در سالهای تحصیل از نسل کشی رواندا در سال 1994 و پیامدهای آن، هالی نیت نزیتاتیرا کمک کرد تا درک ما از اینکه چگونه مردم عادی را می توان به سمت ارتکاب جنایات سوق داد و چگونه انعطاف پذیری انسان پس از نسل کشی به شکل گیری آینده یک ملت کمک می کند.
نسل کشی در 7 آوریل 1994 آغاز شد، یک روز پس از کشته شدن روسای جمهور رواندا و بوروندی در اثر سرنگونی هواپیمای آنها بر فراز کیگالی، پایتخت رواندا. اکثر قربانیان توتسی بودند که توسط اکثریت هوتو کشته شدند. تخمین زده می شود که در طی چند ماه در نسل کشی و جنگ داخلی که مصادف با آن بود، حدود 1 میلیون نفر کشته شدند.
Niset Nsitatira، دانشیار در جامعه شناسی در دانشگاه ایالتی اوهایوتیمی از محققین را رهبری کرد تا هزاران صفحه از شهادت و اسناد دادگاه را جمع‌آوری کند و با صدها عامل و بازماندگان خشونت مصاحبه کند تا این تراژدی، یکی از 40 نسل‌کشی که از زمان هولوکاست در سراسر جهان انجام شده، روشن شود.
او اخیراً با اخبار ایالتی اوهایو به انعکاس این کار نشسته است (ویدئو را ببینید).
او گفت که سه ویژگی نسل‌کشی 1994 در رواندا وجود داشت که در کنار هم فرصتی نادر برای آموختن از افراد درگیر در این فاجعه ایجاد کرد: فقط 30 سال پیش بود، به این معنی که بیشتر افرادی که مرتکب خشونت شدند، هنوز زنده هستند. و مقیاس درگیری – حدود 240000 غیرنظامی به جوخه های کشتار ملحق شدند – فقط این شانس را افزایش می دهد که برخی مایل به صحبت در مورد آن باشند.
علاوه بر این، یک سیستم دادگاه ایالتی بین سالهای 2002 تا 2012 محاکمه‌هایی را در هر جامعه برگزار کرد تا افراد را پاسخگو بداند – به این معنی که محققان می‌دانستند افرادی را که به خاطر جنایات خود زندانی شده‌اند، کجا پیدا کنند.
«افرادی که نسل کشی را برنامه ریزی کردند در واقع مشارکت مدنی را تشویق کردند. آنها از تبلیغات استفاده کردند، از رهبران محلی استفاده کردند، از فشار همسالان استفاده کردند، و غیرنظامیان عادی را که اکثر آنها هرگز مرتکب خشونت نشده بودند، تشویق کردند که بیرون بروند و اساساً به جوخه های کشتار بپیوندند، به اوباش بپیوندند و همسایگان خود را شکار کنند.” .
از سال 1994، دولت جدید بر رویارویی با گذشته خشونت آمیز کشور تمرکز کرده است.
او گفت: «روآندا در برخورد با این خشونت بسیار متمرکز بوده است. «دولت گفت ما در مورد آن صحبت خواهیم کرد. ما محاکمه هایی برای آنچه اتفاق افتاده است خواهیم داشت. ما موزه هایی در مورد آنچه اتفاق افتاده است خواهیم داشت. ما به دانش آموزان در مورد آنچه اتفاق افتاده است آموزش خواهیم داد. دوره های یادبود خواهیم داشت. ما در مورد آنچه در بسیاری از نقاط جهان اتفاق افتاد صحبت خواهیم کرد.»
در حالی که می‌تواند آزاردهنده باشد که بفهمیم مردم عادی توانسته‌اند این فجیع‌ترین جنایات را مرتکب شوند، او گفت که این یک اتفاق غیرعادی نیست.
او گفت: «این یک یافته در مطالعات نسل کشی است. این بدان معنا نیست که نسل کشی به خودی خود شیطانی نیست. بلکه این افراد در واقع کاملا معمولی هستند. و این به یک معنا خبر خوبی است، زیرا به این معنی است که هیچ مشکلی عمیقاً روانشناختی در افراد وجود ندارد که تغییر آن بسیار دشوار باشد.
نایست نزیتاتیرا و همکارانش مقالاتی را بر اساس مصاحبه ها، شهادت ها و تجزیه و تحلیل سوابق گسترده دادگاه منتشر کرده اند و دریافته اند که مردانی که به دلیل نقششان در نسل کشی محاکمه شده اند. معتقد بود که آنها افراد خوبی هستند; که مردان میانسال خشونت را هدایت می کردند; و اخیراً روانداها از زندان آزاد شده اند “روایت رستگاری” را بیان کردند و پس از بازگشت به جوامع خود با “اشارات باز بودن” مورد استقبال قرار گرفتند.. با این حال، این نتیجه عمدتا برای مردان اعمال می شود. Uفال بسیار کمتر از مردان بود که به دلیل نسل کشی زندانی شوند، و زنانی که زندانی شده بودند دریافتند که مقیاس پذیرایی از خانه آنها بسیار کمتر از مردان است.
نیست نزیتاثیرا گفت که نسل کشی کل کشور را تحت تأثیر قتل ها، خشونت جنسی و دارایی و آوارگی، و همه نهادهای آن متاثر کرد – به این معنی که از جهاتی رواندا به عنوان یک کشور تنها 30 سال سن دارد. همان افرادی که مسئول بازسازی هر جنبه ای از جامعه هستند، کسانی هستند که نسل کشی بسیار صمیمی را تجربه کردند – نسل کشی که عمدتاً توسط همسایگانی انجام شد که از قمه و قمه برای هدف قرار دادن توتسی ها استفاده کردند.
«تقریباً سخت است که بفهمیم به عنوان یک کشور این افراد می توانند در یک فضا با هم زندگی کنند. اما وقتی به آنجا می‌رسی، جامعه‌ای رو به رشد را می‌بینید.»
با این حال، Niset Nsitatira هشدار داد که آشتی زمان می برد و روانداها هنوز در حال التیام زخم های 30 سال پیش هستند. با این حال آنها مصمم به مقابله مستمر با گذشته هستند.
«من فکر می‌کنم شرایط زیادی وجود دارد که در آن خشونت اتفاق می‌افتد و مردم به سرعت پیش می‌روند. آنها با گذشته یا بی عدالتی هایی که روی داده روبرو نیستند.» و من فکر می کنم رواندا به ما می آموزد که برای حرکت به جلو، باید با گذشته روبرو شد. من فکر می کنم هر فردی در هر کشوری می تواند از رواندا به این معنا بیاموزد.
متصل
مطالب موجود در این بیانیه مطبوعاتی از سازمان تحقیقاتی اصلی آمده است. محتوا ممکن است برای سبک و طول ویرایش شود. من بیشتر می خواهم؟ برای ایمیل روزانه ما ثبت نام کنید.
