وقتی کلمه “دوقلوها” را می شنویم، تمایل داریم به دو فرد یکسان فکر کنیم که دارای ویژگی های فیزیکی و شاید رفتارها یا خصلت های خاصی هستند.
در دنیای تکنولوژی اما این کلمه معنای دیگری دارد. این به چیزی انقلابی و هنوز نسبتاً مورد مطالعه اشاره دارد: دوقلوهای دیجیتال.
یک دوقلو دیجیتال یک کپی مجازی از یک سیستم واقعی است، یک مدل پویا که با داده های بلادرنگ تغذیه می شود، رفتار آنچه را که نشان می دهد تقلید می کند. مانند داشتن یک آینه هوشمند است که نه تنها وضعیت چیزی را منعکس می کند، بلکه از هر حرکتی که انجام می دهد برای پیش بینی آینه بعدی یاد می گیرد.
مطالب مرتبط: اگر هوش مصنوعی فقط یک «ماشین حساب کلمات» باشد، چرا اینقدر انسان به نظر می رسد؟
دوقلوهای دیجیتال سالهاست که در بخش های مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. آنها به ما کمک می کنند تا خرابی هواپیما را قبل از وقوع پیش بینی کنیم، کل کارخانه ها را بهینه کنیم و خودروهایی طراحی کنیم که از داده های رانندگی هزاران کاربر یاد می گیرند.
اخیراً، این فناوری در کشاورزی به کار گرفته شده است که منجر به پیشرفت قابل توجهی در زمینه، به عنوان مثال، پیش بینی تأثیر آب و هوا و تغییرات طبیعی بر محصولات کشاورزی شده است.
در پزشکی، دوقلوهای دیجیتال در حال تغییر بازی هستند. برای مثال، رویکردهایی مبتنی بر دوقلوهای دیجیتال قلبی وجود دارد که عملکرد قلب هر بیمار را با سطح قابل توجهی از جزئیات شبیه سازی می کند. این به پزشکان اجازه می‌دهد تا پیش‌بینی کنند که چگونه یک قلب خاص به یک آریتمی یا یک درمان خاص پاسخ می‌دهد بدون اینکه خود بیمار را در معرض خطر قرار دهد.
این ترکیبی از مدل‌سازی مجازی و داده‌های بالینی، دری را به سوی پزشکی پیش‌بینی‌کننده‌تر، شخصی‌سازی‌شده و ایمن‌تر باز می‌کند، جایی که تصمیم‌های درمانی نه تنها بر اساس تجربه پزشکی، بلکه بر اساس شبیه‌سازی‌هایی از آنچه در دوقلو دیجیتالی بیمار اتفاق می‌افتد، است. اما اگر این را روی مغز انسان اعمال کنیم چه اتفاقی می‌افتد؟
از کارخانه تا مغز
سلامت شناختی و روانی از ارکان رفاه انسان هستند، اما شکننده نیز هستند. کاهش مرتبط با افزایش سن، افسردگی، اضطراب و اختلالات عصبی هنوز هم چالش‌های عمده‌ای برای پزشکی ایجاد می‌کند.
اینجاست که هوش مصنوعی (AI) روزنه‌ای از امید را ارائه می‌کند. با ادغام و تجزیه و تحلیل حجم زیادی از داده ها، هوش مصنوعی می تواند به تشخیص زودتر بیماری، انتخاب بهتر بیماران برای آزمایشات بالینی و حتی شبیه سازی پیشرفت هر فرد با استفاده از دوقلوهای دیجیتال کمک کند.
هوش مصنوعی راهی برای پیش‌بینی زوال، طراحی مداخلات متناسب و تسریع توسعه درمان‌های ایمن‌تر و مؤثرتر ارائه می‌دهد.
تیمی از دانشمندان دانشگاه دوک، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نبریج و CogniFit اخیراً چارچوب جدیدی را برای رسیدگی به سلامت ذهنی و شناختی افراد از طریق دوقلوهای شناختی دیجیتال ایجاد کرده اند.
