الف را تصور کنید رابطه طولانی اتصال زمین به فضا که می تواند ما را با هزینه اندک وارد مدار کند و با سرعتی بی سابقه به دنیاهای دیگر بفرستد.
این ایده اصلی پشت یک است آسانسور فضایی.
به جای اینکه شش تا هشت ماه طول بکشد تا به آن برسد مریخدانشمندان محاسبه کرده اند که یک آسانسور فضایی می تواند ما را به آنجا برساند سه تا چهار ماه یا حتی به همان سرعت 40 روز.
مفهوم آسانسورهای فضایی جدید نیست، اما طراحی چنین ساختاری جدید خواهد بود شاهکار آسانی نیستو همچنین بسیاری از مسائل دیگر به جز فناوری، مانع از این امر می شود.
به همین دلیل است که جاه طلبی برای ساختن آن کاملاً جدید است.
شرکت اوبایاشی مستقر در ژاپن فکر می کند که این تجربه را دارد.
ژاپن قصد دارد تا سال 2050 یک آسانسور فضایی بسازد
شهرت به خاطر ساخت بلندترین برج جهان، توکیو درخت آسمانشرکت Obayashi در سال 2012 اعلام کرد که با آسانسور فضایی خود به ارتفاعات بیشتری خواهد رسید.
در گزارشی در آن سال، این شرکت اعلام کرد که ساخت این پروژه 100 میلیارد دلاری را تا سال 2025 آغاز خواهد کرد و می‌تواند عملیات خود را تا سال 2050 آغاز کند.
ما با یوجی ایشیکاوا، که گزارش را نوشت و بخشی از بخش ایجاد فناوری آینده این شرکت است، صحبت کردیم تا ببینیم چگونه پروژه پیش از سال 2025 پیشرفت می کند.
او به Business Insider گفت، اگرچه ایشیکاوا گفت که این شرکت احتمالاً ساخت و ساز را در سال آینده آغاز نخواهد کرد، اما در حال حاضر “درگیر تحقیق و توسعه، طراحی خشن، ایجاد مشارکت و ترویج است.”
برخی به آن شک کردند چنین ساختاری حتی ممکن است
کریستین جانسون که یک پست را منتشر کرد، گفت: «این ایده بسیار دیوانه کننده بود گزارش آسانسورهای فضایی در سال گذشته در بررسی همتایان مجله سیاست و مدیریت علم.
جانسون گفت: «با این حال، برخی از افراد دانشمندان واقعی هستند که واقعاً با این موافق هستند و واقعاً می خواهند این کار را انجام دهند.
راهی ارزان تر به فضا
پرتاب افراد و اشیا به فضا با موشک بسیار گران است. به عنوان مثال، ناسا رتبه 4 خود را داده است ماموریت آرتمیس به ماه برای هر پرتاب 4.1 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت.
دلیلش چیزی به نام است معادله موشک. برای رسیدن به فضا سوخت زیادی لازم است، اما سوخت سنگین است که باعث افزایش میزان سوخت مورد نیاز شما می شود. جانسون گفت: “و بنابراین شما نوعی چرخه معیوب را می بینید.”
با یک آسانسور فضایی، به موشک یا سوخت نیاز ندارید.
طبق برخی پروژه ها، آسانسورهای فضایی محموله را به مدار منتقل می کنند وسایل نقلیه الکترومغناطیسی به نام کوهنوردان این کوهنوردان را می توان از راه دور – برای مثال از طریق انرژی خورشیدی یا مایکروویو – از بین بردن نیاز به سوخت در کشتی.
اوبایاشی ایشیکاوا در گزارش خود برای این شرکت نوشت که این نوع آسانسور فضایی می تواند به کاهش هزینه انتقال کالا به فضا به 57 دلار در هر پوند کمک کند. دیگران درجات برای آسانسورهای فضایی به طور کلی قیمت 227 دلار برای هر پوند تعیین شده است.
حتی فالکون 9 اسپیس ایکس که با قیمتی در حدود 1227 دلار به ازای هر پوند یکی از ارزان‌ترین موشک‌های پرتاب شده است، هنوز حدود پنج برابر گران‌تر از برآورد هزینه بالاتر برای آسانسورهای فضایی است.
علاوه بر قیمت، مزایای دیگری نیز وجود دارد.
