در سال 2007 ، اخترشناسان Space Horseshoe را کشف کردند ، یک سیستم گرانشی کهکشان ها در حدود پنج و نیم میلیارد سال نوری.
توده کهکشان در پیش زمینه افزایش می یابد و تصویر یک کهکشان پس زمینه دوردست را که نور آن برای میلیاردها سال قبل از رسیدن به ما سفر کرده است ، تحریف می کند. کهکشان های پیش زمینه و پس زمینه در چنان تراز کاملی قرار دارند که حلقه ای از انیشتین را ایجاد می کنند.
مطالعات جدید نعل اسب فضایی وجود یک سیاه چاله فوق العاده (UMBH) در کهکشان قدامی با 36 میلیارد توده خورشیدی خیره کننده را نشان می دهد.
هیچ تعریف دقیق از UMBH وجود ندارد ، اما این اصطلاح اغلب برای توصیف سیاه چاله بیش از حد (SMBH) با بیش از 5 میلیارد توده خورشیدی استفاده می شود.
https://www.youtube.com/watch؟v=8gnsfazd8yy FrameBorder = “0 ″ Allow =” شتاب سنج ؛ بازی اتوماتیک ؛ کلیپ بورد ؛ رسانه های رمزگذاری شده ؛ ژیروسکوپ تصویر در تصویر ؛ سهم وب “refererPolicy =” stict-origin-when-cross-origin “اجازه تمام صفحه>
SMBH ها به معنای سنتی کلمه “کشف” نشده اند. اخیراً ، با گذشت زمان ، وجود آنها مشخص شد. همچنین با گذشت زمان ، بیشتر و گسترده تر اندازه گیری شده است. نیاز فزاینده ای به نامی برای عظیم ترین وجود دارد و بنابراین اصطلاح “سیاه چاله فوق العاده بزرگ” سرچشمه می گیرد.
کشف سیاه چاله بسیار عظیم در نعل اسب فضایی در مطالعات جدید ارائه شده است. تحت عنوان “افتتاح 36 میلیارد سیاهچاله خورشیدی در مرکز لنزهای گرانشی نعل های فضایی” ، و نویسنده اصلی کارلوس ملو-کارنیرو از موسسه دو فیکیکا ، دانشگاه فدرال به ریو گراند به سول در برزیل است. این مقاله در دسترس Arxiv.org است.
در اواخر قرن نوزدهم/اوایل قرن بیستم در فیزیک انقلابی وجود داشت ، زیرا نسبیت جایگزین فیزیک نیوتنی شد و درک ما از جهان را در سطح بعدی سوق می دهد. مشخص شد که فضا و زمان در هم تنیده شده اند ، جدا نیستند و اشیاء عظیم می توانند زمان مکانی را تحریف کنند.
حتی نور واکسینه نشده بود و انیشتین ایده سیاهچاله ها – که به “ستاره های تاریک” جان میشل باز می گردد – یک مبنای ریاضی هماهنگ است. در سال 1936 ، انیشتین یک لنز گرانشی را پیش بینی کرد ، اگرچه او به اندازه کافی طولانی زندگی نکرد تا از شواهد بصری که امروز از آن لذت می بریم لذت ببرد.
اکنون ما در مورد هزاران لنز گرانشی می دانیم و آنها به یکی از ابزارهای طبیعی ستاره شناسان تبدیل شده اند. آنها به دلیل سیاهچاله های عظیم خود وجود دارند.
کهکشان لنزهای جلوی اسب در فضایی LRG 3-757 نامیده می شود. این یک نوع خاص از کهکشان های نادر به نام یک کهکشان قرمز درخشان (LRG) است که در مادون قرمز بسیار روشن است.
LRG 3-757 نیز بسیار عظیم است ، حدود 100 برابر عظیم از راه شیری و یکی از عظیم ترین کهکشان هایی است که تاکنون مشاهده شده است. اکنون می دانیم که یکی از عظیم ترین سیاهچاله ها که تاکنون مرکز این کهکشان عظیم را اشغال کرده است.
نویسندگان در سند خود می نویسند: “سیاه چاله های فوق العاده چربی (SMBH) در مرکز هر کهکشان عظیم واقع شده اند ، و توده های آنها کاملاً به میزبان آنها کهکشان ها از طریق همبستگی در طول زمان فضا وصل می شوند.”
اخترشناسان در قلب کهکشانهای عظیم ، سیاهچاله هایی را از یک توده ستاره پیدا نمی کنند و SMBH ها را در قلب کهکشان های کوتوله پیدا نمی کنند. بین SMBHS و میزبان آنها کهکشان ها ، به ویژه بیضوی گسترده مانند LRG 3-757 ارتباط وجود دارد. این مطالعه این ارتباط را تقویت می کند.
این مطالعه بر آنچه MBH-SIGMAE نامیده می شود ، متمرکز شده است. این ارتباط بین توده SMBH و پراکندگی سرعت ستاره ها در برآمدگی کهکشانی است. پراکندگی سرعت (سیگما) اندازه گیری ستاره ها است و میزان آنها در حدود سرعت متوسط متفاوت است. هرچه پراکندگی سرعت بیشتر باشد ، ستاره ها سریعتر و بیشتر حرکت می کنند.
