20 سال از مقاله مجله می گذرد علم تجمع قطعات و الیاف پلاستیکی کوچک در محیط را نشان داد. او این ذرات را میکروپلاستیک نامید.
این مقاله یک میدان کامل تحقیق را باز کرد. از آن زمان، بیش از 7000 مطالعه منتشر شده، شیوع میکروپلاستیک ها را در محیط، حیات وحش و بدن انسان نشان داده است.
پس چی یاد گرفتیم؟ در مقاله ای که امروز منتشر شد، یک گروه بین المللی از کارشناسان، از جمله من، وضعیت فعلی دانش را خلاصه می کند.
به طور خلاصه، میکروپلاستیک ها در دورافتاده ترین نقاط سیاره ما گسترده و در حال تجمع هستند. شواهدی از اثرات سمی آنها در هر سطح از سازمان بیولوژیکی وجود دارد، از حشرات کوچک در پایین زنجیره غذایی تا شکارچیان در بالا.
میکروپلاستیک ها در غذا و نوشیدنی گسترده هستند و در سراسر بدن انسان یافت می شوند. شواهدی از اثرات مضر آنها در حال ظهور است.
شواهد علمی اکنون بسیار زیاد است: برای مقابله با میکروپلاستیک ها به اقدام جمعی جهانی نیاز فوری است – و این مشکل هرگز به این اندازه نبوده است.
ذرات کوچک، مشکل بزرگ
میکروپلاستیک ها به طور کلی به عنوان ذرات پلاستیکی با اندازه 5 میلی متر یا کمتر در یک بعد تعریف می شوند.
برخی از میکروپلاستیک ها عمداً به محصولات اضافه می شوند، مانند دانه های میکرو در صابون های صورت.
برخی دیگر به طور ناخواسته زمانی تولید می شوند که اقلام پلاستیکی بزرگتر شکسته می شوند – به عنوان مثال، الیافی که هنگام شستن یک ژاکت پشمی پلی استر آزاد می شوند.
مطالعات برخی از منابع اصلی میکروپلاستیک ها را به شرح زیر شناسایی کرده اند:
- پاک کننده های آرایشی
- منسوجات مصنوعی
- لاستیک ماشین
- کودهای با پوشش پلاستیکی
- فیلم پلاستیکی که به عنوان مالچ در کشاورزی استفاده می شود
- خط ماهیگیری و تور
- “کرم لاستیک پر کردن” مورد استفاده در چمن مصنوعی
- بازیافت پلاستیک
علم هنوز سرعت تجزیه پلاستیک های بزرگتر به میکروپلاستیک ها را تعیین نکرده است. آنها همچنین در حال بررسی سرعت تبدیل میکروپلاستیک ها به “نانوپلاستیک” هستند – حتی ذرات کوچکتر که با چشم قابل مشاهده نیستند.
اندازه گیری شلاق میکروپلاستیک
تخمین حجم میکروپلاستیک ها در هوا، خاک و آب دشوار است. اما محققان تلاش کرده اند.
به عنوان مثال، یک مطالعه در سال 2020 تخمین زد که بین 0.8 تا سه میلیون تن میکروپلاستیک در سال وارد اقیانوس‌های زمین می‌شود.
و یک گزارش اخیر نشان می دهد که نشت محیطی در خشکی ممکن است سه تا ده برابر بیشتر از نشت در اقیانوس ها باشد. اگر درست باشد، در مجموع بین ده تا 40 میلیون تن است.
خبر بدتر می شود. تا سال 2040، انتشار میکروپلاستیک ها در محیط زیست می تواند دو برابر شود. حتی اگر انسان جریان میکروپلاستیک ها را به محیط زیست متوقف کند، تجزیه پلاستیک های بزرگتر ادامه خواهد داشت.
میکروپلاستیک در بیش از 1300 گونه جانوری از جمله ماهی، پستانداران، پرندگان و حشرات یافت شده است.
برخی از حیوانات این ذرات را با غذا اشتباه می گیرند و آن را می بلعند و باعث آسیب هایی مانند انسداد روده می شوند. حیوانات همچنین هنگامی که پلاستیک های داخل آنها مواد شیمیایی موجود در آنها را آزاد می کند – یا کسانی که روی آنها اتوتوپ می زنند، آسیب می بینند.
مهاجمان در بدن ما
میکروپلاستیک ها در آبی که می نوشیم، هوایی که تنفس می کنیم و غذایی که می خوریم – از جمله غذاهای دریایی، نمک خوراکی، عسل، شکر، آبجو و چای، شناسایی شده اند.
