در اواخر سال 2024 ، اخترشناسان متوجه سیارک 2024 از یک مسیر شدند که به طور بالقوه می تواند زمین را تهدید کند. این مشاهدات باعث شده است که یک سری از مشاهدات سایت – احتمالاً به اندازه یک زمین فوتبال – برای تعیین اینکه مورد اصابت قرار نخواهد گرفت. با این حال ، تأثیر بر ماه را نمی توان رد کرد.
سپس ، در ژانویه امسال ، رویکرد نزدیک به یک سیارک ممکن است تقریباً با یک میلیون برابر گسترده تر مورد توجه قرار گیرد.
سیارک 2024 دارای قطر بین 40 تا 90 متر است و از آن به عنوان “قاتل شهر” که قادر به ایجاد آسیب های منطقه ای و تأثیرگذاری بر آب و هوا است ، گفته می شود. سیارک بزرگتر ، 887 آلیندا ، قطر بیش از چهار کیلومتر دارد و می تواند باعث یک رویداد ناپدید شدن جهانی شود.
آلیندا دقیقاً فراتر از مدار زمین باقی مانده است ، در حالی که سال 2024 یک سال به مدار ما می رود و هنوز هم می تواند روی زمین تأثیر بگذارد. با این حال ، این در آینده قابل پیش بینی اتفاق نمی افتد.
مدارهای سیارک
مانند 887 آلیندا و 2024 ، آنها هر بار که یک بار در محافل عظیم سیاره مشتری قرار می گیرند ، سه بار به دور خورشید می روند. از آنجا که مدار مشتری 12 سال به طول می انجامد ، سیارک ها چهار سال طول می کشد تا در سال 2028 به مسیرهای مشابه برگردد. این انواع خاص از سیارک ها با بازگشت منظم خطرناک هستند.
آلیندا در سال 1918 کشف شد و در فواصل چهار سال چندین دنباله از شکاف های نزدیک ایجاد کرد. سال 2024 آنچه را که ناسا از سال 1948 می داند هر چهار سال یکبار از بین رفته است ، انجام داده است ، اما اخیراً مورد توجه قرار گرفته است.
نه از دهه 1970 ، توجه زیادی به سیارک ها با سه تا یک نگرش نسبت به مشتری شده است. این روابط قبلاً توسط ستاره شناس آمریکایی دانیل کرکود در اواخر دهه 1800 به عنوان کنجکاوی مشخص شده است.
با کار با داده های کمیاب ، همانطور که در آن زمان چند سیارک شناخته شده بود ، وی خاطرنشان کرد که هیچ کس دو بار در هر مدار مشتری ، نه سه بار و نه در نسبت های پیچیده تر ، مانند هفت تا سه ، دو بار به خورشید سفر نکرده است.
این شکافهای بسیار پیچیده در کرکود آشکار نیست ، زیرا آنها فقط در توطئه هایی با فاصله متوسط سیارک ها از خورشید ظاهر می شوند. شکاف ها به سادگی کنجکاوی منظومه شمسی برای حدود 100 سال باقی مانده است.
اشتغال فن آوری های رایانه ای جدید برای محاسبه مدارها ، اثرات رزونانس دانشمندان را در دهه 1970 نشان می دهد. طنین انداز هنگامی اتفاق می افتد که سیارک ها به همان یا کوتاه از مدار یک شیء خارجی دیگر حرکت می کنند – در این حالت مشتری.
شکاف های کرکوود توسط سیارک ها توضیح داده می شود ، به طور مشابه با مشتری در تعامل هستند تا کمربند سیارک را ترک کنند ، حتی تا زمانی که متوسط آنها از خورشید تغییر کند. این سیارکها که به درون منظومه شمسی داخلی فرو می روند ، اغلب به روشی بسیار ساده از شکاف ها خارج می شوند: با ضربه زدن به یک سیاره داخلی مانند مریخ ، زهره یا زمین.
دانشمندان همچنین دریافتند که این شکاف ها کاملاً خالی نیستند. به عنوان مثال ، آلیندا در رسوب سه به یک بود. بسیاری از عناصر دیگر پیدا شده اند و به آنها “Alindas” می گویند که به طور کلی پس از کشف اولیه نمونه اولیه ، که منشأ نام آنها کمی نامشخص است.
