خون “فوق سالخوردگان” منبع بالقوه ای از جوانی است که دانشمندان می خواهند از آن بهره ببرند.
شواهد در حال ظهور نشان می دهد که صد ساله هایی که تا 100 سال زندگی می کنند و افراد فوق صد ساله ای که تا 110 سال زندگی می کنند، پروفایل های خونی منحصر به فردی دارند که با افرادی که این مدت عمر نمی کنند متفاوت است.
اگر دانشمندان بتوانند بفهمند چه چیزی مسن‌ترین ما را متمایز می‌کند و چرا، می‌تواند به بقیه کمک کند تا زندگی طولانی‌تر و سالم‌تری داشته باشیم.
مرتبط: مطالعه DNA زن 117 ساله سرنخ هایی از زندگی طولانی را نشان می دهد
تحقیقات نشان می دهد که افراد صد ساله تنها در سن 65 سالگی نشانگرهای زیستی مطلوبی را در خون خود نشان می دهند.
اگرچه هنوز مشخص نیست که این امضاهای خون چگونه بر سلامت مداوم تأثیر می‌گذارند، یا چگونه با ژن‌ها یا سبک زندگی مرتبط هستند، اما ممکن است نقش «محافظتی» در برابر سن یا بیماری داشته باشند.
اگر این درست باشد، ممکن است آنها اهدافی برای تحقیقات آینده طولانی مدت باشند.
برای مشاهده خلاصه این مقاله کلیپ زیر را تماشا کنید:
در اوایل سال جاری، محققان اسپانیایی یکی از عمیق‌ترین تجزیه و تحلیل‌های فیزیولوژیکی و ژنتیکی منتشر شده تا به امروز را در مورد یک انسان فوق صد ساله انجام دادند.
ماریا برانیاس که به سن 117 سالگی رسید، یکی از مسن ترین افراد جهان بود و نمونه های خون او نشانگرهای متعددی از یک سیستم ایمنی سالم و همچنین سطوح بسیار پایین کلسترول “بد” را نشان داد.
محققان می گویند سلول های برانیاس به گونه ای رفتار می کنند که گویی بسیار جوان تر از سن واقعی او هستند.
جالب توجه است که دانشمندان متوجه “فرسایش عظیم” در تلومرهای برانیاس – کلاهک های انتهای کروموزوم های او شدند.
تلومرها از مواد ژنتیکی ما محافظت می‌کنند و تلومرهای کوتاه‌تر با خطر بالاتر مرگ مرتبط هستند. با این حال، مطالعات اخیر نشان می دهد که در میان قدیمی ترین های قدیمی، تلومرها در واقع نشانگر زیستی مفیدی برای پیری نیستند.
در واقع، داشتن تلومرهای بسیار کوتاه ممکن است مزیتی برای برانیاس داشته باشد. به طور فرضی، عمر کوتاه سلول های بدن او ممکن است مانع از گسترش سرطان شود.
محققان به رهبری Eloy Santos-Pujol و Aleix Noguera-Castells، اپی ژنتیک نوشتند: «تصویر حاصل از مطالعه ما، اگرچه فقط از این فرد استثنایی گرفته شده است، اما نشان می دهد که سن شدید و سلامت ضعیف ارتباط ذاتی با هم ندارند.
مطالب مرتبط: مطالعه نشان می دهد که یک عامل مهم طول عمر را بهتر از رژیم غذایی یا ورزش پیش بینی می کند
از آنجایی که افراد بیشتری بیش از 100 سال عمر می کنند، صد ساله ها توجه علمی فزاینده ای را به خود جلب می کنند و تجزیه و تحلیل خون آنها خط مقدم تحقیقاتی است.
یک مطالعه اخیر از چین که در ماه جولای منتشر شد، مشخصات خونی 65 صد ساله را در یک منطقه تجزیه و تحلیل کرد.
در مقایسه با شرکت‌کنندگان مسن‌تر و میانسال، افرادی که تا 100 سالگی زندگی کردند، سطوح پایین‌تری از اسیدهای چرب، الکل‌های چرب و سایر متابولیت‌های کلیدی داشتند.
به گفته نویسندگان، اینها می توانند سرنخ های بالقوه ای برای پیش بینی طول عمر انسان باشند. حتی یک روز می‌توان از آنها برای آزمایش‌های خونی استفاده کرد که به عنوان «ساعت‌های طول عمر» عمل می‌کنند که نشان می‌دهد فرد چقدر باید زنده بماند.
محققان نوشتند: “پروفایل متابولیک پلاسمایی افراد صد ساله و غیر صد ساله به طور قابل توجهی با دو جمعیت جوان متفاوت است.”
“یافته های ما به درک تنظیم متابولیک طول عمر کمک می کند و ممکن است عملکرد بالینی پیری شناسی را در آینده ارتقا دهد.”
به نظر می رسد جریان خون مجرای مهمی است که نشانگرهای سلامت و طول عمر از طریق آن جریان می یابد. آنچه در خون شماست می تواند بر بدن و مغز و خطر بیماری و مرگ شما تأثیر بگذارد.
مطالعات اخیر حتی بررسی می‌کنند که چگونه خون جوان پیری را در سلول‌های پوست انسان معکوس می‌کند.
به همان اندازه که تحقیقات متابولومیک خون آموزنده بوده است، وسعت این رشته دلهره آور است. خون ذاتاً پیچیده و بسیار متنوع است. در حالی که یافتن نشانگرهای زیستی برای پیری سالم مفید است، تفسیر این نتایج موضوع دیگری است.
در این مرحله، هیچ آزمایش خونی وجود ندارد که بتواند به طور قابل اعتمادی بر اساس آنچه در رگ‌های فرد جریان دارد، مدت زمان زندگی را پیش‌بینی کند.
سبک زندگی، ژنتیک و شانس محض می تواند مسیر آینده زندگی یک فرد را به روش های غیرقابل پیش بینی تغییر دهد. اما شاید خون افراد فوق سالمند بتواند به ما در شناسایی افراد «سریع» که در معرض خطر مرگ زودرس هستند کمک کند.
در نوامبر 2024، مطالعه‌ای که صدها متابولیت را در نمونه‌های خون از حدود 5000 فرد بین 18 تا 110 سال تجزیه و تحلیل کرد، نشانه‌ای منحصربه‌فرد مرتبط با طول عمر فوق‌العاده یافت.
نویسندگان می گویند که این یافته ها “نقش حیاتی اسیدهای چرب ضروری را در پیوند لیپیدها با سایر فرآیندهای متابولیک” نشان می دهد.
مرتبط: داروی رایج دیابت با “طول عمر فوق العاده” در زنان مرتبط است
بسیاری از متابولیت های دخیل در پیری با تغذیه مرتبط هستند، که نشان می دهد رژیم غذایی ممکن است منبع مداخله ای برای پیری به روشی سالم تر باشد.
خود برانیاس از رژیم غذایی مدیترانه ای سرشار از ماست استفاده می کرد، که محققان گمان می کنند ممکن است در طول عمر او نقش داشته باشد: میکروبیوم روده او به طرز قابل توجهی جوان بود.
به نظر می رسد ژنوم یک فرد نقش مهمی در طول عمر او دارد، اما ژن ها سرنوشت نیستند و محیط و سبک زندگی نیز می تواند بر طول عمر فرد تاثیر بگذارد.
دانشمندان امیدوارند که تحقیقات در مورد افراد صد ساله و فوق صد ساله روزی به داروها یا مداخلات سبک زندگی تبدیل شود که به نفع همه ما باشد.
