ستاره شناسان از کشف چیزی خبر داده اند که به نظر می رسد یک “زمین یخی سرد” است، یک جهان سنگی سرد اما بالقوه قابل سکونت شبیه به جهان ما که در فاصله کمتر از 150 سال نوری از ما قرار دارد.
همانطور که در یک مطالعه اخیر توضیح داده شد، این سیاره فراخورشیدی هیجان‌انگیز مانند زمین، با نام HD-137010 b، ممکن است کمی بزرگ‌تر و حدود 1.2 برابر جرم‌تر از سیاره ما باشد. طول سال آن نیز ممکن است برابر با سال ما باشد، زیرا به نظر می رسد هر 355 روز به دور ستاره نارنجی نرم خود می چرخد.
با قضاوت بر اساس طول سال، محققان پیشنهاد می‌کنند که 51 درصد احتمال دارد که HD-137010 b دقیقاً در منطقه قابل سکونت ستاره‌اش قرار داشته باشد و از مرز خورشیدی دور باشد، جایی که آب مایع می‌تواند روی سطح آن تشکیل شود.
HD-137010 b به دور ستاره ای به نام HD-137010 می چرخد، یک کوتوله K که حدود 70 درصد اندازه و جرم خورشید است.
این کوتوله سردتر و تیره‌تر به دلیل مصرف ضعیف‌تر هیدروژن، بسیار طولانی‌تر از ستاره نوع G ما زندگی می‌کند. جرم کوچکتر HD-137010 به آن طول عمر توالی اصلی (مدت زمانی که برای ذوب هیدروژن به هلیوم می گذراند) بیشتر از سن کنونی کیهان می دهد.
در مجموع، HD-137010 یک کشف منحصربه‌فرد وسوسه‌انگیز است: محققان گفتند: «این اولین نامزد برای سیاره‌ای با شعاع زمین‌مانند و ویژگی‌های مداری است که از ستاره‌ای مانند خورشید به اندازه کافی درخشان برای مشاهدات بعدی معنادار عبور می‌کند».
مشاهدات بعدی برای تایید وضعیت سیاره ای HD-137010 b مورد نیاز است، اگرچه محققان “پیش بینی می کنند که این سیاره به احتمال زیاد یک سیاره واقعی است.”
آنها وجود آن را با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی کپلر ناسا که اکنون بازنشسته شده است، اولین شکارچی سیاره‌ای اختصاصی نجوم، از طریق تکنیکی به نام روش ترانزیت کنجکاو کردند.
روش ترانزیت شامل استفاده از رصدخانه ای مانند کپلر برای “نگاه کردن” به یک ستاره و صبر کردن برای کم شدن نور آن با عبور یا عبور یک سیاره فراخورشیدی بالقوه از مقابل آن است. شبح ستاره ای به دست آمده باعث افت نور ستاره می شود که می تواند شعاع و جزئیات مداری سیاره فراخورشیدی را آشکار کند.
ستاره شناسان تنها یک بار عبور HD-137010 b را دیده اند. و از آنجایی که آنها برای تایید یک سیاره فراخورشیدی نیاز به گذرهای متعدد دارند، جهان هایی با مدارهای مشابه زمین “نیازمند چندین سال رصد هستند.”
با این حال، دلایل زیادی برای خوش بینی وجود دارد.
محققان توضیح می‌دهند که کشف HD-137010 b «قابلیت تشخیص سیارات فراخورشیدی معتدل و خنک به اندازه زمین را نشان می‌دهد که از طریق گذرهای منفرد به دور ستاره‌های خورشید مانند می‌چرخند».
رصدهای آینده ممکن است باید منتظر رصدخانه های نسل بعدی مانند افلاطون ESA باشند، زیرا چنین جهان هایی در محدوده رصدی امکانات امروزی قرار دارند.
تاکنون، جزئیات مداری و ستاره ای موجود نشان می دهد که HD-137010 b ممکن است در منطقه قابل سکونت ستاره خود باشد. اما از آنجایی که کمتر از یک سوم انرژی دریافتی زمین از خورشید را دریافت می کند، HD-137010 b می تواند بین 68- تا 85- درجه سانتیگراد (90- تا 121- درجه فارنهایت) باشد، حتی سردتر از همسایه سرخ معروف ما.
اگرچه ممکن است سردتر از مریخ باشد، HD-137010 b هنوز ممکن است شرایط جوی گاه به گاه را نشان دهد که به آب اجازه می دهد روی سطح آن وجود داشته باشد.
با توجه به آنچه که محققان در مورد دیگر سیارات فراخورشیدی به اندازه زمین در مناطق قابل سکونت ستارگان خود می دانند، آنها می گویند، “به نظر بسیار محتمل به نظر می رسد که CO متوسط 2– یک جو غنی برای آب های سطحی مایع مطلوب خواهد بود.
با این حال، همانطور که مدار طولانی HD-137010 b تایید آن را پیچیده می کند، ویژگی های زمینی آن با اخطار دیگری همراه است. اگر CO وجود دارد2 فراوانی مشابه زمین، HD-137010 b می تواند در آب و هوای “گلوله برفی” به دام بیفتد.
این سناریو یک سیاره کاملا یخی ایجاد می کند که بسیار بازتابنده است، از نور ستاره های ورودی می پرد و دمای سطح آن را تا حدود -100 درجه سانتیگراد کاهش می دهد.
با این حال HD-137010 b ممکن است تنها نباشد. به نظر می رسد جدا شده باشد، اما سایر سیستم های خورشیدی شناخته شده چیز دیگری را پیشنهاد می کنند.
سیارات اضافی ممکن است در داخل یا خارج از مدار HD-137010 b وجود داشته باشند. در واقع، چنین اجسامی می توانند یک “معماری منظومه شمسی مانند” با سیارات متعددی که به منطقه قابل سکونت گسترش می یابند و شاید عضوی به اندازه مشتری دورتر تشکیل دهند.
مطالب مرتبط: سیاره فراخورشیدی باستانی “توپ مرطوب گدازه” انتظارات را نادیده می گیرد
با این همه شباهت به محیط خورشیدی خودمان، آیا یک “زمین سرد یخی” می تواند حیات را پشتیبانی کند؟ جهان یخ زده ممکن است آنطور که ما می شناسیم برای زندگی مناسب به نظر نرسد، اما خود زمین چندین بار در طول 4.5 میلیارد سال تکامل زمین شناسی خود، یک گلوله برفی بوده است.
این تحقیق در نامه های مجله اخترفیزیکی.