بازگشت Assaroids
اگر خبر بد این است که شکاف های موجود در کرکود ناشی از سیارک هایی است که به سیارات داخلی از جمله زمین برخورد می کنند ، می توانند خیلی بدتر شوند؟ برای سیارک های کلاس Alinda ، این کار را انجام می دهد. آلینداس هر چهار سال یکبار از مدار پمپ شده خود پیروی می کند ، بنابراین آلینداس به درستی تراز می شود و اغلب می تواند برای این کار به زمین ضربه بزند.
در نزدیکی معابر این سیارک ها در فواصل طولانی تر اتفاق می افتد ، اما وقتی تراز می شوند ، چندین بار با فاصله چهار ساله برمی گردند. عامل محدود کننده این است که چگونه مدارهای آنها شیب دار است: اگر کاملاً تمایل داشته باشند ، آنها اغلب در ارتفاع متناسب با زمین نیستند ، بنابراین کمتر احتمال دارد که ضربه بزند.
خبر بد این است که هم آلیندا و هم 2024 تقریباً در دشت مدار زمین قرار دارند و زیاد کج نمی شوند ، بنابراین به احتمال زیاد ضربه می زند.
رزونانس “پمپاژ” ، کشش مدار ، چه به سمت داخل و چه از کمربند سیارک ، در حال حاضر 2024 را ساخته است. Cross Orbit روی زمین ، و به آن فرصتی برای ضربه زدن می دهد. آلیندا بسیار خطرناک تر هنوز پمپ شده است: در حدود 1000 سال او ممکن است آماده برخورد به زمین باشد.
یکی از خبر های خوب این است که سال 2024 در سال 2032 از دست می رود ، اما با نزدیک شدن به او ، او از مدار او Alinda اخراج می شود. او دیگر هر چهار سال دیگر برنگردد.
با این حال ، با گرفتن یک ضربه مداری از زمین ، مدار آن هنوز هم از ما عبور خواهد کرد ، نه چندان اغلب. مدار فعلی یک رویکرد کمی نزدیک (فراتر از ماه) در سال 2052 نشان می دهد و سپس محاسبات خیلی دقیق نیستند.
سایر سیارک ها
اگرچه زمین در یک منظومه شمسی بزرگ یک هدف کوچک است ، اما برخورد می کند.
اگر 2024 yr4 موفق به دزدیدن ما در سال 2024 شود ، آیا سایر سیارک ها می توانند ما را غافلگیر کنند؟ آخرین آسیب برای انجام این کار در 15 فوریه 2013 بر سر چلیابینسک ، روسیه کشف نشده بود و وقتی یک موج شوک در ساختمانها می شکند ، به بسیاری از افراد آسیب می رساند.
در سال 1908 ، یک انفجار بزرگتر ، یک منطقه دورافتاده ، بر فراز تونگوسکا ، سیبری روسی برگزار شد ، جایی که مناطق جنگلی وسیع ویران شد ، اما تعداد کمی از افراد زخمی شدند.
نظارت
در حالی که اخترشناسان با جدیت تلاش می کنند تا آسمان شب را از سطح زمین کشف کنند ، مطالعات فضایی مانند نقشه بردار آینده در نزدیکی زمین (NEO) می تواند در تشخیص سیارک ها بسیار مؤثر باشد. آنها این کار را از طریق تابش حرارتی (مادون قرمز) خود انجام می دهند و مانند فضا نیز می توانند آسمان روز را مطالعه کنند.
به گفته ایمی مینزر ، رهبری نئو نقشه بردار ، “ما فقط حدود 40 درصد از سیارک ها را می دانیم که به اندازه کافی بزرگ هستند که باعث آسیب شدید منطقه ای و نزدیک شدن به مدار زمین می شوند.”
پس از انتشار در اواخر سال 2027 ، نئو “خطرناک ترین سیارک ها و دنباله دارها را پیدا می کند ، پیگیری و توصیف می کند ، سرانجام به هدف کنگره ایالات متحده رسید تا از 90 درصد از آنها مطلع شود.
در میان سیارک ها ، ما باید مانند سال 2024 به رزونانس توجه ویژه ای داشته باشیم ، زیرا در پایان آنها برمی گردند.
مارتین کانرز ، استاد نجوم ، ریاضیات و فیزیک ، دانشگاه Atabasque
این مقاله توسط مجوز Creative Commons دوباره منتشر شد. مقاله اصلی را بخوانید.
