انسولین فقط توسط لوزالمعده ساخته نمی شود. در اینجا مکان دیگری است که کمتر کسی از آن اطلاع دارد. : Sciencealert
مغز شما انسولین می کند ، همان انسولین تولید شده توسط لوزالمعده شما. همان انسولین که در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و همان انسولین تولید نمی شود که در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 به درستی کار نمی کند.
دانشمندان بیش از 100 سال است که در مورد سلولهای تولید کننده انسولین در لوزالمعده می شناسند. این جزایر کروی سلول به نام جزایر حاوی سلول های بتا هستند که انسولین تولید می کنند.
اما ما تازه شروع به یادگیری در مورد تولید انسولین مغز کردیم. این واقعیت که انسولین در آنجا ساخته شده است ، هنوز هم تا حد زیادی ناشناخته است ، حتی در بین دانشمندان دیابت ، پزشکان و افراد مبتلا به دیابت.
با این وجود ، در اواخر دهه 70 در آنجا کشف شد – سپس بلافاصله آن را رعایت نکرد.
یک مطالعه منتشر شده در سال 1978 نشان می دهد که سطح انسولین در مغز موش ها “حداقل 10 برابر بیشتر از موارد موجود در پلاسما … و در بعضی از مناطق … 100 برابر بیشتر است.”
اگر درست است که چرا گسترده تر نیست.
از آنجا که اندکی پس از این کشف ، شواهد واضح انتقال انسولین از خون به مغز را نشان می دهد. یک مطالعه در سال 1983. اندازه گیری انسولین در مغز جوندگان “انسولین یافت شده در این عصاره ها سرانجام از انسولین لوزالمعده حاصل می شود.” آنها نتوانستند دستگاه پردازش انسولین را در مغز پیدا کنند ، حداقل با ابزارهای موجود در این زمان.
این امر منجر به این فرض شد – تقریباً برای 30 سال آینده – تمام انسولین مغز از لوزالمعده ناشی می شود.
انسولین می تواند و از خون در مغز حرکت می کند. اما منابع محلی انسولین در مکان های خاص برای انجام کارهای خاص تولید می شوند.
سلولهای مغزی که انسولین می سازند
اول ، آنچه برای تولید انسولین مغزی تعجب آور است این است که یک نفر نیست بلکه حداقل شش نوع انسولین تولید سلول مغز وجود ندارد. برخی از آنها در جوندگان و در مغز انسان تأیید می شوند ، برخی دیگر در حال حاضر فقط در جوندگان.
یکی از اولین سلولهای مغزی که برای تولید انسولین نشان داده شده است ، سلول عصبی است. آنها در یک منطقه مغزی برای یادگیری و حافظه مهم زندگی می کنند. با کمال تعجب ، تولید انسولین در اینجا بستگی به میزان گلوکز موجود دارد -مشخصه ای که با سلولهای بتا لوزالمعده به اشتراک گذاشته شده است.
هنوز مشخص نیست که این منبع انسولین چه کاری انجام می دهد. بر اساس مکان ، می تواند به عملکرد شناختی کمک کند.
این منطقه همچنین سلولهایی دارد که نورونهای مادام العمر جدید به نام “فرزندان عصبی” ایجاد می کنند. این سلول ها همچنین انسولین می کنند.
یک سلول مشابه از لامپ بویایی ، مرکز پردازش بو نیز دارای صنایع تولید تولید است. آنچه در اینجا انسولین انجام می دهد هنوز مشخص نیست.
اما انسولین که سلول مغزی تولید می کند می تواند رشد را تنظیم کند. یک مطالعه 2020 نشان داد که انسولین ساخته شده و از سلولهای عصبی حساس به استرس در هیپوتالاموس موش ساخته شده است. این منطقه مغز است که رشد و متابولیسم را کنترل می کند. همچنین دارای بالاترین سطح انسولین در مغز انسان است.
محققان نشان داده اند که استرس موش باعث کاهش تولید انسولین هیپوتالاموس می شود. این منجر به رشد بیشتر حیوانات شد. در مورد موش ، بدن آنها کوتاه تر بود.
