اعتماد عمومی به دانشمندان حیاتی است. این می تواند به ما در تصمیم گیری های شخصی در مورد مسائلی مانند مراقبت های بهداشتی کمک کند و سیاست گذاری مبتنی بر شواهد را برای کمک به دولت ها در بحران هایی مانند همه گیری کووید یا تغییرات آب و هوایی ارائه دهد.
در یک نظرسنجی از 71922 نفر در 68 کشور، تیم جهانی ما متشکل از 241 محقق دریافتند که اکثر مردم اعتماد نسبتاً بالایی به دانشمندان دارند.
لازم به ذکر است که مردم می خواهند دانشمندان نقش فعالی در جامعه و سیاست گذاری داشته باشند. نتایج ما امروز در منتشر شده است طبیعت رفتار انسان.
بنابراین این برای ما به عنوان یک جامعه و برای دانشمندان و سیاست گذارانی که به دنبال حفظ و ایجاد اعتماد هستند چه معنایی دارد؟ در اینجا درس هایی است که ما آموختیم.
شایعه “بحران”
بر اساس گزارش ها و نظرسنجی ها، اکثر مردم به علم اعتماد دارند و دانشمندان از جمله افراد مورد اعتماد جامعه هستند. با این حال، ادعای مکرر «بحران اعتماد» در علم و دانشمندان وجود دارد.
برای مثال، برخی از تحقیقات نشان می‌دهند که پوشش رسانه‌ای نظرسنجی‌ها می‌تواند به‌عنوان یک پیش‌گویی خودساز یا حلقه بازخورد عمل کند – می‌تواند با به تصویر کشیدن بحران اعتماد، اعتبار علمی را تضعیف کند.
تحقیقات دیگر نشان می دهد که روایت های سیاست رسانه ای از طریق چارچوب بندی بر افکار عمومی تأثیر می گذارد. برای مثال، قرار گرفتن در معرض گزارش‌های رسانه‌های محافظه‌کار در مورد جنجال‌های علمی، بی‌اعتمادی به دانشمندان را افزایش می‌دهد و منجر به انکار بیشتر تغییرات اقلیمی می‌شود.
تحقیقات ما فراتر از دنیای غرب است و بسیاری از کشورهای تحت مطالعه در جنوب جهانی را پوشش می دهد. ما آزمایش کردیم که آیا واقعاً اعتماد کمی به دانشمندان وجود دارد و آیا سطح اعتماد در کشورهای مختلف متفاوت است یا خیر.
یک نظرسنجی واقعا جهانی
ما یک پروژه چند آزمایشگاهی شامل همان مطالعه ترجمه شده در 68 کشور در تمام قاره های مسکونی انجام دادیم.
داده ها بین نوامبر 2022 جمع آوری شد. و آگوست 2023. نمونه‌های ما بر اساس توزیع ملی سن، جنسیت، تحصیلات و حجم نمونه کشور وزن‌گذاری شدند. با استفاده از این داشبورد داده می‌توانید با داده‌های جهانی و سطح کشور تعامل داشته باشید.
قابل اعتماد بودن دانشمندان با استفاده از چهار بعد تثبیت شده سنجیده شد: شایستگی درک شده، خیرخواهی، صداقت و گشودگی.
مردم در سراسر جهان چقدر به دانشمندان اعتماد دارند؟
در سطح جهانی، متوجه شدیم که اکثر مردم به دانشمندان اعتماد نسبتاً بالایی دارند (میانگین سطح اعتماد = 3.62، در مقیاسی از 1 = اعتماد بسیار کم تا 5 = اعتماد بسیار بالا).
در سطح جهانی، مردم دانشمندان را دارای شایستگی بالا، صداقت متوسط و نیت خوب می دانند، در حالی که اندکی کمتر در معرض بازخورد هستند. اکثریت پاسخ دهندگان نیز دانشمندان را واجد شرایط (78%)، صادق (57%) و نگران رفاه مردم (56%) می دانستند.
هیچ کشوری اعتماد کمی به دانشمندان نشان نداد.
استرالیا از نظر اعتماد به دانشمندان رتبه پنجم را به خود اختصاص داد و امتیاز بسیار بالاتری از میانگین جهانی کسب کرد و تنها پس از مصر، هند، نیجریه و کنیا قرار گرفت.
آیا بسته به اینکه شما چه کسی هستید تفاوت هایی در اعتماد وجود دارد؟
در سطح جهانی، یافته‌های ما نشان می‌دهد که اعتماد برای زنان، افراد مسن، ساکنان مناطق شهری (در مقایسه با روستایی)، و افرادی با درآمد بالا، دین‌داری، تحصیلات رسمی و دیدگاه‌های سیاسی لیبرال و چپ کمی بالاتر است.
در اکثر کشورها، جهت گیری سیاسی و اعتماد به دانشمندان ارتباطی ندارد. با این حال، ما دریافتیم که در کشورهای غربی، افراد دارای دیدگاه‌های سیاسی محافظه‌کار (جناح راست) نسبت به افراد دارای دیدگاه‌های لیبرال (چپ) به دانشمندان اعتماد کمتری دارند. این با تحقیقات آمریکای شمالی مطابقت دارد.