گاهی اوقات آلودگی در محیط ایجاد می شود. در برخی مواقع این امر ناشی از پردازش، بسته بندی و جابجایی مواد غذایی است.
داده‌های بیشتری در مورد میکروپلاستیک‌ها در غذاهای انسانی مانند محصولات حیوانی زمینی، غلات، غلات، میوه‌ها، سبزیجات، نوشیدنی‌ها، ادویه‌ها و روغن‌ها و چربی‌ها مورد نیاز است.
غلظت میکروپلاستیک ها در مواد غذایی بسیار متفاوت است – به این معنی که سطوح قرار گرفتن در معرض انسان در سراسر جهان نیز متفاوت است. با این حال، برخی از تخمین ها، مانند افرادی که هر هفته به ارزش یک کارت اعتباری پلاستیک می خورند، به شدت اغراق شده است.
با پیشرفت تجهیزات، دانشمندان ذرات کوچکتری را شناسایی کرده اند. آنها میکروپلاستیک ها را در ریه ها، کبد، کلیه ها، خون و اندام های تولید مثلی ما پیدا کرده اند. میکروپلاستیک ها از موانع محافظتی در مغز و قلب ما عبور کرده اند.
اگرچه ما برخی از میکروپلاستیک ها را از طریق ادرار، مدفوع و ریه های خود دفع می کنیم، اما بسیاری از آنها برای مدت طولانی در بدن ما باقی می مانند.
پس این چه تأثیری بر سلامت انسان و سایر موجودات دارد؟ در طول سال ها، دانشمندان نحوه اندازه گیری آن را تغییر داده اند.
در ابتدا از دوزهای بالای میکروپلاستیک در آزمایشات آزمایشگاهی استفاده کردند. اکنون آنها از دوز واقعی تری استفاده می کنند که بهتر نشان می دهد که ما و سایر موجودات واقعاً در معرض آن هستیم.
و ماهیت میکروپلاستیک ها متفاوت است. به عنوان مثال، آنها حاوی مواد شیمیایی مختلف هستند و با مایعات یا نور خورشید برهمکنش متفاوتی دارند. و خود گونه های موجودات، از جمله انسان، بین افراد متفاوت است.
این توانایی دانشمندان را برای ارتباط قطعی قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک با اثرات پیچیده می کند.
از نظر مردمی پیشرفت وجود دارد. در سال های آینده، انتظار شفافیت بیشتری در مورد اثرات روی بدن ما داشته باشید، مانند:
- التهاب
- استرس اکسیداتیو (عدم تعادل رادیکال های آزاد و آنتی اکسیدان ها که به سلول ها آسیب می رساند)
- واکنش های ایمنی
- سمیت ژنی – آسیب به اطلاعات ژنتیکی در یک سلول که باعث جهش هایی می شود که می تواند منجر به سرطان شود.
چه کنیم
نگرانی عمومی در مورد میکروپلاستیک ها در حال افزایش است. این با قرار گرفتن در معرض احتمالی طولانی مدت ما ترکیب می شود، با توجه به اینکه حذف میکروپلاستیک ها از محیط تقریبا غیرممکن است.
آلودگی میکروپلاستیک نتیجه اعمال و تصمیمات انسان است. ما مشکل را ایجاد کردیم – و اکنون باید راه حل را ایجاد کنیم.
برخی از کشورها قوانینی را برای تنظیم میکروپلاستیک ها معرفی کرده اند. اما این برای مقابله با چالش کافی نیست. اینجاست که یک توافق نامه الزام آور قانونی جدید، پیمان جهانی سازمان ملل متحد در مورد پلاستیک، فرصت مهمی را ارائه می دهد. دور پنجم مذاکرات در نوامبر آغاز می شود.
هدف این پیمان کاهش تولید جهانی پلاستیک است. اما این معامله همچنین باید شامل اقداماتی برای کاهش ویژه میکروپلاستیک ها باشد.
در نهایت، پلاستیک ها باید بازیافت شوند تا از انتشار میکروپلاستیک ها جلوگیری شود. و مردم و جوامع باید برای ایجاد حمایت از سیاست های دولت درگیر شوند.
پس از 20 سال تحقیقات میکروپلاستیک، هنوز کارهایی برای انجام دادن وجود دارد. اما ما شواهد کافی برای اقدام در حال حاضر داریم.
کارن راوبنهایمر، مدرس ارشد، دانشگاه ولونگونگ
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
