انسان‌های مدرن در حالی که نئاندرتال‌ها منقرض شدند، رشد کردند، اما نه به لطف مغز ما: ScienceAlert

چرا انسانها دنیا را تصرف کردند در حالی که نزدیکترین خویشاوندان ما نئاندرتال ها، ناپدید شد؟ ممکن است ما باهوش‌تر بوده‌ایم، اما شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد این درست است.

نئاندرتال ها وجود داشت مغزهای بزرگزبان و ابزار پیچیده. ساختند هنر و جواهر سازی. آنها در پیشنهاد یک احتمال کنجکاو باهوش بودند. شاید تفاوت های اساسی در سطح فردی نبود، بلکه در جوامع ما بود.

دویست و پنجاه هزار سال پیش اروپا و آسیای غربی بودند سرزمین های نئاندرتال ها. انسان خردمند مسکونی آفریقای جنوبی. تخمین ها متفاوت است، اما شاید 100000 سال پیشانسان های مدرن از آفریقا مهاجرت کردند.

چهار هزار سال‌ها پیش نئاندرتال‌ها از آسیا و اروپا ناپدید شدند و انسان‌ها جایگزین آن‌ها شدند. آهسته، اجتناب ناپذیر آنها جایگزینی نشان می‌دهد که انسان‌ها مزیت‌هایی داشتند، اما نه آن چیزی که بود.

مردم شناسان زمانی نئاندرتال ها را به عنوان جانوران احمق. اما یافته‌های باستان‌شناسی اخیر نشان می‌دهد که آنها از نظر هوش با ما رقیب بودند.

نئاندرتال ها بر آتش قبل از ما مسلط شد. آنها شکارچیان مرگبار بودند و شکارهای بزرگ را شکار می کردند ماموت ها و کرگدن های مواجو حیوانات کوچک مانند خرگوش ها و پرندگان.

دور هم جمع شدند گیاهان، دانه و صدف ها. شکار و جست‌وجوی همه این گونه‌ها مستلزم درک عمیق طبیعت بود.

نئاندرتال ها هم حس زیبایی داشتند، مهره می ساختند و نقاشی های غار. آنها افراد روحانی بودند، مردگان خود را با گل دفن می کنند.

دایره های سنگی موجود در غارها می تواند باشد نئاندرتال پناهگاه ها زندگی نئاندرتال ها نیز مانند شکارچیان-گردآورنده مدرن، احتمالاً غرق در خرافات و جادو بود. آسمان هایشان پر از خدایان، غارهایشان که ارواح اجدادی در آن زندگی می کنند.

سپس این واقعیت وجود دارد انسان خردمند و نئاندرتال ها با هم بچه داشتند. ما آنقدرها متفاوت نبودیم. اما ما بارها و در طول هزاره‌های بسیاری با نئاندرتال‌ها مواجه شده‌ایم که همیشه نتایج یکسانی داشته‌اند. آنها ناپدید شدند. ما ماندیم.

جامعه شکارچیان

ممکن است تفاوت های کلیدی در سطح فردی کمتر از سطح اجتماعی باشد. درک افراد در انزوا غیرممکن است بیش از آن که بتوانید یک زنبور عسل را بدون در نظر گرفتن کلنی آن درک کنید. ما برای فردیت خود ارزش قائلیم، اما بقای ما به گروه های اجتماعی بزرگتر گره خورده است، همانطور که سرنوشت زنبور به بقای کلنی بستگی دارد.

شکارچیان-گردآورنده مدرن بهترین حدس ما را در مورد چگونگی زندگی انسان های اولیه و نئاندرتال ها ارائه می دهند. افرادی مانند کسانی که در نامیبیا هستند خویسان و تانزانیا هذابه خانواده ها را دور هم جمع می کند گروه های گردشی ده تا 60 نفره. گروه‌ها در یک قبیله سازمان‌یافته از هزار نفر یا بیشتر ادغام می‌شوند.

این قبایل هیچ ساختار سلسله مراتبی ندارند، بلکه از طریق زبان و مذهب مشترک، ازدواج، خویشاوندی و دوستی به هم مرتبط هستند. جوامع نئاندرتال ممکن است مشابه بوده باشند، اما با یک تفاوت عمده: گروه های اجتماعی کوچکتر.

قبایل متحد

آنچه به این موضوع اشاره می کند، شواهدی است که نئاندرتال ها در اختیار داشتند تنوع ژنتیکی کمتر.

در جمعیت های کوچک، ژن ها به راحتی از بین می روند. اگر از هر ده نفر یک نفر حامل ژن موهای مجعد باشد، در یک گروه ده نفره، یک مرگ می تواند ژن را از جمعیت حذف کند. در یک گروه پنجاه نفری، پنج نفر ژن را حمل می‌کردند – چندین نسخه پشتیبان. بنابراین با گذشت زمان، گروه های کوچک تمایل به از دست دادن تنوع ژنتیکی دارند و در نهایت با ژن های کمتری مواجه می شوند.