انسولین هیپوتالاموس سطح هورمون رشد در غده هیپوفیز را حفظ می کند. این گاهی اوقات به عنوان مشارکت آن در عملکرد یا کنترل تولید هورمونهای دیگر ، غده اصلی نامیده می شود. وجود انسولین محلی کوچکتر به معنای تولید کمتر هورمون رشد بود.
سپس این پلکسوس choroid است. این منطقه مغز است که مایعات مغزی نخاعی را ایجاد می کند. در انسان ، این تقریباً نیمی از لیتر این مایع بی رنگ هر روز است.
سلولهایی که پلکسوس کروئید – سلولهای اپیتلیال را می پوشند – یک آبگوشت تغذیه کننده را از فاکتورهای رشد و مواد مغذی برای سالم نگه داشتن مغز ایجاد می کنند. فقط اخیراً تولید انسولین در اینجا در موش ها یافت شد.
پلكس كوروئید مایع را مستقیماً در بطن های مغز ترشح می كند ، فضاهای عمیق در مغز. این سیال در کل مغز جریان دارد ، شاید انسولین گسترده تر شود.
یکی از مکانی که در آن سفر می کند ، مرکز کنترل اشتها در هیپوتالاموس است.
یک مطالعه 2023 در موش ها نشان داد که کنترل ژنتیکی تولید انسولین از پلکسوس کروئید می تواند میزان مصرف مواد غذایی را تغییر دهد. هیپوتالاموس با تغییر سطح انسولین با پلکسوس کروئیدی تنظیم شد. انسولین ، که از اینجا منتشر شد ، اشتها را سرکوب می کند.
منبع دیگر انسولین در مغز نیز باعث کاهش مصرف مواد غذایی می شود. 2022 دریافت که نورون های تولید کننده انسولین در مغز خلفی به نام مغز خلفی میزان مصرف مواد غذایی را کاهش می دهد.
می تواند با پیشرفت سن به مغز کمک کند
بنابراین ، اگر انسولین مغز بتواند اشتها را تغییر دهد ، آیا قند خون را کنترل می کند؟
نه. حداقل در حال حاضر هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد. این انسولین بعید است که مغز را ترک کند. بنابراین ، کنترل سطح گلوکز به همان روش بعید است.
در عوض ، انسولین در مغز می تواند به مغز کمک کند تا با پیشرفت سن ، سالم بماند. به عنوان مثال ، بیماری آلزایمر اغلب به طور غیررسمی دیابت نوع 3 خوانده می شود. این امر به این دلیل است که مغز در بیماری آلزایمر در برابر انسولین مقاوم است. همچنین نمی تواند از گلوکز به درستی استفاده کند.
این یک مشکل بزرگ است. گلوکز سوخت اصلی مغز است. در حقیقت ، ارزیابی ها نشان می دهد که 20 ٪ اختلاف انرژی در آلزایمر وجود دارد. حتی بدون از بین رفتن سلولهای مغزی ، فقط این امر شاخص های شناختی را مختل می کند.
این امر به تلاش برای تقویت انسولین مغز منجر شده است. پاشش انسولین در بینی می تواند شاخص های شناختی آلزایمر را در برخی از آنها بهبود بخشد ، اما نه همه مطالعات.
استفاده از گلوکز مغز نیز با گذشت زمان کاهش می یابد و به نظر می رسد انسولین داخل بینی با این کاهش محدود است.
بنابراین ، انسولین بیشتر مغز همیشه چیز خوبی است؟
لزوماً علاوه بر این ، در زنان ، سطح بالاتر انسولین در مایع مغزی نخاعی با شاخص های شناختی بالاتر همراه است.
اطلاعات بیشتری در مورد تولید انسولین مغز وجود دارد. به عنوان مثال ، کدام منبع انسولین در درجه اول قرار می گیرد؟ مغز یا سلول بتا؟ ما امیدواریم که 30 سال دیگر طول نکشد تا دریابید.
اما با توجه به قدرت شواهد برای تولید انسولین مغز ، تا زمان به روزرسانی کتابهای درسی مدرسه ما طولانی نخواهد بود.
کریگ بیال ، مدرس ارشد دیابت تجربی ، دانشگاه اکستر
این مقاله توسط مجوز Creative Commons دوباره منتشر شد. مقاله اصلی را بخوانید.
