در دوران بارداری ، جفت خط نجات بین مادر و کودک است. این جنین را با اکسیژن و مواد مغذی تأمین می کند ، مواد زاید را از بین می برد و به عنوان یک سپر جزئی در برابر مواد مضر عمل می کند. اما این یک مانع غیرقابل نفوذ نیست.
با معاینه منظم از سال 2023 شواهدی پیدا کرد که نشان می دهد میکروپلاستیک – ذرات پلاستیکی کوچک با کمتر از پنج میلی متر اندازه – می توانند از خون مادر به جنین منتقل شوند.
در صورت تأیید ، این می تواند عواقب جدی برای رشد بارداری و سلامت طولانی مدت نسل های آینده داشته باشد.
مرتبط: میکروپلاستیک موجود در هر جفت انسانی که آزمایش شده است ، یافته های مطالعه
زباله های پلاستیکی به سادگی از بین نمی روند. با گذشت زمان ، نور خورشید ، شرایط محیطی و سایش مکانیکی آن را به قطعات کوچکتر و کوچکتر می شکند: از قطعات بزرگ معروف به ماکروپلاستیک ، تا بین النهرین ، تا میکروپلاستیک و در نهایت نانوپلاستی: ذرات کوچکتر از 100 نانومتر.
این ذرات از تجزیه اشیاء روزمره ناشی می شوند: پلی اتیلن کیسه ها و بطری های پلاستیکی ، پلی پروپیلن از ظروف مواد غذایی و نی ، پلی استایرن از لیوان های بسته بندی و بسته بندی ، پلی اتیلن ترفتالات (PET) نوشیدنی های نوشیدنی و پلی وینیل کلرید (PVC) لوله ها ، اسباب بازی ها.
مروری بر سال 2025 ، با بررسی مطالعات در حیوانات رشد یافته در سلولهای آزمایشگاهی و نمونه بافت انسان ، نشان داد که هر دو میکروپلاستی و نانوپلاستی می توانند از سد جفت عبور کنند. پس از ورود ، آنها می توانند عملکرد ظریف واحد جنینی – جفت ترکیبی و سیستم جنین – را از چند طریق مختل کنند.
مطالعات نشان می دهد که میکروپلاستی می تواند در مسیرهای طبیعی که سلولها برای برقراری ارتباط استفاده می کنند ، باعث مرگ سلول های برنامه ریزی شده (آپوپتوز) شود و باعث ایجاد استرس اکسیداتیو آسیب سلولی شود ، که زمانی اتفاق می افتد که مولکولهای مضر حاوی اکسیژن سریعتر از بدن می توانند آنها را خنثی کنند.
برخی از پلاستیک ها همچنین ممکن است سیستم غدد درون ریز را کنترل کنند که انتشار هورمون ها را کنترل می کند ، که برای رشد و توسعه ضروری است.
توانایی عبور از سد جفت به ویژه نگران است ، زیرا این سد معمولاً به عنوان یک فیلتر بسیار انتخابی عمل می کند و از میوه های در حال توسعه از بسیاری از مواد مضر محافظت می کند ، در حالی که به مواد مغذی و اکسیژن ضروری می شود.
اگر پلاستیک این محافظت را دور بزند ، می توانند در یکی از آسیب پذیرترین مراحل رشد انسانی از اندام ها و سلامت طولانی مدت جلوگیری کنند.
دقیقاً چگونگی ورود این ذرات به جفت هنوز کاملاً درک نشده است. به نظر می رسد عواملی مانند اندازه ذرات ، وزن و بار سطح – بار الکتریکی کوچک که توسط یک ذرات پوشیده می شود – نقش و همچنین محیط بیولوژیکی را که از طریق آن حرکت می کنند بازی می کنند.
آزمایشات با استفاده از مدلهای جفت انسانی نشان داده است که ذرات پلی استایرن بزرگتر (50-500 نانومتر) به سلولهای جفت آسیب نمی رسانند و در برخی موارد حتی به نظر می رسد بقای آنها را بهبود می بخشد. در مقابل ، ذرات بسیار کوچکتر (20-40 نانومتر) باعث مرگ برخی سلول ها و کاهش سرعت رشد دیگران شدند.
مطالعات حیوانات نتایج مختلط را نشان می دهد. در برخی از آزمایشات ، بیشتر نانوپلاستیک ها در جفت باقی مانده اند و تنها مقدار کمی از جنین وجود دارد. در مطالعات با استفاده از پلاک های انسانی در آزمایشگاه ، ذرات بزرگتر معمولاً گرفتار می شدند در حالی که قسمتهای پایین می توانند به مقادیر محدودی بروند.
مطالعات دیگر نشان داده اند که نانوپلاستیک می تواند به اندامهای جنینی از جمله مغز ، ریه ها ، کبد ، کلیه ها و قلب سفر کند. حتی وقتی این اندام ها در زیر میکروسکوپ طبیعی به نظر می رسید ، محققان گاهی اوقات پلاک های کوچکتر و وزن کمتری را پیدا می کنند که می تواند بر سلامت کودک تأثیر بگذارد.
به طور کلی ، این بدان معنی است که همه نانوپلاستیک ها خطرناک نیستند ، اما برخی از اندازه ها و گونه ها می توانند خطرات واقعی را در دوران بارداری ایجاد کنند.