در سال 2022، DNA از آن بازیابی شد استخوان ها و دندان ها از 11 نئاندرتال که در غاری در کوه های آلتای در سیبری یافت شدند. چند نفر با هم فامیل بودند، از جمله پدر و دختر – آنها از یک گروه بودند. و تنوع ژنتیکی پایینی را نشان دادند.

از آنجایی که ما دو دسته کروموزوم را به ارث می بریم – یکی از مادرمان، یکی از پدرمان – دو نسخه از هر ژن را حمل می کنیم. ما اغلب دو نسخه متفاوت از یک ژن داریم. ممکن است ژن چشم آبی را از مادر و ژن قهوه ای را از پدرتان دریافت کنید.

اما نئاندرتال های آلتایی اغلب یک نسخه از هر ژن داشتند. همانطور که این مطالعه گزارش می دهد، این تنوع کم نشان می دهد که آنها در گروه های کوچک زندگی می کردند – احتمالاً فقط 20 نفر به طور متوسط.

این احتمال وجود دارد که آناتومی نئاندرتال به گروه های کوچک علاقه داشته باشد. نئاندرتال ها از آنجایی که قوی و عضلانی بودند، از ما سنگین تر بودند. بنابراین هر نئاندرتالی به غذای بیشتری نیاز داشت، یعنی زمین می تواند حمایت کند کمتر از نئاندرتال ها انسان خردمند.

و نئاندرتال ها ممکن است عمدتا داشته باشند گوشت خورده. افرادی که گوشت می خورند نسبت به افرادی که گوشت و گیاهان می خورند کالری کمتری از زمین دریافت می کنند و در نتیجه جمعیت کمتری نیز ایجاد می شود.

اندازه گروه مهم است

اگر انسان‌ها در گروه‌های بزرگ‌تر از نئاندرتال‌ها زندگی می‌کردند، می‌توانست مزایایی به ما بدهد.

نئاندرتال ها، قوی و ماهر با کپی ها، احتمالاً مبارزان خوبی بودند. افراد سبک وزن احتمالاً مقاومت می کنند با استفاده از کمان برای حمله از راه دور

اما حتی اگر نئاندرتال‌ها و انسان‌ها در جنگ به یک اندازه خطرناک بودند، اگر انسان‌ها مزیت عددی هم داشتند، می‌توانستند جنگنده‌های بیشتری بیاورند و تلفات بیشتری بگیرند.

جوامع بزرگ مزایای ظریف دیگری نیز دارند. گروه های بزرگتر مغز بیشتری دارند. مغزهای بیشتر برای حل مشکلات، افسانه های مربوط به حیوانات و گیاهان و تکنیک های ساخت ابزار و دوخت لباس را به خاطر بسپارید. همانطور که گروه های بزرگ دارای تنوع ژنتیکی بیشتری هستند، تنوع ایده های بیشتری نیز خواهند داشت.

و افراد بیشتر به معنای ارتباطات بیشتر است. سپس اتصالات شبکه به صورت تصاعدی با اندازه شبکه رشد می کنند قانون متکالف. یک گروه 20 نفره دارای 190 ارتباط ممکن بین اعضا هستند، در حالی که 60 نفر دارای 1770 اتصال ممکن هستند.

اطلاعات از طریق این پیوندها جریان می یابد: اخبار در مورد مردم و حرکت حیوانات. تکنیک های ساخت ابزار؛ و کلمات، ترانه ها و اسطوره ها. علاوه بر این، رفتار گروهی به طور فزاینده ای پیچیده می شود.

مورچه ها را در نظر بگیرید. مورچه ها به صورت فردی باهوش نیستند. اما تعامل بین میلیون‌ها مورچه به کلنی‌ها اجازه می‌دهد تا لانه‌های پیچیده‌ای بسازند، به دنبال غذا بگردند و حیواناتی چند برابر اندازه یک مورچه را بکشند. به همین ترتیب، گروه‌های انسانی کارهایی را انجام می‌دهند که هیچ فردی قادر به طراحی ساختمان‌ها و اتومبیل‌ها، نوشتن برنامه‌های کامپیوتری پیچیده، راه‌اندازی جنگ، مدیریت شرکت‌ها و کشورهاست.

انسان ها در داشتن مغزهای بزرگ (نهنگ ها و فیل ها آن ها را دارند) یا در داشتن گروه های اجتماعی بزرگ (گورخرها و وحشی ها گله های بزرگی را تشکیل می دهند) منحصر به فرد نیستند. اما ما در ترکیب آنها بی نظیر هستیم.

به نقل قول شاعر جان دانهیچ مردی – هیچ نئاندرتالی – یک جزیره نیست. همه ما بخشی از چیزی بزرگتر هستیم. و در طول تاریخ، مردم گروه های اجتماعی بزرگی را تشکیل داده اند: گروه ها، قبایل، شهرها، دولت-ملت ها، اتحادیه های بین المللی.

شاید پس از آن توانایی ایجاد ساختارهای اجتماعی بزرگ پدید آمد انسان خردمند لبه، در برابر طبیعت و دیگر گونه های هومینین.

نیکلاس آر. لانگریچمدرس ارشد دیرین شناسی و زیست شناسی تکاملی، علوم زیستی در دانشگاه باث، دانشگاه باث

این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.