در استرالیا، برخلاف آمریکای شمالی و بسیاری دیگر از کشورهای اروپایی، به نظر می رسد که برای اعتماد به علم، داشتن جهت گیری سیاسی محافظه کارانه در مقابل لیبرال اهمیتی ندارد. این ممکن است به این معنی باشد که قطبی شدن سیاسی حول علم به اندازه مسائل علمی خاص، مانند تغییرات آب و هوا، مشکل بزرگی نیست.
در سطح جهانی، آنچه مهم به نظر می رسد این است که فرد تا چه اندازه چیزی به نام جهت گیری سلطه اجتماعی را تایید می کند – ترجیح نابرابری بین گروه های اجتماعی. افراد دارای گرایش بالا به طور قابل توجهی به دانشمندان اعتماد کمتری داشتند. این نیز با تحقیقات قبلی مطابقت دارد.
مردم فکر می کنند دانشمندان باید چگونه رفتار کنند؟
اکثر شرکت کنندگان در نظرسنجی از ایفای نقش فعال علم در جامعه و سیاست گذاری حمایت می کنند.
در سطح جهانی، 83 درصد از پاسخ دهندگان معتقدند که دانشمندان باید در مورد علم با عموم مردم ارتباط برقرار کنند. این امر به ویژه در کشورهای آفریقایی صادق است.
به طور کلی، حدود نیمی (49٪) فکر می کنند که دانشمندان باید فعالانه از سیاست های خاص دفاع کنند و دانشمندان باید بیشتر در فرآیند سیاست گذاری مشارکت داشته باشند (52٪).
در استرالیا، حدود دو سوم بر این باورند که دانشمندان باید فعالانه از سیاست‌های خاص دفاع کنند (66%)، و اکثریت معتقدند که دانشمندان باید در فرآیند سیاست‌گذاری مشارکت داشته باشند (62%).
به نظر مردم دانشمندان باید چه چیزی را در اولویت قرار دهند؟
بسیاری از مردم در سراسر جهان احساس می کنند که اولویت های علم همیشه با اولویت های خودشان همخوانی ندارد.
این مهم است زیرا اختلاف بین اولویت های پژوهشی درک شده و مطلوب با اعتماد به دانشمندان مرتبط است. هرچه مردم کمتر به دانشمندان اعتماد کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که فکر کنند تلاش‌های دانشمندان انتظارات شخصی آنها را در مورد آنچه که باید در کارشان اولویت‌بندی کنند، برآورده نمی‌کند.
به طور کلی، پاسخ دهندگان بیشترین اولویت را به تحقیقات اختصاص داده شده به بهبود سلامت عمومی و پس از آن حل مشکلات انرژی و کاهش فقر دادند.
تحقیق در مورد توسعه فن آوری های دفاعی و نظامی کمترین اولویت را داشت. در سطح جهانی، پاسخ دهندگان احساس کردند که علم این موضوع را بیش از آنچه باید در اولویت قرار داده است.
با این حال، تفاوت های زیادی بین مناطق جهانی وجود دارد. مردم کشورهای آفریقایی و آسیایی معتقدند که باید اولویت بیشتری برای توسعه فناوری دفاعی و نظامی وجود داشته باشد.
بدون بحران – اما اینها بینش های ارزشمندی هستند
یافته های ما منعکس کننده نظرسنجی های غربی است که نشان می دهد دانشمندان در میان افراد مورد اعتماد جامعه هستند. در سطح جهانی، نتایج ما نشان می‌دهد که سطح بالایی از اعتماد به دانشمندان وجود دارد و این باور وجود دارد که آنها باید در جامعه و سیاست‌گذاری مشارکت داشته باشند.
همه اینها این روایت را تایید نمی کند که بحران اعتماد به علم وجود دارد.
مهمتر از همه، یافته های ما همچنین برخی از زمینه های نگرانی را برجسته می کند. در سطح جهانی، کمتر از نیمی از پاسخ دهندگان (42٪) معتقدند که دانشمندان به نظرات دیگران توجه می کنند. در حالی که دانشمندان به‌عنوان بسیار توانمند، با صداقت متوسط و نیت خوب دیده می‌شوند، این تصور وجود دارد که آنها کمتر به بازخورد باز هستند.
همچنین بین اولویت های درک شده و مورد نظر برای تحقیق، که با اعتماد همراه است، اختلاف وجود دارد.
ما به دانشمندان توصیه می کنیم که این نتایج را جدی بگیرند. آنها باید راه هایی را بیابند که پذیرای بازخوردها و گفتگو با مردم باشند. در کشورهای غربی، محققان باید راه های جدیدی را برای رسیدن به گروه های محافظه کار در نظر بگیرند.
در بلندمدت، دانشمندان همچنین باید نقش خود را در تعیین اولویت‌های منطبق با ارزش‌های اجتماعی در نظر بگیرند.
متیو مارکز، مدرس ارشد روانشناسی اجتماعی، دانشگاه لاتروب. نیلز مد، دانشیار ارشد پژوهشی و آموزشی، گروه ارتباطات و مطالعات رسانه، دانشگاه زوریخ. ویکتوریا کولونیا، محقق فوق دکتری، موسسه مطالعات پیشرفته سوئیس، موسسه فدرال فناوری زوریخ سوئیس، و زوئی لویستون، پژوهشگر روانشناسی اجتماعی، دانشگاه ملی استرالیا
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