هیچ خطری وجود ندارد انفجار موشکجانسون گفت، و کوهنوردان ممکن است وسایل نقلیه آلایندگی صفر باشند. با سرعت نسبتاً آهسته 124 مایل در ساعت، کوهنوردان شرکت Obayashi کندتر از موشک هایی با لرزش کمتر حرکت می کنند که برای تجهیزات حساس خوب است.
ایشیکاوا گفت که شرکت Obayashi آسانسور فضایی را نوع جدیدی از پروژه ساختمان اجتماعی می داند که به نفع تمام بشریت خواهد بود.
روی زمین فولاد کافی برای ساخت آسانسور فضایی وجود ندارد
در حال حاضر، یکی از بزرگترین موانع برای ساخت یک آسانسور فضایی این است که پیوند یا لوله را از چه چیزی بسازیم.
اگر لوله از مواد معمولی مانند فولاد ساخته شده باشد، برای مقاومت در برابر استرس بسیار زیادی که تحت آن قرار می گیرد، باید بسیار ضخیم باشد. با این حال، جانسون گفت: “اگر سعی کنید آن را از فولاد بسازید، به فولاد بیشتری از آنچه روی زمین وجود دارد نیاز خواهید داشت.”
گزارش ایشیکاوا نشان می دهد که شرکت Obayashi می تواند از آن استفاده کند نانولوله های کربنی. آ نانولوله یک لایه نورد شده از گرافیت، ماده مورد استفاده در مداد است.
جانسون گفت که این آسانسور بسیار سبک تر و کمتر از فولاد در اثر استرس شکسته می شود، بنابراین آسانسور فضایی می تواند بسیار کوچکتر باشد. اما یک گرفتاری وجود دارد.
در حالی که نانولوله‌ها بسیار قوی هستند، کوچک هستند و یک میلیاردم متر قطر دارند. و محققان آنها را خیلی طولانی نکردند. طولانی ترین تنها است با توجه 2 فوت
بر اساس گزارش ایشیکاوا، برای اینکه به درستی متعادل شود در حالی که هنوز به یک مدار ژئوسنکرون می رسد – جایی که اجسام با چرخش زمین همگام می مانند – این پیوند باید حداقل 22000 مایل طول داشته باشد.
جانسون در مورد طول نانولوله گفت: بنابراین ما آنجا نیستیم. اما این بدان معنا نیست که غیرممکن است.
ایشیکاوا گفت، در عوض، ممکن است محققان مجبور به توسعه یک ماده کاملاً جدید شوند.
موانع دیگر
مواد هر چه که باشد، باز هم مسائل دیگری وجود دارد.
جانسون گفت، برای مثال، کمربند آسانسور فضایی تحت چنان فشار باورنکردنی قرار خواهد گرفت که مستعد شکستگی خواهد بود. آ رعد و برق ضربه می تواند آن را تبخیر کند. شرایط آب و هوایی دیگری نیز وجود دارد، مانند گردباد، بادهای موسمی و طوفان.
قرار دادن پایه پیوند در استوا کاهش می یابد احتمال وقوع طوفانجانسون گفت، اما همچنان باید در اقیانوس باز باشد تا هدف قرار دادن آن برای تروریست ها دشوار شود.
همچنین، برای جبران این هزینه هنگفت ساخت و ساز، نیاز به سفر زیادی است.
این فقط خراش دادن سطح چالش هاست. ایشیکاوا گفت و همه آنها را نمی توان توسط یک شرکت حل کرد. وی گفت: ما به مشارکت نیاز داریم. «ما به صنایع مختلف نیاز داریم.
ایشیکاوا گفت: “البته، جمع آوری کمک مالی بسیار مهم است.”
برای شروع ساخت و ساز به موقع برای بهره برداری تا سال 2050، این موانع زیادی است که باید بر آن غلبه کرد، به خصوص که ایشیکاوا تخمین زده بود که ساخت آن 25 سال طول بکشد. وی خاطرنشان کرد که پیش بینی سال 2050 همیشه با اخطارهایی در مورد پیشرفت فناوری همراه است. او گفت: “این هدف یا وعده ما نیست.”
جانسون گفت: «من فکر می‌کنم آن تخمین‌های زمانی خوش‌بینانه هستند، حتی اگر فردا پیشرفتی را پیش‌بینی کنیم.»
این مقاله در ابتدا توسط بیزینس اینسایدر.
اطلاعات بیشتر از Business Insider:
