BMI و رژیم غذایی دیگر در استرالیا آموزش داده نمی شود. در اینجا چیزی است که بچه ها یاد خواهند گرفت. : ScienceAlert

چند نفر از ما به یاد داریم که در دوران کودکی در مدرسه مجبور بودیم شاخص توده بدنی (BMI) خود را محاسبه کنیم، که نیاز به مقایسه وزن خود با همسالانمان داشت؟ یا شاید ما ارجاعات کلاس درس به کالری و رژیم غذایی را به خاطر می آوریم.

در حال حاضر در برنامه درسی استرالیا در تلاش برای جلوگیری از اختلالات خوردن، نحوه آموزش کودکان و جوانان در مورد بدن و آنچه می خورند را تغییر می دهد.

صدها مرجع به اصطلاحاتی از جمله BMI، وزن، کالری و رژیم غذایی وجود دارد از منابع مدرسه حذف شد توسط سازمان برنامه درسی، ارزیابی و گزارش استرالیا با اصطلاحاتی مانند “تغذیه متعادل” جایگزین شده است.

به عنوان روانشناس بالینی متخصص در درمان کودکان و نوجوانان با تصویر بدن و اختلالات خوردن، من از این تغییرات استقبال می کنم. با توجه به آنچه که ما در مورد ارتباط بین انگ وزن و ایجاد اختلالات خوردن می دانیم، مدت هاست که این ارتباط دیر شده است.

انگ وزن زود شروع می شود

انگ وزن و فرهنگ غذایی در جامعه ما گسترده هستند.

مردم اغلب از کلماتی مانند “چربی” و “گناه” برای شرمساری از اندازه بدن و انتخاب غذای خود یا دیگران استفاده می کنند. از سوی دیگر، جدیدترین رژیم‌های غذایی و سایر تکنیک‌های کاهش وزن به طور مرتب موضوعات داغ گفتگو میان دوستان و همکاران هستند.

شواهد نشان می دهد که این نوع گفتگوها در مورد کودکان و جوانان می تواند باشد بسیار مضر، که در برخی موارد به ایجاد اختلال در تغذیه کمک می کند. بنابراین در محیط مدرسه باید مراقب زبانی که در اطراف بدن و غذای افراد به کار می بریم باشیم.

کودکان با شروع مدرسه در مورد بدن و تغذیه خود می آموزند، و این می تواند جایی باشد که بسیاری از اطلاعات نادرست (مانند ترس از برخی غذاها به دلیل اینکه تصور می شود برای ما “بد” هستند) و انگ شروع شود. طعنه زدن از همسالان در مورد اندازه، وزن و شکل رایج است و خطر را افزایش می دهد کودک یا جوانی که دچار اختلال خوردن شده است.

من بسیاری از بزرگسالان را درمان می کنم که شدید هستند اختلالات اشتها تا حدودی به دلیل بزرگ شدن در جامعه ای است که لاغری را بیش از حد ارزش قائل است، رژیم های غذایی کاهش وزن را ترویج می کند و افرادی را که دارای اضافه وزن یا چاق هستند شرمنده می کند. به نظر می رسد بیشتر اینها از تأثیر تحصیلات آنها ناشی می شود.

ترویج تصویر مثبت بدن

ما مدتهاست که این را می دانیم مداخله زودهنگام با آموزش به فرزندانمان در مورد بهزیستی و راهبردهای مثبت سلامت روان، کاهش بروز شرایط روانی شدید مهم است.

برای اختلالات اشتها به طور خاص، الگوبرداری مثبت توسط بزرگسالان در مورد نحوه صحبت ما در مورد خود و دیگران بدن حیاتی است.

این می تواند شامل توصیف افراد برای علایق و ویژگی هایشان به جای ظاهرشان و آموزش قدردانی و احترام به یکدیگر به کودکان باشد.

تحقیقات نشان می دهد که آموزش پذیرش بدن و قدردانی هم برای مردان و هم برای زنان مهم است که تصویر بدنی مثبتی ایجاد کنند. آن دسته از کودکان و جوانانی که رابطه مثبتی با بدن و غذای خود دارند، بسیار کمتر در معرض ابتلا هستند اختلالات اشتها.

معلمان نقش مهمی در آموزش احترام به بدن و رابطه سالم با بدن و تغذیه به فرزندان ما دارند.

این را می توان از طریق اقداماتی از جمله اجتناب از اظهار نظر در مورد ظاهر افرادصحبت کردن در مورد غذا از نظر عملکرد آن در بدن و عدم نسبت دادن ارزش های اخلاقی (مانند “خوب” یا “بد”) به غذاهایی که می خوریم. در واقع، اصلاح عمده برنامه درسی هشدار دادن به معلمان است در مقابل استفاده از این توصیفگرها.

چگونه در مورد غذا با کودکان صحبت کنیم

یادگیری اهمیت تغذیه بدن و گوش دادن به نیازهای بدن برای کودکان مهم است.

ما باید در مورد غذا برای عملکرد آن در بدنمان صحبت کنیم (مانند کربوهیدرات برای انرژی و چربی برای مغز). ما باید در مورد غذاهایی که می خوریم صحبت کنیم تا به ما کمک کنند تمرکز و سوخت بدن مان را تامین کنند و همچنین ما را قوی کنند و به ما کمک کنند احساس خوبی داشته باشیم.

به نظر می رسد تغییرات برنامه درسی برای پیوند تغذیه با سلامت جسمی و روانی از این طریق طراحی شده است.

غذا همچنین باید به عنوان یک فعالیت لذت بخش و اجتماعی ارائه شود (مثلاً به اشتراک گذاشتن غذا با دیگران).

اشتهای هر کس در زمان های مختلف متفاوت است و این اشکالی ندارد. کمک به کودکان در درک نحوه واکنش به اشتهای خود و دانستن اینکه چه زمانی گرسنه و سیر هستند بسیار مهم است زیرا می دانیم که به مشکلاتی مانند محدودیت غذا خوردن و پرخوری کمک می کند. اختلال در رفتار غذایی.

هر کسی نقشی دارد

به امید خداحافظی با آسیب وزن ننگ و صحبت از رژیم غذایی در مدارس.

بزرگترین چالش این است که ما در دنیایی با وسواس ظاهری زندگی می کنیم که فرهنگ رژیم غذایی دارد و بسیاری از مردم طرز فکر ثابتی در مورد غذا و بدن دارند که تغییر آن دشوار است. به عنوان بزرگسال، ما باید واقعا سخت کار کنیم تا الگوهای بهتری باشیم.

اگرچه معلمان نقش مهمی دارند، اما کودکان به بزرگسالان دیگری نیز نیاز دارند تا به آنها احساس درک و پذیرش را بدهند. الگوی مثبت بودن به این معنی است که به نگرانی های کودکان گوش دهید و مراقب باشید که چگونه در مورد خودتان و دیگران صحبت می کنید. بدنو همچنین نوع زبانی که در مورد غذا خوردن و غذا به کار می برید.

ویوین لوئیساستادیار – روانشناسی، دانشگاه کانبرا

این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.