یک پنجره بحرانی برای آسیب میکروپلاستیک
رشد جنین یک فرآیند کاملاً تنظیم شده است و رشد ، حرکت و مرگ کاملاً تنظیم شده است. این امر آن را به ویژه در برابر “توهین” های زیست محیطی در هنگام پنجره های مهم توسعه آسیب پذیر می کند. طبق نظریه جنین بارکر ، همچنین به عنوان “فرضیه” منشأ سلامت و بیماری سلامت و بیماری “نیز شناخته می شود ، شرایط موجود در رحم می تواند” برنامه “چگونگی رشد اندام ها ، بافت ها و متابولیسم کودک را” برنامه “کند.
قرار گرفتن در معرض مضر در دوران بارداری ، مانند تغذیه ضعیف ، سموم ، استرس یا آلاینده هایی مانند میکروپلاستی ، می تواند به طور مداوم نحوه شکل گیری و عملکرد اندام ها را تغییر دهد. این تغییرات ممکن است بلافاصله باعث بیماری نشود ، اما ممکن است خطر ابتلا به شرایط مزمن مانند دیابت ، فشار خون بالا و بیماری های قلبی را بعداً در زندگی افزایش دهد.
به عنوان مثال ، اگر جفت آسیب دیده باشد یا تأمین مواد مغذی محدود باشد ، ممکن است میوه با اولویت بندی جریان خون به مغز با هزینه سایر اندامها سازگار شود. اگرچه این می تواند به زنده ماندن در کوتاه مدت کمک کند ، اما می تواند منجر به کلیه های کوچکتر ، تغییر متابولیسم یا تغییر در ساختار رگ های خونی شود که همه آنها اثرات سلامتی طولانی مدت دارند.
https://www.youtube.com/watch؟v=n450kqa1hpy FrameBorder = “0 ″ Allow =” شتاب سنج ؛ بازی اتوماتیک ؛ کلیپ بورد ؛ رسانه های رمزگذاری شده ؛ ژیروسکوپ تصویر در تصویر ؛ سهم وب “refererPolicy =” stict-origin-when-cross-origin “اجازه تمام صفحه>میکروپلاستی مصرف شده از طریق غذا یا آب همچنین می تواند تعادل ظریف روده روده را مختل کند ، به مخاط روده آسیب برساند ، در جذب مواد مغذی تداخل داشته و نحوه درمان چربی و پروتئین را تغییر می دهد.
آزمایش های آزمایشگاهی نشان می دهد که نانوذرات پلی استایرن می توانند وارد جنین شوند ، در اندام های متعدد جمع شوند و عوارضی مانند تاخیر در ضربان قلب و کاهش فعالیت ، حتی در دوزهای بسیار کم ایجاد کنند. هنگامی که توسط مادر استنشاق می شود ، این ذرات می توانند به جفت و مغز و قلب جنین سفر کنند.
همچنین نگرانی در مورد تأثیرات احتمالی در مغز در حال توسعه وجود دارد. برخی از مطالعات نشان داده اند که میکروپلاستیک می تواند در مناطقی ساخته شود که برای یادگیری ، حافظه و رفتار از جمله مغز مغز ، هیپوکامپ و قشر جلوی مغز بسیار حیاتی هستند. هنگامی که در آنجا قرار گرفتند ، آنها می توانند باعث آسیب اکسیداتیو شوند ، سطح انتقال دهنده های عصبی (فرستاده های شیمیایی مغز) را تغییر داده و ژنهای خاصی را که برای رشد سالم مغز مورد نیاز است ، حذف کنند.
در حیوانات ، قرار گرفتن در معرض میکروپلاستی قبل از تولد با رفتار مشابه با اضطراب ، اختلال در آموزش ، الگوهای غیر طبیعی رشد سلول عصبی ، بافت نازک تر مغز و اختلال رباط بین نورون ها همراه است.
شکاف در دانش
با وجود این علائم اضطراب ، ما هنوز چیز زیادی نمی دانیم. مطالعات در این زمینه با این واقعیت مانع شده است که بیشتر مطالعات در حیوانات یا در شرایط آزمایشگاهی کنترل شده انجام می شود ، با شواهد مستقیم زنان باردار.
ما هنوز به طور کامل نمی فهمیم که چگونه میکروپلاستیک ها از طریق بدن حرکت می کنند ، چقدر می توانند در جفت و جنین جمع شوند ، یا اینکه چگونه می توان آنها را تمیز کرد.
واضح است که مطالعات فوری فوری مورد نیاز است. درک اینکه آیا ریزپلاستیک یک تهدید واقعی برای سلامت تولید مثل و رشد جنین است می تواند به ایجاد سیاست هایی برای تولید ، مصرف و دفع پلاستیک کمک کند – و توصیه هایی را که به زنان در دوران بارداری داده می شود ، آگاه می کند.
Priya Bhide ، خواننده بالینی گروه تحقیقات بهداشت زنان ، مرکز بهداشت عمومی و سیاست ، ملکه دانشگاه لندن ماری و نلیما حسین ، کارآموز دانشگاهی ، بهداشت عمومی ، دانشگاه مری لندن در لندن
این مقاله توسط مجوز Creative Commons دوباره منتشر شد. مقاله اصلی را بخوانید.
