دیابت نوع 2 1.2 میلیون استرالیایی را تحت تأثیر قرار می دهد و 85 تا 90 درصد از کل موارد دیابت را تشکیل می دهد. این بیماری مزمن با سطوح بالای گلوکز (قند) خون مشخص می شود که خطرات جدی برای سلامتی دارد. عوارض شامل بیماری قلبی، نارسایی کلیه و مشکلات بینایی است.
رژیم غذایی روش مهمی است که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 در کنار ورزش و دارو، قند خون را مدیریت می کنند. اما در حالی که می دانیم که توصیه های فردی حرفه ای رژیم غذایی قند خون را بهبود می بخشد، ممکن است پیچیده باشد و همیشه در دسترس نباشد.
مطالعه جدید ما به تأثیر غذا خوردن با زمان محدود – تمرکز بر زمان خوردن، نه چه چیزی یا مقدار – بر سطح قند خون می پردازد.
ما دریافتیم که نتایج مشابهی با مشاوره فردی از یک متخصص تغذیه معتبر وجود دارد. اما مزایای بیشتری داشت زیرا ساده، دست یافتنی بود، به راحتی به آن پایبند بود – و افراد را برای ایجاد تغییرات مثبت دیگر برانگیخت.
وعده غذایی با زمان محدود چیست؟
غذا خوردن با زمان محدود، که به عنوان رژیم غذایی 16:8 نیز شناخته می شود، در حدود سال 2015 برای کاهش وزن رایج شد. از آن زمان، مطالعات نشان داده است که این روش برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نیز یک روش موثر برای مدیریت قند خون است.
غذا خوردن با محدودیت زمانی شامل محدود کردن مقدار زمانی است که هر روز می خورید، به جای تمرکز بر آنچه می خورید. شما غذا خوردن را به یک پنجره خاص در طول روز محدود می کنید، مانند بین ساعت 11 صبح تا 7 بعد از ظهر، و سپس در بقیه روز ناشتا باشید. این گاهی اوقات می تواند به طور طبیعی منجر به کم خوردن شود.
استراحت دادن به بدن از هضم مداوم غذا به این روش به هماهنگ شدن غذا با ریتم های طبیعی شبانه روزی کمک می کند. این می تواند به تنظیم متابولیسم و بهبود سلامت کلی کمک کند.
برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2، ممکن است مزایای خاصی داشته باشد. آنها اغلب بالاترین میزان قند خون خود را در صبح دارند. به تعویق انداختن صبحانه تا نیمه صبح به این معنی است که برای کمک به کاهش سطح گلوکز و آماده سازی بدن برای اولین وعده غذایی، زمانی برای فعالیت بدنی وجود دارد.
چگونه به اینجا رسیدیم
ما یک مطالعه اولیه را در سال 2018 انجام دادیم تا ببینیم آیا رعایت یک رژیم غذایی با محدودیت زمانی برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 قابل دستیابی است یا خیر.
مهمتر از همه، آنها همچنین بهبودهایی در قند خون داشتند و زمان کمتری را با سطوح بالا سپری کردند. تحقیقات قبلی ما نشان می‌دهد که کاهش زمان بین وعده‌های غذایی ممکن است در چگونگی توانایی هورمون انسولین در کاهش غلظت گلوکز نقش داشته باشد.
مطالعات دیگر این یافته ها را تایید کرده اند، که همچنین بهبود قابل توجهی در HbA1c نشان می دهد. این یک نشانگر در خون است که نشان دهنده غلظت قند خون به طور متوسط طی سه ماه است. این عامل اصلی بالینی مورد استفاده در دیابت است.
با این حال، این مطالعات از طریق جلسات هفتگی یا دوهفته‌ای با محققان، از شرکت‌کنندگان حمایت می‌کرد.
در حالی که می دانیم این سطح از حمایت باعث می شود افراد بیشتر به برنامه پایبند باشند و نتایج را بهبود بخشند، اما برای استرالیایی های معمولی که مبتلا به دیابت نوع 2 هستند به راحتی در دسترس نیست.
چه کار کردیم؟
در مطالعه جدیدمان، ما غذا خوردن با زمان محدود را مستقیماً با توصیه یک متخصص تغذیه معتبر مقایسه کردیم تا ببینیم آیا نتایج در طول شش ماه مشابه بوده است یا خیر.
ما 52 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 را انتخاب کردیم که در حال حاضر دیابت خود را با حداکثر دو داروی خوراکی مدیریت می کردند. در میان آنها 22 زن و 30 مرد بین 35 تا 65 سال وجود دارند.