اینها بازنمایی های مجازی هستند که داده های مغز و فعالیت های رفتاری، عادات روزانه و پاسخ های احساسی ما را با هم ترکیب می کنند. از طریق استفاده از هوش مصنوعی، این مدل های پویا می توانند یاد بگیرند و با هر تعامل جدید به روز شوند.
ما تصور می کنیم که هر فرد ممکن است “دوقلو دیجیتالی” شناختی خود را داشته باشد که می تواند برای پیش بینی چگونگی رشد حافظه یا توجه او استفاده شود و فعالیت های شخصی را برای آموزش ذهن قبل از بروز مشکل جدی پیشنهاد دهد.
انطباق تکنیک موجود
کلید این انقلاب در ادغام دستگاه‌هایی است که بسیاری از ما قبلاً داریم – چیزهایی مانند ساعت‌های هوشمند، ردیاب‌های فعالیت و حسگرهای خواب – برای ارائه اطلاعات مداوم در مورد بدن‌مان.
داده‌های مربوط به ضربان قلب، کیفیت خواب، سطح فعالیت و استرس اکنون می‌توانند داده‌های بی‌درنگ را به یک «دوگانه دیجیتال» که از این سیگنال‌ها می‌آموزد و توصیه‌ها یا آموزش‌های شناختی را با وضعیت فیزیکی و ذهنی ما در هر لحظه تطبیق می‌دهد، تغذیه کند.
نقش هوش مصنوعی شبیه رهبری یک ارکستر است که همه این داده ها را هماهنگ می کند و آنها را در سیستمی ادغام می کند که نه تنها پاسخگو، بلکه حتی نیازهای ما را نیز پیش بینی می کند.
آموزش مغز شخصی
تا به حال، “آموزش مغز” دیجیتال تا حد زیادی به بازی های سرگرم کننده با مزایای محدود محدود شده است. دوقلوهای شناختی چیزی کاملاً متفاوت هستند – بسیار فراتر از مجموعه تمرینات عمومی، آنها یک اکوسیستم پویا را ارائه می دهند که در زمان واقعی برای هر فرد تنظیم می شود که توسط متخصصان بهداشت نظارت می شود و با شواهد علمی پشتیبانی می شود.
این یک تغییر پارادایم است، از یک رویکرد یک اندازه مناسب برای همه به پزشکی واقعا شخصی و پیشگیرانه.
البته چالش هایی وجود خواهد داشت. دوقلوهای دیجیتال در این زمینه باید به گونه ای ساخته شوند که حریم خصوصی داده ها را تضمین کند و تصمیمات اتخاذ شده توسط الگوریتم ها شفاف و اخلاقی باشد. ما همچنین نمی‌توانیم شکاف دیجیتال را نادیده بگیریم، که می‌تواند افراد مسن‌تر یا کسانی که دسترسی کمتری به فناوری دارند را کنار بگذارد.
با این حال، ما نباید از مزایای بالقوه غافل شویم – یک متاآنالیز اخیر نشان داد که استفاده از فناوری به جلوگیری و کاهش زوال شناختی، چه طبیعی و چه آسیب‌شناختی، کمک می‌کند.
دوقلوهای دیجیتال یکی از انقلاب های بزرگ در پزشکی و علوم شناختی در این قرن هستند. چند دهه پیش، ایده داشتن یک کامپیوتر در جیب ما مانند یک داستان علمی تخیلی به نظر می رسید.
در چند سال آینده داشتن یک دوقلو شناختی برای همراهی و مراقبت از ما به همان اندازه طبیعی به نظر می رسد. بالاخره چه کسی بهتر از داپلگانگر دیجیتالی خودمان به ما کمک می کند تا خودمان را درک کنیم، پیش بینی کنیم و از آن مراقبت کنیم؟
Jon Andoni Duñabeitia، مدیر Centro de Investigación Nebrija en Cognición (CINC) و مدیر بخش بین المللی سلامت شناختی (ICCH) در دانشگاه نبریجا، دانشگاه نبریجا
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
