بازماندگان سکته مغزی اغلب مشکلات قابل توجه و طولانی مدتی را با دستان خود تجربه می کنند. هر دو دست اغلب با هم افول می کنند: وقتی یک دست بیشتر تحت تأثیر سکته مغزی قرار می گیرد، استفاده از دست دیگر نیز دشوارتر می شود.
در مقایسه با دست غالب یک فرد سالم، بازمانده سکته مغزی می تواند تا سه برابر بیشتر طول بکشد تا کارهای روزمره را با استفاده از دست کمتر آسیب دیده خود انجام دهد.
این یک واقعیت ناامید کننده ایجاد می کند. افراد مبتلا به آسیب شدید یک بازو باید برای فعالیت های روزانه مانند غذا خوردن، لباس پوشیدن و کارهای خانگی تقریباً به طور کامل به بازوی دیگر خود تکیه کنند.
هنگامی که آن دست «خوب» به آرامی یا ناخوشایند کار می‌کند، حتی فعالیت‌های ساده نیز خسته‌کننده و دلسردکننده می‌شوند و برخی از افراد ممکن است به طور کامل از آنها اجتناب کنند.
اما این دست خوب را می توان تقویت کرد. در مطالعه تازه منتشر شده ما در مجله JAMA نورولوژیما دریافتیم که آموزش بازوی کمتر آسیب دیده در افرادی که با سکته مغزی مزمن زندگی می کنند، می تواند عملکرد روزانه بازو را بهبود بخشد، حتی در برخی موارد حتی بهتر از تمرکز بر روی بازوی آسیب دیده.
سکته مغزی چیست؟
سکته مغزی زمانی رخ می دهد که جریان خون حامل اکسیژن به بخشی از مغز به دلیل انسداد رگ خونی یا خونریزی قطع شود. بدون اکسیژن، سلول های مغز شروع به مردن می کنند.
از آنجایی که هر طرف مغز عمدتاً سمت مخالف بدن را کنترل می کند، سکته مغزی اغلب باعث مشکلات حرکتی در سمت بدن مقابل آسیب مغزی می شود. به همین دلیل، توانبخشی پس از سکته به طور سنتی بر بازگرداندن حرکت در بازوی آسیب دیده متمرکز شده است.
با این حال، تحقیقات در چند دهه گذشته نشان داده است که هر دو طرف مغز در کنترل حرکات دو دست نقش دارند، اگرچه نقش های متفاوتی دارند. در نتیجه آسیب به یک سمت مغز می تواند بر حرکت هر دو طرف بدن تأثیر بگذارد.
همانطور که انتظار می رود، دست طرف مقابل آسیب دیده مغزی اغلب مشکلات عمده ای با ضعف، سفتی، و کنترل اختیاری دارد که استفاده از آن را برای دستیابی، گرفتن و دستکاری اشیا محدود می کند.
اما طرف دیگر، که معمولاً تصور می شود سکته مغزی بر آن تأثیری ندارد، اغلب طبیعی نیست. بسیاری از بازماندگان سکته مغزی کاهش قدرت، حرکات کندتر و هماهنگی ضعیف‌تر را در بازوی کمتر آسیب دیده تجربه می‌کنند.
آموزش بازوی کمتر آسیب دیده
همانطور که دانشمندان علوم اعصاب در حال مطالعه چگونگی کنترل مغز حرکت پس از سکته هستند، این یافته ها ما را به یک سوال ساده سوق داد: آیا آموزش بازوی کمتر آسیب دیده می تواند به عملکرد بهتر آن کمک کند؟
در یک کارآزمایی بالینی با بیش از 50 بیمار، ما افرادی را که مبتلا به سکته مغزی مزمن بودند که آسیب شدیدی به یک بازو داشتند، مورد مطالعه قرار دادیم که آن را برای کارهای روزمره غیرقابل استفاده می‌کرد. این افراد برای مدیریت زندگی روزمره خود تقریباً به طور کامل به دست کمتر آسیب دیده خود وابسته هستند.
شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی به یکی از دو گروه توانبخشی تقسیم شدند: یکی که بازوی آسیب‌دیده‌تر خود را ورزش می‌کرد و دیگری که بازوی کمتر آسیب‌دیده خود را ورزش می‌کرد. هر دو پنج هفته درمان شامل حرکات چالش برانگیز و هدفمند دست، از جمله وظایف واقعیت مجازی که برای بهبود هماهنگی و زمان بندی طراحی شده بود، دریافت کردند.
در مقایسه با افرادی که بازوی آسیب‌دیده‌تر خود را آموزش داده‌اند، دریافتیم که شرکت‌کنندگانی که بازوی کمتر آسیب‌دیده خود را شرطی‌سازی می‌کنند، در کارهای روزمره دست، مانند برداشتن اشیاء کوچک یا برداشتن لیوان، سریع‌تر و کارآمدتر می‌شوند. این بهبودها شش ماه پس از پایان مطالعه باقی ماندند.
ما بر این باوریم که مزایای ماندگار آموزش دست‌هایی که آسیب کمتری دارند ممکن است از یک حلقه بازخورد ساده حاصل شود: وقتی دست آنها بهتر کار می‌کند، افراد به طور طبیعی بیشتر از آن استفاده می‌کنند و این تمرین اضافی در زندگی روزمره به قفل شدن این دستاوردها کمک می‌کند.
تقویت آنچه باقی مانده است
توانبخشی سکته مغزی مدتهاست که بر روی بازویی متمرکز شده است که به وضوح آسیب دیده است. اما برای بسیاری از افراد، عملکرد کامل آن دست هرگز باز نمی گردد. آنها سازگار هستند و برای گذراندن روز به بازوی کمتر آسیب دیده خود متکی هستند.
با این حال، “کمتر آسیب دیده” به معنای بی تاثیر نیست. هنگامی که آن دست تنها ابزار فعالیت های روزانه می شود، حتی مشکلات جزئی نیز می تواند عواقب جدی برای استقلال و کیفیت زندگی داشته باشد. بهبود عملکرد آن بازو می‌تواند کارهای روزمره را حتی سال‌ها پس از سکته مغزی سریع‌تر، آسان‌تر و کمتر خسته‌کننده کند.
مطالب مرتبط: مطالعه عظیم 99 درصد حملات قلبی و سکته مغزی را با 4 عامل خطر مرتبط می داند
کار آینده بر این موضوع تمرکز خواهد کرد که چگونه می توان تمرین بازوی کمتر آسیب دیده را با درمان استاندارد برای بازوی آسیب دیده تر ترکیب کرد و چگونه این رویکردها به زندگی روزمره در خانه تبدیل می شوند.
برای بسیاری از بازماندگان، بهبودی ممکن است به معنای بازگرداندن چیزهای از دست رفته نباشد، بلکه به معنای تقویت آنچه باقی مانده است باشد.
Candice Maenza، رهبر پروژه تحقیقاتی، معاون مدیر، مرکز نورومکانیک ترجمه ای در توانبخشی، ایالت پن، و رابرت سینبرگ، استاد حرکت شناسی و علوم اعصاب، ایالت پن
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