شرکت کنندگان به طور تصادفی به دو گروه رژیم غذایی و تغذیه با زمان محدود تقسیم شدند. در هر دو گروه، شرکت کنندگان چهار مشاوره در طول چهار ماه اول دریافت کردند. تا دو ماه بعد آنها به تنهایی و بدون مشورت رژیم را مدیریت کردند و ما به اندازه گیری تأثیر روی قند خون ادامه دادیم.
در گروه رژیم، مشاوره بر تغییر رژیم غذایی برای کنترل قند خون، از جمله بهبود کیفیت رژیم غذایی (مثلاً خوردن سبزیجات بیشتر و محدود کردن الکل) متمرکز بود.
در گروه غذا خوردن با محدودیت زمانی، توصیه‌ها بر چگونگی محدود کردن غذا به یک پنجره 9 ساعته بین 10 صبح تا 7 بعد از ظهر متمرکز بود.
به مدت شش ماه، سطح قند خون هر شرکت‌کننده را هر دو ماه یکبار با استفاده از آزمایش HbA1c اندازه‌گیری کردیم. هر دو هفته یکبار از شرکت کنندگان در مورد تجربه آنها از ایجاد تغییرات رژیم غذایی (چه یا چه زمانی خوردند) سوال می کردیم.
چیزی که ما پیدا کردیم
ما دریافتیم که تغذیه با زمان محدود به اندازه مداخله غذایی موثر است.
هر دو گروه سطح قند خون را کاهش داده بودند که بیشترین پیشرفت بعد از دو ماه اول رخ داد. اگرچه این هدف مطالعه نبود، برخی از شرکت کنندگان در هر گروه نیز وزن خود را کاهش دادند (5-10 کیلوگرم).
هنگامی که از شرکت کنندگان در گروه تغذیه با محدودیت زمانی سوال پرسیده شد، گفتند که خود را به خوبی تنظیم کرده اند و می توانند پنجره تغذیه محدود را دنبال کنند. بسیاری به ما گفتند که از حمایت خانواده برخوردارند و از وعده های غذایی قبلی با هم لذت می بردند. برخی نیز دریافتند که بهتر می خوابند.
پس از دو ماه، افراد در گروه محدود به دنبال توصیه های غذایی بیشتری برای بهبود بیشتر سلامت خود بودند.
آنهایی که در گروه رژیم غذایی بودند کمتر به برنامه خود پایبند بودند. علیرغم نتایج مشابه سلامتی، به نظر می رسد خوردن محدود زمانی رویکرد اولیه ساده تری نسبت به ایجاد تغییرات پیچیده رژیم غذایی باشد.
آیا خوردن محدود زمانی قابل دستیابی است؟
موانع اصلی پایبندی به غذا خوردن با محدودیت زمانی، رویدادهای اجتماعی، مراقبت از دیگران و برنامه کاری است. این عوامل می تواند مانع از غذا خوردن افراد از پنجره شود.
با این حال، مزایای زیادی وجود دارد. پیام ساده است، تمرکز بر زمان خوردن به عنوان تغییر اصلی رژیم غذایی. این امر ممکن است باعث شود که غذا خوردن با زمان محدود برای افرادی با زمینه های اجتماعی-فرهنگی متنوع تری قابل قبول تر باشد، زیرا نوع غذاهایی که می خورند نیازی به تغییر ندارند، بلکه فقط زمان بندی لازم است.
بسیاری از مردم به حمایت فردی تر از متخصص تغذیه دسترسی ندارند و توصیه های تغذیه ای را از پزشک عمومی خود دریافت می کنند. این باعث می شود که غذا خوردن با زمان محدود به یک استراتژی جایگزین – و به همان اندازه موثر – برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تبدیل شود.
مردم همچنان باید سعی کنند به دستورالعمل های غذایی پایبند باشند و سبزیجات، میوه ها، غلات کامل، گوشت بدون چربی و چربی های سالم را در اولویت قرار دهند.
اما مطالعه ما نشان داد که غذا خوردن با محدودیت زمانی می‌تواند به عنوان سکوی پرشی برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 برای کنترل سلامت خود عمل کند، زیرا افراد به رژیم غذایی و سایر تغییرات مثبت بیشتر علاقه مند می‌شوند.
خوردن محدود زمانی ممکن است برای همه مناسب نباشد، به خصوص افرادی که داروهایی مصرف می کنند که روزه را توصیه نمی کنند. قبل از انجام این تغییر رژیم غذایی، بهتر است با متخصص مراقبت های بهداشتی صحبت کنید که به شما در مدیریت دیابت کمک می کند.
ایولین پار، پژوهشگر در متابولیسم ورزش و تغذیه، موسسه تحقیقات بهداشتی مری مک کیلوپ، دانشگاه کاتولیک استرالیا و بروک دولین، مدرس تغذیه و رژیم غذایی، دانشکده حرکات انسانی و علوم تغذیه، دانشگاه کوئینزلند
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
