقریباً 50 سال است که در یک فضای عمیق کار می کنند و این یک محیط خوش خیم نیست. منطقی است که انتظار داشته باشیم برخی از مشکلات دیگر رخ دهد.
اکنون که هر ماه مأموریت های فضایی شروع می شود ، می توان به موفقیت برنامه Voyager پیروز شد ، و دوربین های با وضوح بالا جریان پایدار از تصاویر خوشمزه از مرورگرهای گرسنه ما را ارائه می دهند.
همچنین به راحتی می توان فراموش کرد که هر دو بیش از 20 میلیارد کیلومتر سفر کرده اند. در واقع ، هنگامی که Voyager 2 سیگنالی را برای ما ارسال می کند ، 19.5 ساعت طول می کشد. برای Voyager 1 ، زمان سفر سیگنال حتی بزرگ تر است: 23.5 ساعت.
این زمان سفر سیگنال فقط افزایش می یابد زیرا فضاپیما سفرهای خود را ادامه می دهد. و هر کیلومتری سفرهای آنها مرز جدیدی برای بشریت است.
لیندا اسپیلکر ، دانشمند یک پروژه Voyager در JPL می گوید: “هر دقیقه از هر روز ، Voyagers منطقه ای را کشف می کند که او قبلاً یک فضاپیما را تصویب نکرده بود.”
“این همچنین بدان معنی است که هر روز می تواند آخرین ما باشد. اما این روز می تواند مکاشفه بین ستاره ای دیگری نیز به همراه داشته باشد. بنابراین ، ما تمام توقف ها را انجام می دهیم ، آنچه را که می توانیم انجام می دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که ویوایرزان 1 و 2 آثار خود را برای حداکثر زمان ادامه می دهند.”
این مقاله در ابتدا توسط Universe Today منتشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
