دانشمندان دانش آموزان خود را تأیید می کنند که هنگام نفس کشیدن اندازه خود را تغییر دهند: Sciencealert

شاید این جمله را شنیده باشید که چشمان پنجره ها به روح هستند ، اما اکنون معلوم می شود که آنها همچنین به نحوه نفس کشیدن ما مربوط می شوند.

دانشمندان مدتهاست که اندازه دانش آموزان ما را برای درک توجه ، احساسات و حتی شرایط پزشکی مورد مطالعه قرار داده اند. اما اکنون تحقیقات جدید با کمال تعجب نشان داده است که آنها اندازه خود را در همگام سازی با تنفس ما تغییر می دهند.

دانش آموزان ما هرگز ایستا نیستند. آنها دائماً در پاسخ به عوامل خارجی و داخلی تنظیم می شوند. مشهورترین آنها این است که آنها کنترل می کنند که چقدر نور وارد چشم می شود ، دقیقاً مانند دیافراگم دوربین.

شما می توانید به راحتی این کار را خودتان آزمایش کنید: به یک آینه نگاه کنید و نور را در چشم خود روشن کنید و خواهید دید که دانش آموزان شما چگونه کوچک می شوند. این فرایند مستقیماً بر درک بصری ما تأثیر می گذارد. دانش آموزان بزرگتر به ما کمک می کنند تا اشیاء ضعیفی را پیدا کنیم ، به خصوص در دید محیطی ما ، در حالی که دانش آموزان جوان تر وضوح را افزایش می دهند و وظایفی مانند خواندن را بهبود می بخشند.

در حقیقت ، این رفلکس آنقدر قابل اعتماد است که پزشکان از آن برای ارزیابی عملکرد مغز استفاده می کنند. اگر دانش آموز نتواند به نور پاسخ دهد ، می تواند به عنوان سکته مغزی یک اورژانس پزشکی را نشان دهد.

نه تنها نوری که دانش آموزان ما به آن واکنش نشان می دهند. همچنین به خوبی مشخص شده است که دانش آموزان ما وقتی روی یک شیء مجاور تمرکز می کنند ، کوچک می شوند و در پاسخ به تلاش شناختی یا برانگیختگی عاطفی گسترش می یابند.

همانطور که پیشگام آلمانی شاگرد آلمانی ایرنه لونفلد یک بار گفت: “مرد می تواند سرخ شود یا وقتی از نظر عاطفی آشفته می شود ، سرخ شود ، اما شاگردانش همیشه گسترش می یابند.”

به همین دلیل ، اندازه دانش آموزان اغلب در روانشناسی و مطالعات عصبی به عنوان معیار تلاش ذهنی و توجه استفاده می شود.

پاسخ چهارم

برای چندین دهه ، این سه نوع پاسخ دانش آموزان تنها کسانی بودند که دانشمندان مطمئناً وجود داشتند. اکنون من و تیم محققان ما در موسسه کارولین در استکهلم و دانشگاه گرونینگن در هلند تأیید کرده ایم که تنفس چهارم است.

در آنچه اکنون به عنوان “مرحله تنفسی دانش آموز” شناخته می شود ، دانش آموزان تمایل دارند که در ابتدای بازدم بزرگترین و کوچکترین در ابتدای استنشاق باشند. بر خلاف پاسخ های دانش آموزان دیگر ، این یکی منحصراً در بدن می آید و البته این اتفاق دائماً اتفاق می افتد. به همان اندازه منحصر به فرد ، هر دو اتساع و باریک را پوشش می دهد.

در حقیقت ، بیش از 50 سال نکات حکایتی در مورد رابطه تنفسی و دانش آموزان ما وجود داشت. اما وقتی تیم مطالعات گذشته را مورد بررسی قرار داد ، شواهد بهترین ها بهترین بودند. با توجه به اینکه چقدر از اندازه دانش آموزان در پزشکی و تحقیقات استفاده می شود ، متوجه شده ایم که بررسی بیشتر این موضوع بسیار مهم است.

