اعتیاد به شکر در حال افزایش است. در سطح جهانی، مصرف شکر در 60 سال گذشته چهار برابر شده است و در حال حاضر حدود 8 درصد از کل کالری ما را تشکیل می دهد.
به نظر می رسد شکر ما را سیر نگه می دارد، اما قندهای اضافه شده در واقع کالری خالی هستند – آنها فاقد هر گونه ماده مغذی مانند ویتامین یا فیبر هستند. نتیجه هزینه های هنگفت سلامتی است که قندها با چاقی در سراسر جهان مرتبط هستند. برخی برآوردها نشان می دهد که نیمی از جمعیت جهان ممکن است تا سال 2035 چاق شوند.
تخمین زده می شود که کاهش 20 درصدی شکر تنها در ایالات متحده باعث صرفه جویی 10.3 میلیارد دلاری (8.1 میلیارد پوند) در هزینه های مراقبت های بهداشتی شود. با این حال تأثیر شکر بسیار فراتر از سلامتی و پول است.
همچنین مشکلات زیست‌محیطی زیادی از جمله از بین رفتن زیستگاه و تنوع زیستی و آلودگی آب ناشی از کودها و کارخانه‌ها وجود دارد. اما به طور کلی، شکر با وجود اینکه بزرگترین محصول کشت شده روی کره زمین است، چندان مورد توجه جامعه علمی قرار نگرفته است.
در مقاله‌ای اخیر، اثرات زیست‌محیطی شکر را ارزیابی کردیم و راه‌هایی را برای کاهش قند غذایی به سطوح توصیه‌شده، از طریق کاهش تولید یا استفاده از شکر ذخیره‌شده به روش‌های سازگار با محیط زیست بررسی کردیم.
با حذف تدریجی شکر، می‌توانیم زمین‌هایی را که قابلیت آزادسازی مجدد و ذخیره کربن دارند، نجات دهیم. این امر به ویژه در مناطق گرمسیری و با تنوع زیستی که تولید شکر در آن متمرکز است، مانند برزیل و هند بسیار مهم است.
اما یک گزینه متفاوت و خوشایندتر از نظر سیاسی ممکن است منحرف کردن شکر از رژیم غذایی به سایر کاربردهای زیست محیطی مفید مانند پلاستیک های زیستی یا سوخت های زیستی باشد.
تحقیقات ما نشان می دهد که بزرگترین فرصت استفاده از شکر برای تغذیه میکروب هایی است که پروتئین می سازند. استفاده از قند ذخیره شده برای این پروتئین میکروبی می تواند محصولات غذایی گیاهی غنی از پروتئین کافی برای تغذیه 521 میلیون نفر به طور منظم تولید کند. و اگر این جایگزین پروتئین حیوانی شود، می تواند مزایای زیادی برای انتشار گازهای گلخانه ای و آب داشته باشد.
ما محاسبه کردیم که اگر این پروتئین جایگزین مرغ شود، می‌تواند انتشار گازهای گلخانه‌ای را تقریباً 250 میلیون تن کاهش دهد و با جایگزینی گوشت گاو صرفه‌جویی بیشتری را شاهد خواهیم بود (برای مرجع، انتشار سوخت‌های فسیلی ملی انگلستان حدود 300 میلیون تن است). با توجه به اینکه شکر نسبت به گوشت تأثیر بسیار کمتری بر آب و هوا دارد، این امر بسیار منطقی است.
جایگزین دیگر استفاده از شکر منحرف شده برای ساخت پلاستیک‌های زیستی است که جایگزین حدود 20 درصد از کل بازار پلی اتیلن می‌شود، یکی از رایج‌ترین شکل‌های پلاستیکی که برای ساخت همه چیز از بسته‌بندی گرفته تا لوله استفاده می‌شود. یا برای تولید سوخت های زیستی، تولید حدود 198 میلیون بشکه اتانول برای حمل و نقل.
برزیل در حال حاضر حدود 85 درصد از اتانول جهان را تولید می کند و آن را از شکر تولید می کند، اما به جای اینکه مجبور باشیم برای اتانول قند بیشتری تولید کنیم، می توانیم شکر را از رژیم غذایی منحرف کنیم. این تخمین بر اساس جهانی است که در آن ما قند رژیم غذایی را به حداکثر در دستورالعمل های غذایی (5 درصد کالری روزانه) کاهش می دهیم. اگر مصرف شکر را حتی بیشتر کاهش دهیم، فواید آن بیشتر خواهد بود.
چالش های زنجیره تامین
این یک پیروزی بزرگ به نظر می رسد: کاهش مصرف قند برای کاهش چاقی و کمک به محیط زیست. اما این تغییرات چالش بزرگی را برای زنجیره تامین شکر که بیش از 100 کشور و میلیون‌ها نفری را که برای درآمد به شکر وابسته هستند، در بر می‌گیرد.
سیاست‌های ملی مانند مالیات بر شکر حیاتی هستند، اما هماهنگی بین‌المللی نیز در چنین زنجیره تأمین گسترده‌ای مهم است. کشاورزی پایدار در نشست آب و هوای سازمان ملل متحد، Cop29، این هفته در آذربایجان مورد بحث قرار گرفته است. با توجه به مسائل و فرصت های زیست محیطی فراوان ناشی از تغییر روش رشد و مصرف شکر، تولید پایدار شکر باید در این گفتگوهای جهانی گنجانده شود.
ما همچنین پیشنهاد می‌کنیم که گروه‌هایی از کشورها می‌توانند در شراکت‌های انتقال شکر تولیدکننده-مصرف کننده گرد هم آیند که انحراف شکر از رژیم غذایی مردم را به استفاده‌های مفیدتر تشویق می‌کند. این می تواند توسط سازمان بهداشت جهانی هماهنگ شود که خواستار کاهش مصرف شکر شده است. برخی از پول برای تأمین مالی این تلاش‌ها حتی می‌تواند از بخشی از پس‌اندازهای بهداشتی در بودجه‌های ملی تأمین شود.
ما نمی توانیم امیدوار باشیم که روش تولید و خوردن شکر را یک شبه تغییر دهیم. اما با کاوش در سایر کاربردهای شکر، می‌توانیم مزایای زیست‌محیطی را که از دست داده‌ایم برجسته کنیم و به سیاست‌گذاران کمک کنیم تا مسیری با منابع کارآمد برای صنعت ترسیم کنند و در عین حال سلامت عمومی را بهبود ببخشند.
پل برنزپروفسور جهانی آکادمی بریتانیا، آینده غذا، مدرسه مارتین آکسفورد، دانشگاه آکسفورد و آلون شپون، محقق اصلی، گروه مطالعات محیطی، دانشگاه تل آویو
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