وقتی اخترشناسان کهکشانها را بررسی می کنند ، می فهمند که هرچه SMBH عظیم باشد ، پراکندگی سرعت بیشتر می شود. اتصال حاکی از ارتباط عمیق بین تکامل کهکشان ها و رشد SMBH ها است.
همبستگی بین توده SMBH و پراکندگی سرعت کهکشان به حدی باریک است که اخترشناسان می توانند با اندازه گیری پراکندگی سرعت تخمین خوبی از توده SMBH دریافت کنند.
با این حال ، UMBH در نعل اسب فضایی عظیم تر از آن است که نگرش MBH-Sigmae نشان می دهد.
نویسندگان می نویسند: “انتظار می رود که عظیم ترین کهکشان های جهان ، مانند درخشان ترین کهکشانهای خوشه ای (BCG) ، میزبان عظیم SMBH ها باشند.” اخترشناسان در این کهکشان ها بسیاری از UMBH ها را پیدا کرده اند ، از جمله LRG 3-757.
“با این حال ، معنای این UMBH در این واقعیت نهفته است
محققان توضیح می دهند که بسیاری از آنها از اتصال خطی خطی MBH-SIGMAE منحرف می شوند.
LRG 3-757 به طور قابل توجهی از همبستگی منحرف می شود.
نویسندگان می نویسند: “اکتشافات ما نعل اسب Space 1.5 Sigma را بر روی MBH-SIGMAE قرار می دهد که از یک روند نوظهور مشاهده شده در BGC و سایر کهکشان های عظیم پشتیبانی می کند.”
“این به معنای اتصال تندتر MBH-Sigmae به بالاترین جداول است ، که به طور بالقوه توسط یک تکامل مشترک متفاوت SMBH ها و میزبان آنها کهکشان ها هدایت می شود.”
چه چیزی در پشت این جدایی از نگرش MBH-SIGMAE در کهکشانهای عظیم وجود دارد؟ برخی از ستاره ها ممکن است در ادغام های گذشته از کهکشان خارج شوند و بر پراکندگی سرعت تأثیر بگذارد.
به گفته نویسندگان ، LRG 3-757 می تواند بخشی از یک گروه خندق باشد. لنز نعل اسب در این مورد بی نظیر است Z = 0،44 و این که کهکشانهای همراه نسبتاً گسترده ای ندارند – آنها احتمالاً یک گروه خندق است. “
گروه های فسیلی گروه های بزرگ کهکشانی هستند که کهکشانهای بسیار بزرگی در مراکز خود دارند ، اغلب LRG. گروه های فسیلی و LRG مرحله اواخر تکامل در کهکشان ها هستند که فعالیت آن کند می شود. تعداد کمی از ستاره ها در LRG شکل می گیرند ، بنابراین “قرمز و مرده” هستند. همچنین تعامل کمی یا هیچ تعامل بین کهکشان ها وجود دارد.
نویسندگان می نویسند: “گروه های فسیلی ، مانند بقایای ادغام های اولیه کهکشانی ، می توانند مسیرهای مختلف تکاملی را در مقایسه با کهکشانهای محلی دنبال کنند ، که به طور بالقوه توده BH بالا را توضیح می دهد.”
LRG 3-757 می توانست آنچه را که “پاکسازی” نامیده می شود را تجربه کند. این جستجو می تواند زمانی اتفاق بیفتد که دو کهکشان بسیار عظیم ادغام و بر سرعت پراکندگی ستاره ها در مرکز کهکشان تأثیر بگذارند.
نویسندگان توضیح می دهند: “در این فرایند ، SMBH باینری به صورت پویا ستاره ها را از مناطق مرکزی کهکشان متحد دور می کند و به طور موثری پراکندگی سرعت ستاره را کاهش می دهد و توده SMBH را تا حد زیادی تغییر نمی کند.”
گزینه دیگر بازخورد سیاه چاله/AGN است. هنگامی که سیاهچاله ها به طور فعال تغذیه می شوند ، به آنها هسته های فعال کهکشانی می گویند. جت های قدرتمند و نشت AGN می توانند شکل گیری ستاره ها را جلب کرده و احتمالاً ساختار مرکزی کهکشان را تغییر دهند. این می تواند رشد SMBH را از پراکندگی سرعت جدا کند.
نویسندگان نوشتند: “یک سناریوی سوم ادعا می کند که چنین UMBH می تواند بقایای کوازار بسیار درخشان باشد که قسمت های سریع پیوستگی SMBH را در اوایل جهان تجربه کرده است.”
محققان می گویند مشاهدات بیشتر و مدل های بهتری برای توضیح حواس پرتی در M لازم استشرح اتصال سیگما در بالا. “
به لطف مأموریت اقلیدس ، مشاهدات بیشتر در جاده است.
نویسندگان در نتیجه گیری خود نوشتند: “مأموریت اقلیدس طی پنج سال آینده صدها هزار لنز را پیدا می کند.” تلسکوپ بسیار بزرگ (ELT) نیز کمک خواهد کرد و مطالعات پویا دقیق تری در مورد پراکندگی سرعت فراهم می کند.
نویسندگان نتیجه می گیرند: “این دوره جدید کشف وعده می دهد تا درک ما از تکامل کهکشان و تعامل بین مؤلفه های Barion و DM را تعمیق بخشد.”
این مقاله در ابتدا توسط Universe Today منتشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