ما از طریق یک سری از پنج آزمایش با بیش از 200 شرکت کننده تأیید کرده ایم که اندازه دانش آموزان در همگام سازی با تنفس تردید دارند ، و همچنین این اثر به طرز چشمگیری پایدار است. در این مطالعات ، ما از شرکت کنندگان در آزمایشگاه خود دعوت کردیم و اندازه دانش آموز و مدل تنفس خود را ثبت کردیم زیرا آنها آرامش می یافتند یا وظایف خود را روی صفحه رایانه انجام می دادند.

ما به طور سیستماتیک سایر عوامل کلیدی دیگر را برای پاسخ به دانش آموز در طول مطالعه-آمار ، فاصله تثبیت و تلاش ذهنی مورد نیاز برای کارها متنوع کردیم. در همه موارد ، نحوه تأثیر تنفس بر دانش آموزان ثابت است.

ما همچنین بررسی کردیم که چگونه الگوهای تنفس متفاوت بر جواب تأثیر می گذارد.

به شرکت کنندگان دستور داده شد که فقط از طریق بینی یا دهان خود نفس بکشند و میزان تنفس خود را تنظیم کنند ، و همچنین آن را کم کرده و آن را تسریع کنند. در هر صورت ، همان مدل ظاهر می شود: اندازه دانش آموزان کوچکترین در ابتدای استنشاق و بزرگترین در هنگام بازدم باقی مانده است.

حالا چه

این کشف شیوه فکر کردن در مورد تنفس و بینایی را تغییر می دهد. این به معنای ارتباط عمیق تر بین سیستم تنفس و عصبی از آنچه قبلاً متوجه شده بودیم. سوال بزرگ بعدی این است که آیا این تغییرات ظریف در اندازه دانش آموزان بر نحوه دیدن جهان تأثیر می گذارد.

نوسانات فقط جناح های یک میلی متر است که کمتر از واکنش دانش آموز به نور است ، اما مانند واکنش دانش آموز به تلاش ذهنی یا هیجان است.

اندازه این نوسانات از نظر تئوری به اندازه کافی بزرگ است تا بر درک بصری ما تأثیر بگذارد. بنابراین ، ممکن است که دید ما در بین نفس بین بهینه سازی برای تشخیص اشیاء ضعیف (با دانش آموزان بزرگتر) و تمایز جزئیات ظریف (با دانش آموزان کمتر) جابجا شود.

علاوه بر این ، دقیقاً همانطور که از واکنش مردمک به عنوان یک ابزار تشخیصی استفاده می شود ، تغییر در ارتباط بین دانش آموزان و تنفس می تواند نشانه ای اولیه اختلالات عصبی باشد.

این مطالعه بخشی از تلاش گسترده تر برای درک چگونگی تأثیر ریتم های داخلی بدن ما بر ادراک است. دانشمندان به طور فزاینده ای مشخص می شوند که مغز ما اطلاعات خارجی جدا شده را پردازش نمی کند – همچنین سیگنال های بدن ما را ادغام می کند.

به عنوان مثال ، اطلاعات مربوط به ریتم قلب و معده ما نیز برای بهبود یا جلوگیری از پردازش محرکهای حسی ورودی ارائه می شود.

اگر تنفس ما بر نحوه تغییر دانش آموزان ما تأثیر می گذارد ، آیا می تواند دنیای اطراف ما را نیز شکل دهد؟ این باعث می شود که در تحقیقات جدیدی در مورد چگونگی شکل گیری ریتم بدن درک شود – یک نفس در یک زمان.

مارتین شفر ، مطالعات دکتری در مورد نورونوکا شناختی و روانشناسی رفتاری ، انستیتوی کارولینسکا

این مقاله توسط مجوز Creative Commons دوباره منتشر شد. مقاله اصلی را بخوانید.